EPISODE 06 : จูบแรก

1597 Words

แอ๊ดดดดด!!! “ไงมึง” ร่างสูงเดินเข้ามาภายในห้องด้วยใบหน้าอดโรยอย่างกับคนที่อดหลับอดนอนติดกันมาหลายคืน “คุณพ่อลูกหนึ่งมาแล้วโว้ย” เพิร์ชเอ่ยแซวร่างสูงที่พึ่งมาใหม่อย่างเป็นกันเอง “ไอ้ฮันเตอร์สภาพมึงดูไม่ได้เลยว่ะเพื่อน” ก่อนที่สกายเอ่ยทักทายเพื่อนรักขึ้นมาอีกคน พร้อมกับมองไปที่ชายหนุ่มตรงหน้าอย่างอึ้งๆ “...” ตะวันลุกขึ้นยืนเพื่อให้ร่างสูงที่มาใหม่เข้าไปนั่งข้างเพื่อนของเขา หญิงสาวก้มหน้าลงก่อนจะยกมือขึ้นมาไหว้ร่างสูงตรงหน้าอย่างนอบน้อม “หลานกูไม่สบายรึป่าว เดี๋ยวกูจะเข้าไปดู...” เพิร์ชเอ่ยออกมาด้วยความเป็นห่วง พร้อมกับจ้องมองไปที่เพื่อนรักของเขาที่นั่งอยู่ข้างๆ อย่างรอคำตอบ เพิร์ชหรือหมอเพิร์ช เขาเป็นอาจารย์หมอประจำแผนกศัลยแพทย์หัวใจและหลอดเลือด พ่วงด้วยตำแหน่งทายาทเพียงคนเดียวของโรงพยาบาลเอกชนชั้นนำลำดับต้นๆ ของประเทศไทย “สบายกายแต่ไม่สบายใจ” ฮันเตอร์เอ่ยบอกกับเพื่อนของเขาก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปนั่งลงข้างๆ เพิร์ช “ยังไงวะ?” สกายเอ่ยถามร่างสูงตรงหน้าออกมาด้วยความสงสัย พร้อมกับคิ้วหนาขมวดเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ สกายหนุ่มเพลย์บอยที่ขึ้นชื่อที่สุดในบรรดาเพื่อนๆ ของเขา เขาเป็นถึงทายาทของ KP Group บริษัทอสังหาริมทรัพย์ที่ใหญ่ที่สุกในประเทศไทย “ก็เอาแต่ร้องไห้กว่าจะหลับได้แต่ละวัน...แต่ที่แปลกกว่านั้นคือลูกสาวกูตื่นอาบน้ำแต่งตัวเองตั้งแต่ตี 5 ไม่รอกูหรือแม่บ้านเลยด้วยซ้ำ ไหนยังจะเร่งคนขับรถให้ไปส่งโรงเรียนแต่เช้าทุกวัน” “กูว่าก็ปกติ” สกายพูดขึ้นก่อนจะกระดกเหล้าในมือทีเดียวหมดแก้ว “ปกติอะไรล่ะวะ...ลูกสาวกูไม่ได้ชอบไปโรงเรียนขนาดนั้นไอ้สกาย ก่อนหน้านี้ไม่ยอมตื่นไม่ยอมกินข้าวมีน้ำตาก่อนออกจากบ้านทุกวัน” “.../...” “ตอนนี้กลับกันร่าเริงก่อนออกจากบ้าน แต่ดันร้องไห้ตอนกลับบ้านทุกวัน” “.../...” “และที่หนักที่สุดมึงรู้ไหมอะไร...แม่บ้านซักผ้าไม่ได้ดูทำกระดาษในกระเป๋าเสื้อนักเรียนขาดร้องไห้งอแงลั่นบ้านเลยมึง” “เท่าที่กูจำได้กูไม่ค่อยเห็นหลานร้องไห้งอแงเลยนะเว้ยมึง” สกายเอ่ยขึ้น... “ก็ใช่น่ะสิวะ กูถึงได้เครียดจนนอนไม่หลับอยู่นี่ไง” “เด็กเปลี่ยนไปมันต้องมีเหตุ” เพิร์ชเอ่ยขึ้นเสียงเรียบอย่างกำลังใช้ความคิด “เหตุอะไรวะ?” สกายเอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัยอีกครั้ง... “กูก็ไม่รู้ไง” “หรือว่าจะเป็นคุกกี้?” ฮันเตอร์พูดขึ้นก่อนจะหยิบแก้วที่ตะวันพึ่งชงให้กับเขากระดกทีเดียวหมดแก้ว “...” ทันทีที่ได้ยินสิ่งที่ชายหนุ่มตรงหน้าเอ่ยออกมาตะวันก็ชะงักไปเล็กน้อย ‘เขาคงไม่ใช่พ่อของฮาญาใช่ไหมนะ...