Güneş ve ayın aşkına tek şahit olan gökyüzüydü.
Güneşin doğmasına otuz dakika kala ay kendini yok edip tüm gökyüzünü güneşe hediye ediyordu erkenden giderek. Güneşse kibirliydi. İnatçıydı. Çağırıldığı yere bekletmeden gitmezdi. Ay gittikten otuz dakika sonra gelirdi. Ne ay görmüştü güneşi bu yüzden, ne de güneş görmüştü ayı.
Ayın yok olup güneşin doğmasının arsındaki yarım saat bu yüzden gökyüzünün en karanlık haliydi. O saatlerde uyanık bir insan olup gökyüzüne baktığında ayın gidişine üzülür, güneşin kibrine kızar ve gökyüzünün karanlığında boğulurdu.
Koltukta uyuyakaldığım zaman gece beni güvenli kolları arasına alıp odama taşırdı babam. Gözlerimi aralar kirli sakalları olan yüzüne bakardım. Onun güçlü kolları sanki koruyucu bir kalkan gibi hissettirirdi bana. En huzurlu anım olur
