Ungol ng Heredera (SSPG)

CHAPTER 4

THIRD PERSON POV

Sa sumunod na araw, magkahalong kaba at pananabik ang naramdaman ni Diyosa habang pababa siya ng hagdan. May plano siyang magtungo muli sa hardin kung saan madalas niyang makita si Ris. Hindi niya maipaliwanag ang damdamin niya, ngunit ang presensya ni Ris ay tila nagdudulot ng katahimikan at kapanatagan sa kanya. Sa kabila ng lahat ng sakit ng loob na dala ng plano ng kanyang mga magulang, si Ris lamang ang nagiging sandigan niya. Ngunit... alam niyang lihim lamang ang nararamdaman niya para dito-hindi kailanman pwede.

Sa kanyang pagdating sa hardin, natagpuan niya si Ris na nakaupo sa isang bangko sa ilalim ng puno. Napansin niyang abala itong nagmamasid sa mga halaman, tila may malalim na iniisip. Nagdalawang- isip siyang lumapit, ngunit hindi niya mapigilan ang sariling makaramdam ng kakaibang kasiyahan kapag kasama si Ris.

Nang makita siya ni Ris, agad siyang ngumiti. "Señorita Diyosa, ang aga mo yata ngayon."

Ngumiti siya pabalik, pilit itinatago ang namumulang pisngi. "Well... kailangan kong lumabas ng maaga, ang daming nasa isip ko. And... I just thought of coming here."

Hindi maiwasan ni Ris na mapansin ang bahagyang pamumula sa pisngi ni Diyosa. Napansin din niya

kung paano siya tumitingin, na tila may itinatagong damdamin sa kanyang mga mata, ngunit hindi niya mapilit na aminin ito. Nag-aalangan siya kung tama bang pumasok sa mas malalim pang emosyon sa isang heredera na tulad ni Diyosa. Ngunit sa kabila ng kanyang takot, hindi niya maitatanggi ang kanyang sariling damdamin para sa kanya.

"Diyosa," mahina niyang sabi habang nakatingin sa kanya. "I hope you know that I'm here... kahit na ano pang mangyari."

Bahagyang napayuko si Diyosa, pilit na pinipigil ang sariling mga damdamin. "Ris, thank you. I... I really appreciate it. Hindi mo lang alam kung gaano kahalaga ang mga sinasabi mo sa akin ngayon."

Ngunit bago pa man niya maituloy ang sasabihin, biglang lumapit si Aling Letty mula sa likuran nila, dala ang isang basket ng mga bulaklak na bagong pitas mula sa hardin. "Señorita Diyosa, magandang umaga," bati niya. "Naipadala na po ng inyong mommy ang mga dokumento kay Señorito Felix Jose. Mukhang tuloy na tuloy na po ang kanilang plano."

Nagkatinginan sina Diyosa at Ris, at biglang nagkaroon ng bigat ang paligid. Hindi niya mapigilang mapatingin sa lupa, habang si Ris naman ay nanatiling tahimik, pinagmamasdan siya. Sa kabila ng pamumuo ng tensyon sa kanilang mga puso, kapwa sila nag-iingat na hindi magpahalata

nararamdaman.

"Oh... I see. Salamat, Aling Letty," sagot ni Diyosa, pilit na pinapakalma ang sarili. Napansin niyang nagbago ang anyo ni Ris, na tila may hinanakit sa kanyang mga mata. Gayundin siya-pareho nilang nararamdaman ang bigat ng posibilidad na mawala ang isa't isa.

Nang umalis si Aling Letty, nanatiling tahimik ang dalawa, tila may mga bagay na gustong sabihin ngunit hindi kayang sambitin.

"So... the engagement is moving forward?" tanong ni Ris, ang boses niya ay may halong sakit. Alam niyang wala siyang karapatan na ipakita ang kanyang nararamdaman, ngunit hindi niya rin mapigilang makaramdam ng lungkot sa posibilidad na mawala si Diyosa sa kanya.

Bahagyang tumango si Diyosa, ngunit halata sa kanyang mukha ang hindi pagsang-ayon. "Yes... but it doesn't mean I'm happy about it. Hindi ko alam kung bakit napakahirap para sa kanila na intindihin ang nararamdaman ko. Felix is... not the person I want to spend my life with."

