Sessizdi bu gece güzel adam. Sessizliği, terk edilmiş bir parkta, boş salıncakların aralarında dolaşan rüzgar kadar hissedilmez ama gözlerini kapadığında teninde hissettiğin ürpertiyle eş değerdi.
"Anlat, Yıldırım," dedi kravatını düzelttikten sonra büyük bir kaç adımla bana doğru ilerlerken.
"Neden mutsuz görünüyorsun?" diye sordu yanıma geldiğinde yüzümü elleri arasına alarak. Ben yatağın ucunda oturuyordum, bu yüzden biraz bana doğru eğilmek zorunda kalmıştı.
"Mutsuzluktan değil. Belim ağrıyor biraz." dedim. Aslında belimin ağrısı sadece benim için kaçış yoluydu. Şuan hazırlanmış ve Arda'nın düğününe gidiyorduk, bu yüzden kendi geleceğim aklıma geliyor ama bir sonuca varamıyordum bir türlü.
Uygar'ın çok iyi bir şekilde aile yönetebileceğini biliyordum ama çıkan sorunların ailemi
