อีกด้าน...
“ตะวันแน่ใจแล้วเหรอว่าจะอยู่ที่นี่?” เสียงชายหนุ่มเอ่ยถามร่างบางตรงหน้าออกมาด้วยความเป็นห่วง นั่นก็คงเป็นเพราะบ้านหลังนี้มันอาจจะไม่ใช่ที่ที่ปลอดภัยสำหรับตะวัน
บ้านสวนหลังเล็กที่ตั้งอยู่ติดกับแม่น้ำเจ้าพระยาเป็นบ้านที่คุณปู่และคุณย่าของเขาอยู่อาศัยด้วยกันจนกระทั่งบั้นปลายของชีวิตพวกท่าน หลังจากนั้นบ้านหลังนี้ก็ตกเป็นของเขาตามพินัยกรรมที่คุณปู่เขียนไว้ตอนที่ท่านยังมีชีวิตอยู่
“แน่ใจค่ะ...ยังไงตะวันก็ต้องขอบคุณพี่ธีร์มากนะคะ ถ้าไม่ได้พี่ตะวันกับน้องๆ ก็ไม่รู้ว่าจะไปอยู่ที่ไหนเลยค่ะ” ตะวันไหว้ร่างสูงตรงหน้าอย่างนอบน้อมพร้อมกับส่งยิ้มหวานไปให้กับเขา
“ด้วยความยินดีครับ พี่เคยบอกแล้วไงครับทั้งหมดที่พี่ทำพี่เต็มใจ”
“ตะวันเกรงใจนี่คะ”
“หึหึ ถ้าเกรงใจพี่งั้นรับปากกับพี่ได้ไหมครับ...ต่อไปตะวันต้องดูแลตัวเองให้ดี มีเรื่องอะไรพี่ก็อยากให้ตะวันคิดถึงพี่เป็นคนแรก”
“ค่ะพี่ธีร์ตะวันรับปา