Nagkatinginan sila, at sa titig na iyon, tila walang kailangan pang ipaliwanag. Alam nilang pareho ang kanilang nararamdaman ngunit pareho rin silang nagpipigil, takot na masira ang kanilang pinagsamahan.

"Diyosa..." Biglang natigilan si Ris, tila gustong maglabas ng nararamdaman ngunit nagdadalawang-isip.

"Ris..." bulong ni Diyosa, nang maramdaman niyang namumula ang kanyang mga pisngi. "Please don't make this harder than it already is."

Tumingin si Ris sa kanya, ang mga mata niya ay tila nagsusumamo, ngunit siya rin ay nagpipigil. "I'm sorry, Diyosa. I just... I wish I could help you more. I wish... things were different."

Sa ilalim ng malamlam na sikat ng araw, nanatiling tahimik ang dalawa. Kapwa nila naramdaman ang bigat ng kanilang damdamin, ang mga lihim na pagtingin na hindi nila kayang ipahayag. Ngunit sa mga sandaling iyon, kahit walang salitang lumalabas mula sa kanilang mga labi, alam nila ang nararamdaman ng isa't isa.

Napayuko si Diyosa, hindi kayang itago ang pamumula sa kanyang pisngi. "Ris... thank you. Thank you for being here. I don't know what I'd do without you."

Ngumiti si Ris, at marahang hinawakan ang kamay ni Diyosa, na agad namang namula. Hindi niya maipaliwanag, pero tila ang simpleng hawak na iyon ay sapat na upang iparating ang damdaming hindi nila kayang bigkasin.

Sa pagkakahawak ng kanilang mga kamay, naramdaman ni Diyosa ang t***k ng kanyang puso, na para bang umaasa sa isang bagay na alam niyang hindi maaaring mangyari. Ngunit sa mga sandaling iyon, nagawa nilang kalimutan ang lahat ng problema, ang lahat ng pangarap ng kanilang mga magulang, at ang kanilang mga responsibilidad.

Biglang may narinig silang yabag mula sa likuran. Binitawan agad ni Ris ang kamay ni Diyosa, at parehong silang nagkukunwaring walang nangyari. Nang lumingon sila, naroon si Señorito Edgardo, nakamasid sa kanilang dalawa na may matalim na tingin.

"Diyosa, kailangan na nating pag-usapan ang tungkol sa kasal mo kay Felix. I've arranged for the engagement ceremony next week. This is final," malamig na sabi ni Señorito Edgardo.

Pakiramdam ni Diyosa ay parang sinasakal ang kanyang puso. Hindi niya magawang magsalita, at sa likod ng kanyang isipan, pilit niyang iniiwasan ang mga mata ni Ris. Ang bawat salita ni Señorito Edgardo ay parang patalim na tumutusok sa kanyang dibdib, ngunit hindi siya makasagot. Ano ba ang laban niya sa sariling mga magulang?

"Yes, Daddy," mahina niyang sagot, bagaman ramdam niya ang pag-aalinlangan sa sarili.

Pagkaalis ni Señorito Edgardo, nagbigay ng mahigpit na tingin si Ris kay Diyosa, na para bang sinasabi niyang "labanan mo ito." Ngunit si Diyosa, sa takot at respeto sa kanyang mga magulang, ay nanatiling tahimik.

Pagbalik ni Diyosa sa kanyang silid, doon siya tuluyang napaiyak, hindi dahil sa kasal, kundi dahil sa katotohanang hindi niya kayang ipaglaban ang kanyang kaligayahan. Naisip niya si Ris, ang simpleng hardinero na minamahal niya ng buong puso ngunit hindi kayang ipaglaban dahil sa mga hangarin ng kanyang pamilya. Alam niyang kailangan niyang gawin ang tama, ngunit ano nga ba ang tama sa sitwasyong ito?

Habang nakahiga, naalala niya ang mga huling salita ni Ris sa kanya, ang kanyang titig na puno ng damdamin, ang mga tingin na hindi niya kayang makalimutan. Ngunit alam niyang ang bawat pangarap kasama si Ris ay isa lamang ilusyon- isang bagay na hindi niya maaaring ipaglaban dahil sa kanyang mga magulang.

Ngunit sa kabila ng lahat, naroon pa rin ang pag- asang, balang-araw, makakahanap siya ng lakas ng loob upang ipaglaban ang sariling kaligayahan.