เด็กเฮียเจ๋ง

บทที่ 6 - ใส่ใจนี่เหมือนใส่ถุงยางปะวะ? [2/2]

::

::

บ่ายสามโมงครึ่งคือช่วงเวลาเลิกเรียนของยัยตัวกระจ้อย เจ๋งรู้เวลาเลิกเรียนของที่นี่อยู่แล้วเพราะมีเส้นสายเป็นเด็กในสังกัดอยู่ในโรงเรียนแห่งนี้ เพราะอย่างนั้นเขาจึงมารอรับยัยตัวกระจ้อยได้โดยที่เธอไม่ต้องรอเขา แม้ว่าเขาจะต้องมารอเธอก่อนเวลาถึงสิบนาทีก็ตาม

เจ๋งยืนค้ำสะโพกกับรถซุปเปอร์ไบค์ที่จอดหน้าบริเวณโรงเรียน ด้วยส่วนสูงที่แตะถึงหนึ่งร้อยแปดสิบเจ็ดเซนติเมตร ด้วยหุ่นที่ดูดีรวมถึงการแต่งตัวด้วยเสื้อช็อปและเครื่องหน้าที่ดูคมเข้มสไตล์แบดบอยทำให้เจ๋งกลายเป็นจุดสนใจได้ไม่ยาก

ไม่ว่าใครจะเดินผ่านไปผ่านมาต่างก็พากันมองเขาตาเป็นประกาย บางคนถึงขั้นมองทอดสะพานและเล่นหูเล่นตากับเขาด้วยซ้ำ

ถ้าเป็นเจ๋งเมื่อสัปดาห์ก่อนเขาคงเล่นหูเล่นตากลับไปแล้วและคงจบลงที่ลากเธอคนนั้นขึ้นเตียงพร้อมกับถอดถุงยางทิ้งเมื่อปลดปล่อยความใคร่เสร็จและจบลงที่แยกย้ายกันไป แต่ทว่าเจ๋งในตอนนี้กลับไม่เป็นเช่นนั้นแล้วเพราะสายตาเขาเอาแต่สอดส่ายหาใครบางคนที่ไม่รู้ว่าหนีเขากลับไปแล้วหรือยัง

เจ๋งเริ่มหงุดหงิดเมื่อรอหนูดีนานเกือบยี่สิบนาทีแล้ว อุตส่าห์มารอรับก่อนเวลาเลิกเรียนเพื่อที่เธอจะได้ไม่ต้องรอเขาแต่กลับเป็นเธอที่ยังไม่ออกมาเสียที

โทรไปหาก็แล้วแต่ยัยตัวกระจ้อยกลับไม่รับโทรศัพท์จนเขาอดคิดไม่ได้ว่ายัยตัวกระจ้อยอาจจะหนีกลับไปก่อนแล้ว

"เฮียเจ๋ง"

"..."

เสียงหวานๆ ที่ไม่คุ้นเคยนั้นทำให้เจ๋งหันไปมองทางต้นเสียงจากด้านหลังก่อนจะขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเจอกับหญิงสาวคนหนึ่งในชุดเสื้อยืดกางเกงขาสั้น

เธอคนนั้นหน้าตาสละสลวยแถมยังนมใหญ่ด้วย ดูๆ ไปแล้วจัดว่าเป็นสเปกของเจ๋งเลยก็ว่าได้ มิหนำซ้ำหญิงคนนั้นยังดูดีใจที่ได้เจอกับเขาอีกด้วย

ว่าแต่...มันเป็นใครวะ?

"หายไปเลยนะ ไม่เห็นติดต่อหากันบ้างเลย"

"อ่า..."

อ่าไปก่อนเพราะเจ๋งเสือกจำไม่ได้ว่าหญิงสาวหน้าสวยคนนี้เป็นใคร แต่ดูจากประกายตาพร่างพราวที่มองมาแล้วนั้นทำให้เขาพอจะคาดเดาได้ว่าเธออาจจะเป็นหนึ่งในบรรดาสาวๆ ที่เคยเป็นคู่ซ้อมบนเตียงเขาก็เป็นได้ เพียงแต่ว่าเขาแค่จำหน้าเธอไม่ได้ก็เท่านั้น

"ว่าแต่มารอรับใครเหรอ?"

