Fotoğraflar, eskiler ve eskimeyen anılar..
Babamın parmakları fotoğrafın üzerinde yavaşça dolanırken, yüzünde ki ifade acının şekil bulmuş hali gibiydi. Fotoğraftaki kadın, kapalıydı. Eşarbı kahve rengiydi, aynı renkte gözleri ve beyaz bir teni vardı. Kameraya öyle güzel ve içten gülüyordu ki, fotoğrafa bakan insanın içinde birşeyler kıpırdanmasına sebep oluyordu. Annemdi. Benim hiç anne diyemediğim kadın. Annem.
"Onu seviyor musun baba?" diye sordum gözlerimden yanaklarıma akan yaşları küçük ellerimle silerken. Yedi yaşında küçük bir kızdım, annemin her an kapıdan çıkıp geleceğine inanıyordum.
"Seviyordum," dedi gözlerini fotoğraftan ayırmadan. Keşke şimdi de olsaydı annem diye düşündüm. Olsaydı da babam yine onu sevseydi. Hala seviyor muydu annemi?
"Baba sevdiğin bir insan öldüğün
