ทาสรัก (ญารินดาXภากร)

บ่ายวันเสาร์ จ.พระนครศรีอยุธยา เต็มไปด้วยพายุฝนโหมกระหน่ำ ในห้องขนาดเล็กมีร่างเด็กหญิงวัย 13 ปี นั่งกอดเข่าอยู่บนฟูกที่ใช้หลับนอน แม้ฝนจะตกหนักเพียงไรแต่ก็ยังมิวายได้ยินเสียงแม่คุยกับใครบางคน “ทุกอย่างที่ติดค้างคุณไว้คงหมดกันเสียที” น้ำตาไหลรินเมื่อได้ยินสิ่งที่แม่พูด เด็กหญิงก้มหน้าไม่อยากรับรู้ ความจริงที่เป็นอยู่มันโหดร้ายยิ่งนัก... “อย่าหาว่าผมใจดำ แต่จำไว้! คุณไม่มีสิทธิ์ในตัวเด็กคนนี้อีกแล้ว” “ให้ฉันเจอลูกบ้างได้มั้ย” เด็กหญิงทนนั่งต่อไปไม่ไหว ลุกจากที่นอนเดินไปยังประตูห้องเอียงหูเงี่ยฟัง “ขอโทษนะ...แต่ผมคงให้ไม่ได้” คำพูดของเขาทำเธอใจหายวาบ คนขายลูกกินมองหน้าชายหนุ่มแต่ไม่แสดงอาการใดๆ นอกจากพูดทิ้งท้าย “แกยังเด็กนัก อย่าเพิ่งทำเรื่องอย่างนั้นกับแกเลย...” เด็กหญิงถลึงตาด้วยความตกใจ น้ำตาไหลเป็นทางเมื่อได้ยินประโยคนั้นชัดถ้อยชัดคำ แม่เห็นเธอเป็นตัวอะไร? ทำไมถึงขายเธอได้ลงคอ “คุณไม่มีสิทธิ์ร้องขออะไรทั้งนั้น ไปพาเด็กออกมาได้และ” ร่างบางลนลานเมื่อได้ยินเขาสั่งแม่ เธอกวาดสายตามองรอบๆ ห้อง ในสมองคิดหาหนทางหนี หากจะไปไหนได้... ถ้าไม่มีเธอแล้วแม่จะเป็นอย่างไร แอ๊ดดดด... บานประตูไม้เปิดกว้าง ก่อนร่างแม่จะเดินเข้ามา เพียงสบตากันน้ำตาเด็กหญิงก็หยดแหมะ หากผู้ให้กำเนิดทำเหมือนไม่รู้สึกรู้สาอะไร ตีหน้าเย็นชาใส่อีกฝ่ายเหมือนทุกวัน “เก็บข้าวของเสร็จรึยัง” ถามพลางเดินไปสำรวจกระเป๋าเสื้อผ้า ญารินดามองแม่ด้วยหัวใจแตกสลาย เธอตัดสินใจเดินไปกอดท่าน “แม่จ๋า...ฮึกๆ อย่าทำแบบนี้” เสียงเด็กร้องไห้ทำชายหนุ่มนึกสนใจ เขาเดินไปใกล้ประตูที่เปิดทิ้งไว้แล้วแอบดูทั้งคู่อยู่เงียบๆ “หยุดร้องไห้เดี๋ยวนี้! ฉันเกลียดน้ำตาของแก” นางสะบัดตัวหนี “แม่...” คำพูดตอกย้ำกับท่าทางไม่แยแสของแม่ประดุจอาวุธร้าย ญารินดายืนกอดตัวเองทั้งน้ำตา เธอเกลียดทุกอย่างที่ทำให้ต้องเกิดมาเป็นลูกของผู้หญิงคนนี้ “ต่อไปแกต้องเชื่อฟังคุณเขาให้มาก ห้ามขัดคำสั่งเขาล่ะ เข้าใจหรือเปล่า” “ทำไมหนูต้องไปจากที่นี่ด้วย แล้วทำไมหนูต้องเชื่อฟังเขา” “เพราะฉันขายแกไง! ได้ยินมั้ยว่าฉันขายแก...” ภากรหรี่ตามองเด็กหญิง จู่ๆ แกก็หันขวับจ้องหน้าเขา สภาพอีกฝ่ายร้องไห้น้ำตาเปรอะหน้าแววตาที่เคยใสซื่อบริสุทธิ์แข็งกร้าวมากกว่าทุกครั้งที่เขาเคยเห็น คนางค์มองลูกสาวแล้วเงยหน้ามองชายหนุ่ม ทว่านัยน์ตาภากรเผยบางอย่างออกมาจนน่าตกใจ...