Geçmişte kaybettiği bir geleceği şimdilerde bulabilir miydi insan? Geçmişin acıları, gözyaşları, hüzünleri, mutluluğu ve çocukluğu arasında sessizce saklanmış olan geleceğini gerçekten bulma ihtimali olabilir miydi? Nönü teyze bana mutluluğun geç gelebileceğini ama sonunda her zaman doğru yere geleceğini söylemişti.
Gözlerim araladığım kapının arasından usulca Uygar'a kaydı. Koltuğa oturmuş bir elinde sigara vardı ve öne doğru eğilmişti. Ben sadece sırtını görebiliyordum.
Eğer Nönü teyzenin söylediği şey doğruysa, Uygar'ın mutluluğu neden hala gelmemişti? Bahsettiği zamanın geçte olabileceğini biliyordum ama yirmi yedi yıllık olan acılar onun ruhu için yeterli değil miydi artık? Daha ne kadar geç gelebilirdi ki bu mutluluk denen şey? İnsan bekleye bekleye umutlarını yitirdiği gibi inan