ไม่ๆ...โลกนี้ไม่ได้กลมขนาดนั้น’ ตะวันส่ายหัวเบาๆ เพื่อปัดความคิดไร้สาระออกจากหัว ก่อนที่เธอจะย่อตัวนั่งลงชงเหล้าให้กับฮันเตอร์และเพิร์ชอีกครั้งตามหน้าที่ของเธอ “คุกกี้ / คุกกี้” “กูก็ไม่แน่ใจให้คนไปสืบดูแล้วก็ไม่รู้ว่าใครเป็นคนให้มา...ทางโรงเรียนบอกกว่าคุกกี้นั่นไม่ใช่ของที่โรงเรียนแจกด้วย แล้วฮาญาก็ไม่ได้ออกจากโรงเรียนไปเจอคนแปลกหน้าเลย” “มึงสงสัยอะไรถึงให้คนไปสืบ?” “ลูกสาวกูไม่เคยมีเรื่องอะไรปิดบังกู จนกระทั่งกูถามว่าคุกกี้นี้เป็นของใคร...ลูกตอบกูกลับมาว่าเป็นของพี่สาวแค่นั้น” “สงสัยมึงคงต้องหาแม่ให้หลานกูซะแล้วล่ะ” สกายพูดขึ้นก่อนจะหันกลับไปนัวเนียกับร่างบางข้างๆ ของเขาต่อ “เพ้อเจ้อ” “ว้ายยย!!” ตะวันร้องออกมาเสียงหลงด้วยความตกใจทันทีที่มือหนาดึงเธอลงไปนั่งบนตักแกร่งของเขา ก่อนที่แขนแกร่งของร่างสูงจะกอดเธอรัดเอวบางของเธอเอาไว้จนแน่น ตะวันพยายามจะลุกขึ้นจากตักของชายหนุ่ม แต่ดูเหมือนว่าเจ้าตัวจะไม่ยอมให้เธอลุกออกไปง่ายๆ ยิ่งที่เธอดิ้นแรงเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งกอดรัดเอวบางของเธอแน่นขึ้นเท่านั้น “นั่งเฉยๆ ไม่ต้องรีบขนาดนั้นก็ได้” “คะ?” “ยิ่งเธอขยับมันก็ยิ่งตื่น...” ฮันเตอร์เอ่ยบอกกับร่างบางตรงหน้าพร้อมกับส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ไปให้กับหญิงสาวในอ้อมกอด “อะ เอ่อ เดี๋ยวฉันชงเหล้าให้นะคะ...” ตะวันพยายามเอาตัวเองออกมาจากสถานการณ์ล่อแหลมนี้ แต่ดูเหมือนร่างสูงตรงหน้าจะรู้ทันมือหนาลูบแผ่นหลังบางของเธอเบาๆ พร้อมกับมุมปากของเขายกยิ้มออกมาอย่างชอบใจในท่าทีของหญิงตรงหน้า “พึ่งมาใหม่สินะ เดี๋ยวฉันจะสอนงานเธอให้เอง” “สอนงะ อื้อ” ดวงตากลมโตของตะวันเบิกกว้างขึ้นมาทันทีด้วยความตกใจ อยู่ดีๆ ร่างสูงตรงหน้าก็ดึงท้ายทอยเธอเข้าไปหาเขาก่อนจะประกบจูบเธออย่างรุนแรงและป่าเถื่อนที่สุด จูบแรกของเธอมาจากผู้ชายแปลกหน้าที่เธอพึ่งรู้จักได้ไม่ถึง 1 ชั่วโมงเลยด้วยซ้ำ ตุบ! ตุบ! ตุบ!!! รสจูบที่หนักหน่วงและดุดันของเขาทำให้ร่างบางตรงหน้าทั้งเจ็บปวดและเสียใจ ‘เธอควรจะเก็บจูบครั้งแรกของตัวเองไว้ให้กับผู้ชายที่พร้อมจะทะนุถนอมเธอสิถึงจะถูก’ “อะ อือออ” มือบางทุบลงที่อกแกร่งของร่างสูงตรงหน้าอย่างแรงจนเขาต้องผละริมฝีปากออกจากหญิงสาวอย่างน่าเสียดาย ลิ้มฝีปากของเธอหวานเกินกว่าผู้หญิงคนไหนที่เขาเคยได้สัมผัสมา กลิ่นกายที่ไร้เดียงสาของเธอช่างหอมเย้ายวนจนเขาไม่อยากจะปล่อยให้เหยื่อตรงหน้าหลุดมือไป เพียะ!! “...” มือบางตบลงที่ใบหน้าหล่อเหลาของร่างสูงตรงหน้าอย่างแรง จนหน้าของเขาหันไปอีกทาง