ญารินดาเด็กเกินไปที่จะเผชิญเรื่องอย่างนั้น “เรื่องที่ฉันขอคุณ...” เธอเอ่ยขณะเดินออกมาส่งชายหนุ่มที่รถ ร่างสูงหันกลับมาสบตา “เพื่อความสบายใจครั้งสุดท้ายของคุณ...เด็กคนนี้จะทำงานก็ต่อเมื่อบรรลุนิติภาวะเท่านั้น” เขาให้สัญญาว่าจะให้ญารินดาทำงานเมื่อโตพอที่จะรับรู้โลกกว้าง คนางค์ยิ้มเฝื่อนๆ จำใจฝืนพยักหน้า เธอทำได้มากสุดเท่านี้จริงๆ เวลาเดียวกันเด็กหญิงเดินถือกระเป๋าใบน้อยลงมาจากบ้านไม้ที่อยู่อาศัยมาตั้งแต่เด็ก แกมองแผ่นหลังแม่แล้วสะเทือนอารมณ์ รีบปาดน้ำตาที่รินไหลออกมาอย่างรวดเร็ว “ผมจะไปรอบนรถ” ภากรเห็นเข้าชักหงุดหงิดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน หันหลังขึ้นรถเก๋งสีดำทิ้งให้แม่ลูกร่ำลากันเป็นครั้งสุดท้าย ญารินดาเดินโซเซมาหาผู้ให้กำเนิด แกน้ำตาไหลอีกครั้งเพียงเห็นว่าท่านน้ำตาคลอเบ้า “ไปซะ แล้วอย่าสะเออะกลับมาที่นี่อีก” “แม่จ๋า...หนูไม่ไปไม่ได้หรือคะ นะแม่...นะ” กระเป๋าใบน้อยหล่นลงพื้น สองมือพนมวิงวอนมารดาด้วยใจแหลกสลาย ถึงความสัมพันธ์ของเธอกับท่านจะไม่ดีแต่เป็นแบบนี้ก็ไม่ไหว...ถ้าย้อนเวลากลับไปได้เธอจะยอมทุกอย่าง “นะแม่...หนูจะลาออกจากโรงเรียนก็ได้...แม่ให้ทำอะไรหนูยอมหมด หนูจะไม่ดื้ออีกแล้ว...ฮือๆ” แกกอดแม่แต่นางสะบัดไล่อย่างไม่ไยดี ณ ตอนนี้ญารินดาน่าสงสารที่สุดแล้ว ภากรมองดูภาพสะเทือนใจผ่านกระจกหลังก่อนหลับตาใช้มือขวาคลึงขมับ ในที่สุด... “ขึ้นรถ! หมดเวลาของพวกคุณแล้ว” เขายื่นคำขาดแก่ทั้งคู่ “ไปซะ! แล้วไม่ต้องกลับมาที่นี่อีก ฉันตายแกก็ไม่ต้องมาเผาผี” คนางน์ลั่นวาจา “แม่...” ยังไม่ทันพูดต่อภากรก็กระชากข้อมือน้อยเดินลิ่วๆ ขึ้นรถ สายตาญารินดามองแม่จนวินาทีสุดท้าย เธอไม่เข้าใจเรื่องบ้าๆ นี้เลย แม่ขายเธอได้ลงคอเชียวหรือ “รัดเข็มขัดด้วย” เขาสั่งแต่ยายหนูไม่ทำตาม เอาแต่นั่งนิ่งจมกองน้ำตา ชายหนุ่มเห็นแล้วส่ายหัวเขยิบตัวมาใกล้อีกฝ่ายก่อนดึงเข็มขัดนิรภัยมาไว้ในมือ จังหวะนั้นญารินดาเหลือบสายตามองเขา ภากรวูบไปชั่วอึดใจ... “หยุดร้องได้แล้ว” หน้าของเขากับเธอห่างกันไม่ถึงคืบ ชายหนุ่มรีบจัดการรัดเข็มขัดอย่างรวดเร็วแล้วดึงตัวเองกลับมาที่เดิม เวลามองตาเด็กคนนี้ทีไรทำไมใจเขาต้องเต้นแปลกๆ ทุกที “ฮึกๆ ฮือ...” ญารินดาร้องไห้เมื่อมองดูแม่ผ่านกระจกข้าง ฝ่ามือเล็กปิดปากสะอื้น เธอไม่มีวันให้อภัยผู้หญิงที่อยู่ข้างหลัง! ตั้งแต่เล็กจนโตเคยได้ยินเรื่องขายลูกกินอยู่บ่อยไป แต่ไม่คิดเลยว่าวันนี้มันจะเกิดขึ้นกับตัวเอง “แม่ขอโทษลูก...