Saatlerce, dakikalarca, bazen tüm gece boyunca güzel şeyler olması için ne yapmam gerektiğini düşünüp durmuştum aylarca. Bu güzel şeyleri kendim için değil, Uygar için istiyordum. Ben, her şekilde mutlu olabilen bir kızdım. Aynaya baktığımda kendi yüzümü görmem bile beni gülümsetebiliyordu, mutlu olmam işte bu kadar basitti. Ama Uygar'ı mutlu edebilecek şeyleri bilmiyordum, hatta öyle şeyler var mıydı bundan da haberim yoktu.
"Tatlı yiyerek öleceğim galiba.." dedim gülerek. Arda'ya gittiğimizde tatlı yemiştim ve burada da yiyordum. Kesin Uygar'ın anaanne'sine gittiğimizde de yiyecektim. Baklava görünce kim dayanabilirdi ki?
"Zayıflamışsın, daha fazla ye." dedi babam çatalla bir tatlı daha alıp bana uzatırken.
"Zayıflamadı."
Gözlerim Uygar'a dönerken pörtletmiş olduğu gözlerinden anl