การกระทำของหญิงสาวทำให้ทั้งห้องเงียบกริบไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมา ทุกสายตาต่างพากันจับจ้องมาที่เธอเป็นตาเดียว โดยเฉพาะสายตาของชายที่พึ่งโดนเธอตบไป เขาจ้องมองมาที่หญิงสาวตาเขม็งอย่างเอาเรื่อง “ฉันขอตัว อะ!!” ตะวันลุกขึ้นจากตักแกร่งของร่างสูงก่อนจะเดินออกไปด้านนอก แต่ก็เหมือนว่ามันจะช้าไปเสียแล้ว ฮันเตอร์ดึงแขนเรียวของร่างบางเอาไว้อย่างแรงจนเธอเซเขามาชนกับอกแกร่งของเขา ก่อนที่ชายหนุ่มจะผลักร่างบางเข้ากับใส่กำแพง มือบางถูกรวบขึ้นอยู่เหนือศีรษะของเธอด้วยมือหนาของชายหนุ่มเพียงข้างเดียว “ถอยไปนะ ถ้าคุณทำอะไรฉัน ฉันจะ...” ตะวันร้องบอกร่างสูงตรงหน้าเสียงสั่นด้วยความหวาดกลัว กายแกร่งของเขาค่อยๆ ขยับเข้ามาแนบชิดกายของเธอมายิ่งขึ้นจนเธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในอันตรายยากที่จะหาทางรอดได้ “จะอะไร?” ฮันเตอร์เอ่ยถามร่างบางตรงหน้ากลับไปเสียงเรียบ พร้อมกับยกยิ้มออกมาอย่างกับคนที่เหนือกว่า “จะตบ...” “หึหึ ก็เอาสิฉันมีเวลาให้เธอตบฉันทั้งคืนเลย” “คุณปล่อยนะ...” “พอแล้วฮันเตอร์” เพิร์ชเดินเข้ามาดึงไหล่แกร่งของฮันเตอร์เอาไว้ ก่อนที่เขาจะเอ่ยบอกกับร่างสูงตรงหน้าเสียงอ่อนอย่างเอือมๆ กับนิสัยของเพื่อนรัก เพิร์ชรู้จักฮันเตอร์เป็นอย่างดีเรื่องไม่จบง่ายๆ แน่ ถ้าขืนผู้หญิงคนนี้ยังพูดจาอวดเก่งแบบนี้กับเพื่อนรักของเขาอยู่ ฮันเตอร์เป็นคนชอบเอาชนะและตอนนี้ไฟในตัวของเขาก็ถูกจุดติดเสียแล้ว ถ้าเธอยังเติมน้ำมันใส่ลงไปไม่หยุดแบบนี้ ตัวของเธอเองนั่นแหละที่จะเจ็บตัวเพราะถูกไฟนั่นแผดเผา “ตะวันออกไปก่อน” สกายเอ่ยบอกกับร่างบางตรงหน้าออกไป ก่อนที่เขาจะช่วยเพิร์ชดึงเพื่อนรักของเขาถอยห่างออกมาจากหญิงสาว “ดาวต้องขอโทษด้วยจริงๆ นะคะ เดี๋ยวดาวจะไปตามคนใหม่มาให้ค่ะ” ดาวที่นั่งอึ้งอยู่นานพูดขึ้นก่อน พร้อมกับยกมือขึ้นมาไหว้ขอโทษลูกค้าคนสำคัญของผับอย่างนอบน้อม “ไม่ต้อง!! ฉันจะเอาคนเดิม ถ้ายัยนั่นไม่มาคงรู้นะว่าจะเกิดอะไรขึ้น” ฮันเตอร์เอ่ยบอกกับร่างบางตรงหน้าเสียงเรียบ “คะ ค่ะ” “พอได้แล้วไอ้ฮันเตอร์” เพิร์ชพูดขึ้นทันทีที่ร่างบางเดินออกจากห้องไป ก่อนจะมองไปที่เพื่อนรักของเขานิ่งๆ “กูไม่ได้ทำอะไรผิด...ถ้ายัยนั่นไม่พอใจแล้วจะมาทำงานนี้ทำไมตั้งแต่แรกวะ” “เออก็จริงอย่างที่มันพูดนะไอ้เพิร์ช” สกายก็เอ่ยสมทบขึ้นอีกคน ก่อนจะหยิบขวดโซดาตรงหน้าขึ้นมาชกเหล้าดื่มเอง “มึงไม่ต้องเข้ามายุ่ง กูไม่มีทางปล่อยยัยเด็กนั่นไปง่ายๆ แน่” “หึหึ กูจะคอยดู” เพิร์ชหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะเดินกลับไปนั่งยังที่ของตัวเอง

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more