ฮึกๆ” คนางค์ทรุดลงกับพื้นเมื่อรถคันหรูพ้นสายตา ฝ่ามือหยาบทุบอกเต็มแรงก่อนร้องไห้ครวญครางปริ่มจะขาดใจ เรื่องราวทุกอย่างมีเหตุมีผลของมันเสมอแต่เธอไม่สามารถอธิบายให้ลูกสาวรับรู้ได้เพราะความจริงบนโลกนี้ช่างโหดร้ายเหลือเกิน... ณ.คฤหาสน์รัตนวงศ์ หนุ่มใหญ่วัย 52 ปี ธิวัตร รัตนวงศ์ เจ้าของธุรกิจ อาบ อบ นวดชื่อดังกำลังนั่งจิบชาร้อนอยู่ที่ห้องนั่งเล่นซึ่งเต็มไปด้วยสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน ข้างกายท่านคือหญิงสาวหน้าตาสวยปานนางฟ้า เธอคือเด็กใหม่ที่เขาไม่คิดจะให้ไปทำงานร่วมกับคนอื่นๆ แต่ถ้าเบื่อเมื่อไหร่คงต้องคิดกันอีกที “พอก่อนหยิบโทรศัพท์ให้ฉันที” แม้อายุจะมากแล้วแต่ร่างกายยังแข็งแรงจนน่าทึ่ง ธิวัตรได้รับฉายาในแวดวงธุรกิจว่า “อสูรพันปี” กาลเวลาทำอะไรผู้ชายคนนี้ไม่ได้เลย มือที่นวดไหล่กว้างหยุดกะทันหัน เธอทำตามคำสั่งเขา “นี่ค่ะ” เธอยื่นโทรศัพท์มือถือให้เขาก่อนเขยิบออกมาเล็กน้อย ใบหน้าสวยหากนัยน์ตาแสนเศร้าช่างน่าสงสารยิ่งนัก ถ้าเลือกได้คงไม่มีใครอยากทำอาชีพนี้... เขากดเบอร์โทรศัพท์หาคนสนิท “อยู่ไหนแล้ว ไปรับเด็กมาหรือยัง” “ผมไม่ได้ไปครับ คุณต้นเป็นคนไปด้วยตัวเอง” “อะไรนะ! ลูกชายฉันมันชอบงานแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่” หนุ่มใหญ่สงสัยเพราะร้อยวันพันปีภากรไม่เคยเข้ามาแตะธุรกิจของเขา และถ้าเป็นอย่างที่คนสนิทรายงานจริงๆ เรื่องนี้คงมีอะไรไม่ชอบมาพากลเป็นแน่ “ลงไปเข้าห้องน้ำสิ” เขาบอกเมื่อรถจอดสนิทที่ปั๊มน้ำมัน แต่เหมือนรายนั้นไม่สนใจฟัง นั่งกอดอกมองไปเรื่อยเปื่อย “หิวหรือเปล่า” เขาถามแต่เธอไม่ตอบสนองใดๆ ภากรพ่นลมหายใจหันมาจ้องเด็กหญิงเป็นจริงเป็นจัง “ฟังนะ! ฉันไม่ใช่คนดีอะไรนักหรอก ยังเด็กอยู่ก็อย่าเรื่องมากนักเลย เธอถูกขายมานะ...อย่าลืมสิ” คำว่าถูกขายกรีดหัวใจอย่างรุนแรง พานให้น้ำตาเอ่อคลอเต็มสองเบ้า รีบยกมือเช็ดอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มเห็นเข้าก็ตกใจ...เขาไม่ได้ตั้งใจพูดให้เธอชอกช้ำ “ถ้าไม่เข้าห้องน้ำ ไม่หิวข้าวก็ตามใจ แต่หลังจากนี้ฉันจะไม่แวะไหนทั้งนั้น”