Ungol ng Heredera (SSPG)

CHAPTER 1

THIRD PERSON POV

Sa malawak na hacienda ng pamilya Maligaya sa Batangas, ay nangingibabaw ang ganda at kasaganahan ng kalikasan. Luntiang mga tanim, matatayog na puno, at tila walang hangganang tanawin ang makikita saanmang direksyon tumingin. Ang mga manggagawang matagal nang nagsisilbi sa pamilyang Maligaya ay patuloy sa kanilang gawain sa ilalim ng mainit na araw, ngunit ang kanilang kasipagan ay nagpapakita ng respeto at malasakit sa kanilang mga amo. At sa gitna ng lahat ng ito, nariyan si Diyosa Maligaya, ang nag-iisang tagapagmana ng kanilang kayamanan.

Sa edad na dalawampu't lima, si Diyosa ay isang babaeng may malambot na puso ngunit matigas ang paninindigan, at angkin ang kagandahan na kinaiinggitan ng marami. Mapanglaw ang kanyang mga mata, at sa kanyang pananamit at kilos, makikita ang pagiging edukado at desenteng dalaga.

Ngayong araw, inaasahang darating ang kanyang mga magulang mula sa Maynila, sina Señorita Lea Maligaya at Señorito Edgardo Maligaya, para sa isang mahalagang usapan. Nakatanggap siya ng balita na may ipapaalam ang kanyang mga magulang sa kanya na tiyak na magdudulot ng malaking pagbabago sa kanyang buhay.

Habang naglalakad siya sa malawak na balkonahe ng kanilang mansyon, lumapit ang kanilang kasambahay na si Lita, isang matandang dalaga na siyang personal na katuwang ni Diyosa sa lahat ng kanyangpangangailangan.

"Señorita Diyosa, darating na raw po sina Señorita Lea at Señorito Edgardo," paalam ni Lita na may paggalang sa tinig.

Napalunok si Diyosa. Matagal-tagal na rin mula nang huli silang magkita ng kanyang mga magulang. "Salamat, Lita. I guess... I have to prepare myself."

Tahimik na tumango si Lita bago umalis, habang si Diyosa ay nanatiling nakatingin sa malayo, sa direksyon ng daang papunta sa kanilang hacienda. Ano kaya ang sasabihin ng kanyang mga magulang sa kanya? Sa kanyang isipan, tila may mga tanong na hindi niya kayang bigyang kasagutan.

Ilang sandali pa, narinig niya ang tunog ng paparating na sasakyan. Dahan-dahang pumarada ang isang itim na SUV sa harapan ng kanilang mansyon. Mula rito, bumaba ang kanyang ina na si Señorita Lea Maligaya, na isang kilalang negosyante, at ang kanyang ama na si Señorito Edgardo Maligaya, isang dating politiko ngunit ngayon ay tahimik na namamahala sa kanilang negosyo.

Ngumiti si Diyosa at lumapit sa kanyang mga magulang. "Mom, Dad," bungad niya habang lumapit sa kanila.

Ngumiti si Señorito Edgardo at niyakap ang kanyang anak. "Diyosa, you're looking more and more like your mother every day," ani niya habang pinagmamasdan ang anak.

Ngumiti si Señorita Lea. "Oh, darling, how have you been here? I hope you're keeping yourself occupied."

Tumango si Diyosa. "I've been alright, Mom. Busy with the plantation and taking care of things here."

Ngunit, may kakaibang lamig sa kilos ng kanyang ina na hindi niya maintindihan. Parang mayroong gustong sabihin ngunit nag-aatubili. Inanyayahan niya ang kanyang mga magulang sa loob, at doon sila nagtuloy sa kanilang silid-pulungan.

Sa loob ng malaking silid, naupo silang tatlo, at tila nag-aantay si Diyosa sa anumang sasabihin ng kanyang mga magulang. Sa wakas, nagsalita si Señorito Edgardo.

"Diyosa, anak," simula ng kanyang ama, "we have to talk about something very important. This concerns the future of our family."

Napatingin si Diyosa sa kanyang mga magulang, bahagyang naguguluhan ngunit nananatiling kalmado. "What is it, Dad?"

Saglit na nagkatinginan sina Señorita Lea at Señorito Edgardo bago muling nagsalita ang kanyang ina.

"Darling," and Señorita Lea, "you know how important it is for us to maintain the legacy of our family, right?"

Tumango si Diyosa, ngunit may kaba sa kanyang dibdib. "Of course, Mom. I understand."

