Ayağımın altında ki soğuk yer barın teras katıydı ve boştu. Tıpkı insanların gözleri gibi.
Buraya gelene kadar kimin gözlerine bakıp bir duygu arasam, ya uyuşmuş duygular ya da boş bakan bakışlarla karşılaşmıştım. Gözlerinde duygu bulabildiğim tek insan, Uygar'dı ve en kötüsü de buydu. Gözlerinde ki duygu öyle tuhaftı ki, canımı yakmıştı.
Terasın ucuna doğru ilerleyip bakışlarımı gökyüzünden yere indirdim. İnsanlar küçükken bakışlarını daima gökyüzünde sabit tutuyorlardı bir şeyler izliyorlarmış gibi ve masum hayallerini gördüklerinde yıldızların arasında gülümsüyorlardı. Eskiden bende öyle bir kızken, büyük bir adam tarafından olgunlaştırılmıştım. Şimdi, gökyüzüne bakmaya utanıyor ve ona her zaman boyun eğerek yere bakıyordum. Eskisi gibi ona bakabilecek kadar masum olduğunu düşünmüyo
