Bazen sokakta yürürken karşılaştığım insanlara bakıp yüksek sesle ses tellerim acıyana kadar kahkaha atmak sonra da 'Uygar birde bana aptal der, şunlara da bakın!' diye bağırmak istiyordum kahkahalarım arasından. İnsanlar çok kibirliydi, çok ukala ve her zaman bir diğerinden üstün olduğunu düşünüyorlardı. Sanki hiç bir şeyin sonu yokmuş gibi davranmaları da dünyada ki en gülünç şeydi. Bir gün tam arkalarında ki ölüm meleğinin canlarını alacağını neden hiç bir zaman hesaba katmıyorlardı? İşte o zaman tüm güzellikleri bitecek, ukala tavırlanı sona erecek ve yaptıkları her kötülüğün hesabını vereceklerdi.
"İçeri gelsene, burası soğuk." dedi Can evden çıkıp yanıma yaklaşırken. Sabah uyandığımda Uygar tüm pikeyle bir bebeği sarar gibi beni sarmıştı. Neden üzerini açtığını, ne güzel uyuduğunu