ในวินาทีนั้นหัวสมองของเจ๋งกำลังประมวลอย่างรวดเร็วกับคำถามนั้นบวกกับสถานการณ์ที่น่ารำคาญในตอนนี้จึงทำให้เขาตอบกลับไปด้วยสีหน้าติดรำคาญ

"มารับเมีย"

"มะ เมีย?"

"อือฮึ้"

เจ๋งกอดอกมองดูหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาเรียบนิ่ง ต่างจากคนตรงหน้าที่ดูไม่เชื่อหูตัวเองสักเท่าไหร่

คนอย่างเจ๋งน่ะเหรอมีเมีย? คนที่รักสนุกนอนกับผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าอย่างเจ๋งน่ะเหรอมีเมีย?

ตลกแล้ว! ใครจะเชื่อกัน!

"ล้อเล่นแรงจังเลยนะ ฮ่าๆๆ"

หญิงสาวคนนั้นไม่มีท่าทีว่าจะเชื่อในสิ่งที่เขาพูดซึ่งเจ๋งก็ไม่คิดเก็บมาใส่ใจอยู่แล้วว่าใครจะมองยังไง

เขาก็แค่ตอบปัดตัดความรำคาญเท่านั้นและตอนนี้เขาก็เริ่มหงุดหงิดมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อหนูดียังไม่มาเสียที แต่แล้วสายตาที่สอดส่ายหาใครบางคนนานกว่ายี่สิบนาทีก็เจอเสียทีเมื่อเจอเป้าหมายแล้วและน่าแปลกที่จู่ๆ ความหงุดหงิดที่เคยเกิดขึ้นพลันลดฮวบฮาบลงเหมือนไม่เคยเกิดอาการหงุดหงิดมาก่อนเพียงแค่เห็นว่ายัยตัวกระจ้อยกำลังวิ่งออกมาด้วยสีหน้าตื่นๆ

หนูดีกวาดตามองนอกรั้วโรงเรียนและเมื่อเห็นเขายืนอยู่ก็รีบปรี่ตรงมาหาเขาในทันทีก่อนจะหยุดตรงหน้าพร้อมกับหอบหายใจแฮ่กบ่งบอกว่าเธอเหนื่อยจากการรีบวิ่งมากแค่ไหน

"ระ รอนานไหมคะ? หนูดีติดติวหนังสือให้เพื่อนๆ ก็เลยลงมาช้านิดหน่อยค่ะ"

"ไม่นาน"

เกิดความโล่งใจขึ้นมาในอกของเจ๋ง เขาคิดว่าหนูดีกลับไปก่อนเสียแล้วแต่เมื่อเห็นเธอวิ่งหน้าตั้งมาหาเขาจนเหงื่อซึมตามกรอบหน้าก็ทำให้เขารู้สึกคันยุบยิบในหัวใจขึ้นมา

เธอรีบมาหาเขาว่ะ! เธออุตส่าห์รีบวิ่งเพื่อมาหาเขาเชียวนะโว้ยยย!!! ไอ้เจ๋งน้ำตาจะไหลแล้ว!!!

"คราวหลังไม่ต้องวิ่ง ช้ากว่านี้เฮียก็รอได้"

เจ๋งยกมือขึ้นปาดเหงื่อจากกรอบหน้าหนูดีอย่างเบามือและครั้งนี้เธอก็ไม่ได้แสดงท่าทีหวาดระแวงต่อเขาแล้ว หรือไม่ก็อาจจะเป็นเพราะยังเหนื่อยอยู่จึงไม่ได้สนใจเขาสักเท่าไหร่ว่าจะทำอะไรกับเธอ

"เอาน้ำเปล่าไหม? เฮียมีน้ำเปล่านะ"

"อะ เอาค่ะ หนูดีอยากกินน้ำมากเลย"

เจ๋งเปิดน้ำเปล่าขวดใหม่ที่ห้อยถุงตรงแฮนด์รถให้กับหนูดีก่อนจะยื่นไปตรงหน้าเธอพร้อมกับจับหลอดดูดให้ด้วยโดยที่หนูดีไม่ต้องถือขวดน้ำเลยและทำเพียงแค่ยืนดูดน้ำให้ชื่นใจเท่านั้น

