Duman dudakları arasından yavaşça süzülüp havaya karışarak yok olurken, gözlerimi bile kırpmadan ona bakıyordum. Doktorun bana yolladığı mesajı düşündüm tekrar. Uygar'ın hastalığını bir süre kabullenmekte zorluk çekeceğini söylüyordu. Bu süre içinde ben elimden geldiği kadar çaba sarf edecektim. Gerekli olan her şeyi yapmak için onunla girebileceğim en büyük tartışmaya bile hazırdım. Onun ilaç kullanmayı her zaman reddettiğini söylemişti, endişeliydim.
"Bir şey mi söyleyeceksin?" dedi kuru bir sesle. Sigarayı parmakları arasından kül tabağına bırakmış ve arkasına yaslanıp öylece bana bakmıştı.
"Evet," diye mırıldandım. Şimdi söylemezsem kesinlikle başka bir işi çıkacaktı şu saatler içinde.
"İlaçlarını almaya gitmemiz gerekiyor." dedim uzandığım koltuktan doğrulup yastığı kucağıma alı