Kumuha ng malalim na hinga ang kanyang ina. "We want you to marry... someone we've chosen for you. He's from a very prominent family in Manila, and his connections would be very beneficial for us."

Nanlaki ang mga mata ni Diyosa. "Mom... Dad... You can't be serious. You want me to marry someone I don't even know?"

Seryosong tumingin si Señorito Edgardo sa kanya. "This isn't just about you, Diyosa. This is about our family. We've worked hard to get to where we are, and we can't just let that slip away. It's your duty, as our heir, to continue what we've built."

Napakagat-labi si Diyosa, ramdam ang bigat ng sinasabi ng kanyang mga magulang. "But... isn't it unfair for me to give up my own happiness for the sake of business?

Tahimik na tinitigan siya ni Señorita Lea. "You'll grow to love him, Diyosa. He's a good man, and he'll take care of you. We're not forcing you into a life of misery."

Pakiramdam ni Diyosa ay napaka-gaan ng kanilang tingin sa usapin. Para bang ang isang bagay na ganoon kahalaga ay isang simpleng transaksyon lamang. "But how do you know that, Mom? I've always believed that I have the right to choose who I want to marry."

Nagpalitan ng tingin ang kanyang mga magulang, tila nag-aalanganin kung tama bang ipinapaliwanag nila ito sa kanya.

Naputol ang usapan nang biglang kumatok ang isa sa kanilang mga tauhan sa pintuan ng silid. "Señor Edgardo, nandito na po ang mga dokumento na ipinadala mula sa opisina ninyo."

Napabuntong-hininga si Señorito Edgardo bago tumayo upang kunin ang mga dokumento mula sa tauhan. "Thank you, Lando. Pwede ka nang bumalik sa trabaho."

Paglabas ni Lando, bumalik ang kanyang mga magulang sa pagtingin kay Diyosa na tila hindi titigil hangga't hindi siya nagpapakita ng pagsang-ayon.

Kahit nahihirapan, itinago ni Diyosa ang kanyang saloobin at tumingin nang diretso sa mga magulang. "I understand where you're coming from, but I don't think I'm ready for this."

Saglit na katahimikan ang sumunod. Sa mata ni Señorito Edgardo, naroon ang determinasyon na baguhin ang isip ng kanyang anak.

Sa paglipas ng mga araw, patuloy na iniisip ni Diyosa ang naging pag-uusap nila ng kanyang mga magulang. Hindi niya matanggap na parang isang kasangkapan lamang siya na maaaring gamitin upang mapabuti ang kanilang negosyo. Kaya isang gabi, nagpasya siyang lumabas ng hacienda upang mag-isang makapag-isip.

Sa madilim na bahagi ng kanilang hacienda, nagulat siya nang may lumapit na anino. "Señorita Diyosa, kailangan niyo po ba ng kasama?"

Napansin niya si Marco, isa sa mga pinagkakatiwalaan niyang tauhan sa hacienda. Palaging nandiyan si Marco sa mga panahong kailangan niya ng kausap. "Marco," mahina niyang sabi, "do you believe in love? The kind that's real and not forced upon someone?"

Sandaling tumingin si Marco sa kanya, parang nag- aalangan. "Señorita, kung ako lang ang tatanungin, naniniwala akong ang tunay na pag-ibig ay hindi mapipilit. Darating ito sa tamang oras, at sa tamang tao."

Ngumiti si Diyosa, ngunit bakas ang lungkot sa kanyang mga mata. "I wish it were that simple."

Lumipas ang mga oras sa kanilang pag-uusap, at doon niya napagtanto na kung hindi siya kikilos, ang buhay niya ay magiging alinsunod lamang sa kagustuhan ng iba.

Pagbalik niya sa mansion, may panibagong determinasyon si Diyosa. Kinabukasan, kinausap niya ang kanyang mga magulang. "Mom, Dad, I've given this a lot of thought. I'm willing to fulfill my duty to our family, but under one condition."

Nagulat sina Señorito Edgardo at Señorita Lea. "And what would that be?" tanong ng kanyang ina.

Ngumiti si Diyosa, ngunit may bahid ng katigasan sa kanyang tono. "Let me get to know him first. Allow me the freedom to choose if I will accept this marriage, and give me the chance to be involved in the decision. I can't promise anything, but I'll try to understand your wishes."

Seryosong tumango si Señorito Edgardo, ngunit may pag-asa sa kanyang mukha. "That's fair, Diyosa. We can agree to that."