Korkma duygusunu bana verilmiş bir nimet olarak görüyordum. O kadar kötü şeyler yaşıyorduk ve bu şeyler o kadar üst üste geliyordu ki, bu kötü şeylere alışmaktan korkuyordum. Alışmaktansa korkmayı tercih ediyordum. Acıya alışmak ne kadar gerekli olabilirdi ki benim için?
Rüzgar sertçe yüzüme vurduğunda daha hızlı adımlar atarak Uygar'ın peşinden yürüyordum. Onun adımları benden büyük olduğu için ondan her seferinde geride kalıyordum ve yetişmek için koşar adımlarla ilerliyordum.
"Başım çatlıyor." diye homurdandı ellerini sıkıntıyla saçlarının arasından geçirirken. Gözlerimi yerdeki taşlardan alıp ona çevirdim. Uykusuzluğuna rağmen hala güçlü bir Uygar'dı sokakta yürüyen. Sabaha doğru Arda ve Can gelmiş Seda ve Derin'i karakola götürüp gereken şeyleri hallettiklerini ve sorun kalmadığın
