เด็กเฮียเจ๋ง

บทที่ 8 - เพื่อนรักไอ้เจ๋ง [2/2]

"คร้าบ เจ๋งเอง เจ๋งที่จะเป็นลูกเขยแม่เดือนไงคร้าบ!"

นอกจากเจ๋งจะไม่โกรธเดือนมณีที่นินทาเขาแล้ว เขายังพูดจากะล่อนกลับไปอีกด้วย สายตาของเจ๋งเหลือบมองหนูดีตาเป็นประกายทำเอาหนูดีถึงทำกับตัวไม่ถูกที่จู่ๆ เจ๋งก็มาถึงร้านขายน้ำเต้าหู้ของเธอทั้งที่ผ่านมาเขาไม่เคยมาเลยสักครั้ง

"อะ ไอ้เจ๋ง! แกอย่ามาพูดจาพล่อยๆ นะ! แล้วก็เลิกส่งสายตาก้อร่อก้อติกใส่ลูกสาวฉันด้วย!!!"

เดือนมณีเห็นว่าเจ๋งไม่ได้มีท่าทีน่ากลัวอะไรต่อเธอจึงทำให้คลายความกลัวได้ในระยะเวลาอันรวดเร็ว ใบหน้าที่เคยซีดเผือดพลันเปลี่ยนเป็นหน้าแดงก่ำด้วยอารมณ์พุ่งปรี๊ดเมื่อเห็นไอ้เจ๋งมันทำสายตากรุ้มกริ่มมองลูกสาวเธอไม่วางตา เธอกลัวใจไอ้เจ๋งเหลือเกินว่ามันจะชอบลูกสาวของเธอ เพราะถ้าหากเป็นอย่างนั้นจริงๆ คนเป็นแม่อย่างเธอคงปวดหัวแน่ๆ! ขอให้สิ่งที่มันพูดเมื่อกี้เป็นแค่การพูดจาหยอกเย้าด้วยเถอะ!

เดือนมณีร้องภาวนาขอในใจโดยที่เธอไม่รู้เลยว่าสิ่งที่เธอขออยู่นั้นมันไม่มีทางเป็นจริงเพราะไอ้เจ๋งมันดันชอบลูกสาวเธอเข้าแล้วจริงๆ!!!

"พูดจาชีกอที่ไหนกันล่ะแม่เดือน! เห็นลูกสาวที่น่ารักของแม่เดือนแล้วเจ๋งอยากเป็นลูกเขยเลยนะเนี่ย!"

คำก็แม่เดือน สองคำก็แม่เดือน! แล้วใครจะอยากรับมันมาเป็นลูกเขยกัน! แสลงหูจริงๆ!

ชื่อเสียงของไอ้เจ๋งเป็นที่รู้ทั่วกันในย่านนี้ว่ามันเป็นพวกนักเลงอันธพาลมากแค่ไหน สร้างความเดือดร้อนให้ชาวบ้านไปทั่วเพราะอย่างนั้นเดือนมณีย่อมไม่มีทางยอมรับคนอย่างไอ้เจ๋งเป็นลูกเขยแน่นอน!

ตอนแรกก็หวั่นใจกลัวมันจะทำร้ายร่างกายอยู่หรอกตอนที่เธอนินทามัน แต่พอเห็นมันเอาแต่มองหนูดีไม่หยุด คนที่หวงลูกสาวอย่างเธอจึงอดไม่ได้ที่จะขัดขวางไอ้เจ๋ง

อย่าได้มายุ่งเกี่ยวกับลูกสาวเธอเชียวนะ! ลูกสาวเธอยังมีอนาคตที่ดี ทางที่ดีคนอย่างไอ้เจ๋งไม่ควรมายุ่งกับลูกสาวของเธอเด็ดขาด!

"ไปๆๆ! อย่ามาทำตัวเกะกะหน้าร้านฉันจะขายของ!!!"

