แอ๊ดดดดด!!
“ฮืออออ แม่จ๋า” ฮาญาวิ่งเข้ามากอดหญิงสาวที่พึ่งเดินเข้ามาใหม่ไว้แน่น ตะวันย่อตัวนั่งลงก่อนที่มือบางจะเช็ดคราบน้ำตาให้เด็กหญิงตรงหน้าเบาๆ อย่างทะนุถนอม พร้อมกับเอ่ยถามเธอออกไปเสียงอ่อน พร้อมกับกอดร่างเล็กเอาไว้อย่างหลวมๆ
“ร้องไห้ทำไมคะ?”
“ฮึกกกก ฮาญาหาแม่จ๋าไม่เจอ”
“โถ่!...ไม่เอาไม่ร้องแล้วนะเด็กดี ตะวันแค่ป่วยเองไม่ได้จะทิ้งฮาญาไปไหนนะคะ” ตะวันเอ่ยบอกกับเด็กหญิงตรงหน้าเสียงอ่อน พร้อมกับส่งยิ้มหวานไปให้กับเธอ มือบางลูบลงที่แก้มนุ่มนิ่มของฮาญาอย่างเอ็นดู
“ฮึกกก โดนคุณหมอฉีดยาไหมคะ?”
“...”
“ต้องโดนแน่ๆ เลย ฮาญาไม่ชอบเข็มของคุณลุงหมอเลยค่ะ” ฮาญาเอ่ยบอกกับหญิงสาวตรงหน้าเสียงสั่น
“พูดแบบนี้ลุงหมอก็เสียใจแย่สิครับ” เพิร์ชที่พึ่งเดินเข้ามาได้ยินเข้าพอดีจึงเอ่ยบอกกับเด็กหญิงตรงหน้าออกไปอย่างงอนๆ
“คุณลุงหมอสวัสดีค่ะ...โอ๋ๆ คุณลุงหมออย่างอนเลยนะคะ...ที่ฮาญาพูดมาเรื่องจริงทั้งนั
