คล้อยหลังเพื่อนๆ ของเจ๋งกลับไปเพียงไม่นานพยาบาลก็นำยาก่อนนอนมาให้หนูดีอย่างที่เจ๋งคิดเอาไว้
หนูดีไม่อิดออดกับการกินยาแม้แต่น้อย จากนั้นก็ล้มตัวลงนอนหมายมาดว่าจะนอนหลับพักผ่อน แต่จนแล้วจนรอดข่มตานอนอย่างไรก็ยังไม่หลับเสียทีและคิดว่าเจ๋งก็คงเป็นเช่นเดียวกันเขาถึงได้เอ่ยถามเธอท่ามกลางแสงสลัวของหลอดไฟภายในห้องพัก
"ตัวกระจ้อย หลับหรือยัง?"
"ยังค่ะ"
"นอนไม่หลับเหมือนกัน โซฟานอนไม่สบายเลย เฮียขอไปนอนที่เตียงด้วยได้ปะ?"
สิ้นคำถามนั้นเจ๋งไม่รอคำตอบจากหนูดีด้วยซ้ำก็เดินดุ่ยๆ ถือหมอนมายืนข้างเตียงที่หนูดีกำลังนอนมองเขาตาปริบๆ
ไม่รอให้เธอตอบสักหน่อยเหรอ?
"เหยิบหน่อย เฮียอยากนอนด้วย"
แล้วก็เอาแต่ใจตัวเองเก่งที่หนึ่งด้วยนะ!
ถึงในใจจะแอบต่อว่าเจ๋งที่หอบหมอนมานอนกับเธอโดยไม่ถามไถ่กันสักครั้ง แต่ถึงอย่างนั้นร่างกายเธอกลับย้อนแย้งเมื่อดันขยับให้พื้นที่ข้างตัวและเมื่อเจ๋งได้สิ่งที่ต้องการเขาก็หันมาย