เดือนมณีโบกมือไล่พวกไอ้เจ๋งด้วยความรำคาญ ตอนนี้ไม่มีใครกล้าเข้ามาซื้อน้ำเต้าหู้ร้านเธอแล้วเพราะคนพวกนี้มายืนบังหน้าร้านประหนึ่งเป็นพวกนักเลงมาทวงหนี้นอกระบบ

"เจ๋งกับเพื่อนๆ ก็เป็นลูกค้านะแม่เดือน ขายน้ำเต้าหู้ทรงเครื่องให้เจ๋งก่อนสิ"

"ฉันไม่ขายให้พวกแกหรอกโว๊ยยยย!!! "

เอาล่ะสิ! เห็นเค้าลางความวุ่นวายอยู่ตรงหน้าแล้ว!

หนูดีที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่นานแล้วได้แต่คิดในใจ แม่เธอเป็นคนเกลียดพวกนักเลงอันธพาล ในขณะที่เจ๋งนั้นก็ช่างยียวนกวนประสาทแม่เธอเสียเหลือเกิน ขืนยังเอาแต่ต่อปากต่อคำกันอยู่อย่างนี้เธอกับแม่คงไม่ได้ขายของกันพอดี

"เอาน้ำเต้าหู้กี่ถุงคะ? "

หนูดีถามตัดปัญหาและขยับตัวเข้ามาขายของแทนผู้เป็นแม่ที่หายใจฮึดฮัดไม่พอใจที่จู่ๆ ลูกสาวก็ขายของให้ไอ้เจ๋ง

"เอาสิบถุง ขอใส่เครื่องเยอะๆ เลยนะ แล้วก็ปาท่องโก๋สามสิบตัว"

คราวนี้เจ๋งตอบหนูดีด้วยน้ำเสียงปกติ เขาไม่ได้ทำสายตาชีกอใส่หนูดีอีกแล้วทั้งยังยกยิ้มมุมปากมองเธอด้วยความเอ็นดูเมื่อเห็นว่าเธอช่วยแม่ขายน้ำเต้าหู้อย่างคล่องแคล่วไม่มีท่าทีเงอะงะเลยแม้แต่น้อย

เดือนมณีมองไอ้เจ๋งด้วยสายตาไม่พอใจแต่เพราะเห็นว่ามันสั่งเยอะจึงยอมไปช่วยลูกสาวขายน้ำเต้าหู้และจัดปาท่องโก๋ใส่ถุงให้แต่โดยดี

ใช้ระยะเวลาไม่กี่นาทีน้ำเต้าหู้สิบถุงกับปาท่องโก๋สามสิบตัวก็ถูกส่งต่อให้กับเจ๋งที่รับมาพร้อมกับตั้งใจแอบจับมือของหนูดีที่ถลึงตามองเขาจนแทบจะหลุดออกจากเบ้า

เจ๋งหัวเราะขำในลำคอ ดวงตาเป็นประกายเมื่อวันนี้ได้เจอตัวกระจ้อยของเขาแล้ว หลังจากที่วันทั้งวันเอาแต่คิดถึงเธอจนแทบไม่เป็นอันทำอะไรและจำต้องบากหน้าหล่อๆ มาหาเธอถึงร้านน้ำเต้าหู้เป็นครั้งแรก

ในระหว่างที่ไอ้เจ๋งยังมัวแต่ลีลาไม่ยอมกลับไปอยู่นั้น ชายวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งที่กำลังพูดคุยกันเองอยู่นั้นก็เรียกสายตาของเหล่าพ่อค้าแม่ขายและลูกค้าที่เดินในตลาดให้หันไปมองก่อนจะพาหลีกเลี่ยงเมื่อเห็นว่าชายกลุ่มนั้นใส่เสื้อช็อปสีน้ำเงิน ในขณะเดียวกันเส้นทางตรงข้ามของพวกเขานั้นคือชายเสื้อช็อปสีแดง…