การกระทำของทั้งสองคนที่ไม่รู้ตัวว่าถูกมองอยู่นั้นอยู่ในสายตาใครอีกคนที่ตกอยู่ในอาการตื่นตะลึงราวกับไม่เชื่อสายตาตัวเองกับภาพที่เห็นตรงหน้า

จากที่ไม่เชื่อว่าคนอย่างเจ๋งมันมีแฟน แต่พอมาเห็นภาพตำตาอย่างนี้ถึงกับต้องคิดใหม่ทันที

คนอย่างไอ้เจ๋งเช็ดเหงื่อกับป้อนน้ำให้ผู้หญิงเนี่ยนะ! แล้วไหนจะคำพูดที่บอกว่า 'ช้ากว่านี้เฮียก็รอได้' นั่นอีก! ใครก็ได้ช่วยบอกเธอหน่อยว่าเธอแค่หูฝาดกับตาฝาด!!!

บ้าน่า! เป็นไปไม่ได้หรอก!!!

"ค่อยสดชื่นขึ้นมาหน่อย"

หนูดีพรูลมหายใจเมื่อดื่มน้ำเสร็จ ก่อนหน้านี้เธอมัวแต่ติวหนังสือให้กับเพื่อนๆ จนหลงลืมเวลาไปเลยว่าเย็นนี้จะมีใครบางคนมารับเธอ แต่เธอก็นึกขึ้นได้เมื่อตอนติวเสร็จจึงรีบวิ่งลงจากอาคารเรียนมาเขาอย่างด่วนจี๋เลย

ตอนแรกคิดว่าเขาคงจะกลับไปแล้วหรือไม่ก็อาจจะโวยวายเธอที่มาช้า แต่สิ่งที่เขาทำนั้นกลับผิดคาดนอกจากจะไม่โวยวายแล้วยังใจดีซื้อน้ำมาให้เธอด้วย

การกระทำของเจ๋งทำให้หนูดีแอบมองเขาไม่เหมือนเดิมนิดนึง แต่ก็นิดนึงเท่านั้นแหละนะ!

"ถ้าอย่างนั้นก็กลับกันเถอะ เดี๋ยวจะไปช่วยแม่ขายน้ำเต้าหู้สาย"

"ค่ะ"

ครั้งนี้หนูดีว่าง่ายเพราะเห็นด้วยกับเจ๋ง แต่ในตอนที่กำลังจะขึ้นรถนั่นเองเธอเพิ่งสังเกตเห็นว่าห่างจากเจ๋งเกือบๆ สองเมตรมีหญิงสาวหน้าสวยคนหนึ่งยืนอยู่และเธอก็มองหนูดีอยู่เช่นกัน

"เอ่อ...คนรู้จักเฮียเจ๋งเหรอคะ?"

หนูดีกระตุกชายเสื้อของเจ๋งเบาๆ เธอเงยหน้าขึ้นและเขย่งปลายเท้าเพื่อกระซิบถามเจ๋งก่อนที่เขาปรายตามองหญิงคนนั้นที่หนูดีถามถึง

"ไม่รู้จัก เฮียจำไม่ได้หรอกว่าเธอเป็นใคร เราไปกันเถอะ"

ไม่รอให้หนูดีได้สงสัยหรือถามอะไรต่อเขาก็ถือวิสาสะอุ้มเธอขึ้นนั่งคร่อมซุปเปอร์ไบค์และสวมหมวกกันน็อกให้เสร็จสรรพ

ก่อนจะออกรถเจ๋งไม่ลืมสำรวจกระโปรงของยัยตัวกระจ้อยอีกครั้งว่านั่งทับดีแล้วหรือยังและเมื่อทุกอย่างเรียบร้อยแล้วจึงออกตัวรถพุ่งทะยานสู่ท้องถนนโดยไม่สนใจใครอีกคนที่ถูกทิ้งให้อยู่ตรงนั้นทั้งยังตกอยู่ในอาการนิ่งอึ้งตะลึงไม่หาย...

ตกลงแล้ว...ยัยเด็กนั่นคือเมียของเฮียเจ๋งจริงๆ สินะ!!!

===============================

#มีคนเอายัยหนูไปแอบอ้างว่าเป็นเมียค่าาา ถามลูกสาวฉันหรือยังว่าอยากเป็นเมียเอ็งหรือเปล่าพ่อหนุ่มเอ้ยยย!

กรุณาคอมเมนต์ด้วยถ้อยคำสุภาพค่ะ