"ฮ่าๆๆ โอเค เฮียค่อยเน้ดตัวกระจ้อยวันอื่นก็ได้ รอบนี้ถือว่าให้พักรักษาจิ้มิ้โกะอะไรนั่นไปก่อน แต่รอบหน้า..."
เจ๋งเว้นจังหวะให้หนูดีใจสั่นเล่นๆ ก่อนจะเอ่ยต่อมาประโยคถัดไปด้วยน้ำเสียงลุ่มลึก
"เฮียจะเน้ดตัวกระจ้อยเยี่ยงทาสเลย"
หนูดีตาโตที่ได้ฟังประโยคลามกนั้นไม่รู้ว่าจะโกรธหรือเขินอายกันแน่ที่ใช้คำพูดน่าอายเหล่านั้นด้วยสีหน้าไม่รู้สึกรู้สาอะไร ทั้งยังยิ้มกริ่มและมองเธอด้วยประกายตาวาววับราวกับหมาป่าที่อยากจะจับลูกแกะตัวเล็กๆ กินเสียเดี๋ยวนั้น ทำเอาหนูดีรู้สึกวูบวาบไปทั้งกาย ใบหน้าเห่อร้อน
"หนูดีไม่พูดกับเฮียแล้ว! ขยับออกไปเลยค่ะ"
เธอกลบเกลื่อนอาการทั้งเขินทั้งโกรธด้วยการดันตัวออกจากวงแขนของเจ๋งที่ยอมถอดถอนลำกายเปื้อนเลือดออกจากเธออย่างเชื่องช้าระมัดระวัง
หนูดีที่เห็นภาพนั้นรีบเบือนหน้าหนีอย่างขัดเขิน รู้สึกวูบโหวงเมื่อลำกายที่อ่อนตัวเล็กน้อยออกจากช่องทางบวมช้ำของเธอ
"ตัวกระจ้อยนอนพักเถอ