ผู้คนในละแวกนี้ต่างรู้ดีว่าถ้าหากช็อปแดงและช็อปน้ำเงินเจอกันซึ่งๆ หน้านั้นย่อมไม่ใช่เรื่องดี หลายคนรีบถอยห่างจากพวกเขาเพราะเกรงว่าอาจจะได้รับลูกหลงในขณะที่พ่อค้าแม่ค้าบางคนยอมสละร้านค้าตัวเองเพื่อหนีให้ไกลจากเด็กช่างพวกนี้ที่กำลังเผชิญหน้ากันซึ่งๆ หน้า

"โห่ บังเอิญเจอเพื่อนรักว่ะ"

ไอ้ต้องหัวโจกฝ่ายช็อปสีน้ำเงินพูดแดกดันด้วยสีหน้ายียวน สองมือล้วงกระเป๋าและมองหน้าไอ้เจ๋งด้วยสายตาท้าทายพร้อมจะมีเรื่องทุกขณะ ต่างจากเจ๋งที่ลอบถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายเมื่อเจออดีต ‘เพื่อนรัก’ อย่างไอ้ต้องกลางตลาดเย็น

เจอกันสิบครั้งมีเรื่องต่อยตีกันไปแล้วสิบเอ็ดครั้งและเห็นทีว่าครั้งนี้ก็คงไม่พ้นมีเรื่องกันอย่างแน่นอน

เจ๋งเหลือบตามองเดือนมณีและหนูดีที่เริ่มมีสายตาหวาดหวั่น สองแม่ลูกถอยห่างจากรถเข็นน้ำเต้าหู้เพราะกลัวว่าจะเกิดเรื่องต่อยตีกันหน้าร้าน เจ๋งที่เห็นอย่างนั้นนึกขึ้นได้ว่าสถานที่แห่งนี้ไม่เหมาะกับการทะเลาะวิวาท

อีกอย่าง…ขืนมีเรื่องกันต่อหน้าแม่ยายกับว่าที่เมียเขาก็ถูกมองไม่ดีหมดสิวะ! แม้ว่าตอนนี้จะถูกมองว่าไม่ดีอยู่แล้วก็ตาม แต่อย่างน้อยก็ขอไม่ถูกมองว่าแย่ไปกว่านี้ได้ไหมล่ะ?

"จะไสหัวไปไหนก็ไป วันนี้กูไม่มีอารมณ์จะมีเรื่องกับมึง"

เจ๋งยอมเป็นฝ่ายล่าถอยแต่โดยดีทั้งที่ปกติแล้วไม่เคยขัดอีกฝ่ายถ้าหากจะเข้ามาตะลุมบอนใส่กัน ต้องเองที่เป็นคู่อริของเจ๋งมานานหลายปีก็นึกแปลกใจเช่นกันเมื่อเห็นว่าอดีตเพื่อนรักปฏิเสธการมีเรื่องกับตนเป็นครั้งแรกก่อนจะหันไปมองหน้าเดือนมณีและหญิงสาวร่างเล็กใบหน้าจิ้มลิ้มที่มองพวกเขาอย่างหวาดกลัวและในตอนนั้นเองที่ต้องเหมือนจะมีเซนส์อะไรบางอย่างผุดขึ้นมา

รอยยิ้มมุมปากได้รูปเหยียดยิ้มเล็กน้อยก่อนจะทำสายตากะลิ้มกะเหลี่ยใส่หนูดีที่รู้สึกไม่ชอบใจกับสายตาของต้องเอาเสียเลย เดือนมณีที่เห็นว่าลูกสาวตัวเองกำลังถูกมองจึงรีบใช้ตัวเองบดบังลูกสาวจากสายตาของต้องอย่างหวงแหน

"กูเข้าใจแล้วว่าทำไมมึงถึงไม่ยอมมีเรื่องที่ตลาดเย็นสักที ที่แท้เป็นเพราะอย่างนี้นี่เอง…"

ต้องพูดยั่วยุเจ๋งเพื่อพิสูจน์อะไรบางอย่างและมันก็เป็นอย่างที่เขาคิดเอาไว้จริงๆ เมื่อคนใจร้อนหุนหันอย่างไอ้เจ๋งไม่เคยเก็บอาการทางสีหน้าอยู่เพราะอย่างนั้นมันจึงแสดงสีหน้าเดือดดาลออกมาให้เห็นอย่างโจ่งแจ้ง

เจ๋งกัดฟันกรอดอย่างข่มอารมณ์อารมณ์เดือดดาลเอาไว้ เขาเห็นสายตาของไอ้ต้องยามที่มองยัยตัวกระจ้อยของเขา แม้ตอนนี้อยากจะซัดปากและควักลูกตาของไอ้ต้องออกมามากเพียงใด แต่เขาก็ไม่อาจทำอย่างนั้นได้นอกจากอดทนและใจเย็นเท่านั้น

นอกจากเดือนมณีจะใช้ร่างตัวเองบดบังหนูดีแล้วเจ๋งยังใช้ตัวเองบดบังสองแม่ลูกนั้นให้พ้นจากสายตาของต้องเช่นกันโดยมีเพื่อนๆ ของเจ๋งอีกสี่คนยืนสมทบอยู่ทางด้านหลังอีกชั้นหนึ่ง

เดือนมณีที่เห็นแผ่นหลังของเจ๋งอยู่เบื้องหน้าเกิดความรู้สึกแปลกใจขึ้นมา เธอไม่ได้คิดไปเองแน่ๆ ว่าเจ๋งและเพื่อนๆ กำลังใช้ตัวเองเป็นกำแพงปกป้องเธอกับหนูดีอย่างแน่นอน ในขณะที่หนูดีนั้นกลับเกิดความรู้สึกหนึ่งขึ้นกลางใจเช่นกัน…จะเรียกว่าอุ่นใจก็คงไม่ผิดนัก

"ถ้ามึงอยากเลือดออกปากให้ได้ มึงก็ไปเจอกูหลังวัด"

เจ๋งเองก็ชักรู้สึกว่าจะทนไม่ไหวแล้วเหมือนกัน กล้าดียังไงถึงมามองตัวกระจ้อยของเขาด้วยสายตาเหี้ยๆ อย่างนั้น!

"หึ วันนี้กูจะปล่อยมึงไปก่อนก็แล้วกัน เจอกันคราวหน้ากูไม่ปล่อยมึงไว้แน่"

ต้องพูดเหมือนกับว่าตัวเองเป็นฝ่ายเหนือกว่าทั้งที่ก็ไม่ได้มีเรื่องทะเลาะวิวาทอะไรกัน แต่ในจังหวะที่กำลังจะเดินผ่านเจ๋งนั้นต้องกลับวางมือลงบนไหล่เจ๋งก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าใกล้ริมใบหูและพูดประโยคหนึ่งออกมา

"ลูกแม่ค้าขายน้ำเต้าหู้น่ารักดีนะ มึงว่าไหม? "

เจ๋งไม่ใช่คนที่มีความอดทนมากนัก ปกติเขาเป็นคนใจร้อนหุนหันและไม่ว่าจะมีกับใครหรือที่ไหนเจ๋งก็ไม่เคยหวั่น แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ไอ้ต้องมันวัดความอดทนของเจ๋งที่เกือบจะยั้งมือไม่อยู่เมื่อเขาคว้าคอเสื้อของไอ้ต้องและง้างหมัดขึ้นหมายจะต่อยไอ้ต้องกลางตลาด แต่เป็นเพราะเพื่อนๆ อีกสี่คนช่วยกันห้ามปรามเจ๋งเอาไว้ไอ้ต้องถึงไม่ถูกต่อยปากแตกอย่างที่คิดเอาไว้

"มึงไม่ต้องกลัวหรอกว่าจะไม่ได้มีเรื่องกับกู เจอกันครั้งหน้ากูจะสนองมึงให้ถึงใจเลย ไอ้เวร"

====================

#เล่นกับใครก็ได้แต่อย่าเล่นกับเฮียเจ๋ง เดี๋ยวตื่นขึ้นมาที่โรงพยาบาลไม่รู้ตัวนะขอบอก

กรุณาคอมเมนต์ด้วยถ้อยคำสุภาพค่ะ