Ungol ng Heredera (SSPG)

CHAPTER 2

Sa gitna ng mainit na usapan nina Diyosa at ng kanyang mga magulang, hindi mapigilan ng dalaga ang bigat na nadarama. Matapos ang ilang hindi pagkakasunduan, walang nagawa sina Señorito Edgardo at Señorita Lea kundi hayaan ang kanilang anak na mag-walk out. Lumabas si Diyosa ng mansion at nagpunta sa kanyang paboritong lugar-ang hardin.

Sa kanyang pagdating sa hardin, nakita niya si Ris Manalo, ang kanilang hardinero. Bukod sa pagiging masipag, mabait, at mapagkakatiwalaan, may kakaibang dating si Ris na hindi niya matang-gihan. Sa tuwing naririyan ito, nagiging mas maliwanag ang kanyang araw, kahit pa gaano kabigat ang kanyang nadarama. Si Ris 27 years old, matangkad, at may matipuno at kaakit-akit na pangangatawan. Ang kanyang ngiti ay tila isang lihim na para kay Diyosa lamang.

Napansin siya ni Ris at agad na lumapit. "Señorita Diyosa, you look... upset. Something wrong?"

Napabuntong-hininga si Diyosa at tinapunan ng tingin si Ris. "I had another talk with my parents. They're pushing me into something I don't want."

Nagtama ang kanilang mga mata, at sa mga sandaling iyon, tila may kapwa pag-unawa silang hindi na kailangan ng pali-wanag

Lumapit si Ris, inabot ang isang bulaklak mula sa kanyang mga tinatanim, at iniabot ito kay Diyosa. "You know, sometimes... a flower grows best when it's allowed to bloom on its own"allowed to bloom on its own."

Nakangiting tinanggap ni Diyosa ang bulaklak, ngunit damang-dama pa rin ang lungkot sa kanyang puso. "I wish my parents understood that, Ris. They're treating me like a... like I'm just another asset in their business. It's exhausting."

Tumingin si Ris sa kanya nang may lalim, at para bang hinahanap ang tamang mga salita. "If you were an asset, Señorita, you'd be priceless. And not because of

Your family, but because of who you are."

Saglit na katahimikan ang sumunod, at naramdaman ni Diyosa ang pagbilis ng t***k ng kanyang puso. Kahit alam niyang imposible ang nararamdaman, hindi niya mapigilang humanga at mahulog ang loob kay Ris. Sa gitna ng lahat ng mga pagkakagulo, si Ris ang tanging tao na nagbibigay sa kanya ng tunay na kaligayahan

Napayuko si Diyosa at dahan-dahan nagsalita, "Sometimes, I wish I could just leave everything and live a simple life, like yours."

Napakunot ang noo ni Ris ngunit nananatiling nakangiti. "A simple life isn't as simple as it seems. It has its own challenges, Señorita."

"Maybe... but at least you get to choose your own path. Unlike me," sambit ni Diyosa habang naglalakad-lakad sa hardin, sinusundan ni Ris. "How come you're always so calm, even when things are tough?"

Napangiti si Ris at hinawi ang isang hibla ng buhok ni Diyosa na napunta sa kanyang mukha. "Because I have something worth staying calm for."

Nagulat si Diyosa at napatingin sa kanya, ngunit nananatili lamang si Ris na nakangiti, tila sinasadyang iwan siya sa pag-iisip. Hindi niya maiwasang kiligin sa simpleng kilos ng binata; parang may gustong ipahiwatig, ngunit ayaw niyang mag-assume.

"Diyosa," dagdag ni Ris, "if there's anything you want to talk about, I'm always here. You know that, right?"

Tumango si Diyosa at nakaramdam ng init sa kanyang pisngi. "Thank you, Ris. I appreciate it... more than you know."

Habang nag-uusap sila, hindi nila napansin ang isang tauhan sa mansyon na nagmamasid sa kanila mula sa malayo-si Aling Letty, ang mayordoma ng pamilya. Matagal na niyang napansin ang kakaibang samahan ng dalawa, at bagamat wala siyang masamang intensyon, nag-aalala siya sa mga posibleng komplikasyon kung sakaling malaman ito ng mga magulang ni Diyosa.

Tahimik na bumalik si Aling Letty sa loob, ngunit ang kaisipan ay puno ng pag-aalala. Para sa kanya, kung ano man ang damdaming namamagitan kina Diyosa at Ris ay maaaring magdulot ng malaking gulo sa pamilva Maligava.

Nang humupa ang init ng kanilang pag-uusap, umupo sina Diyosa at Ris sa isang bahagi ng hardin kung saan tanaw ang buong hacienda. Nagmamasid si Diyosa sa tanawin habang tahimik namang pinagmamasdan siya ni Ris, tila sinasambit sa kanyang isipan ang mga salitang hindi kayang bigkasin.

Napalingon si Diyosa sa kanya at nagtama ang kanilang mga mata. Hindi niya mapigilang magtanong, "Ris, don't you ever get... tired of working here? Don't you ever think of leaving?"

Bahagyang ngumiti si Ris, at sagot niya, "I've thought about it... But then, something-or rather, someone- keeps me here."

Natigilan si Diyosa, unti-unting lumalalim ang kanyang paghinga sa mga salitang iyon. Tila may ibang ibig ipahiwatig si Ris, ngunit hindi siya tiyak kung iyon nga ang kanyang iniisip.

"Someone?" tanong niya, pilit na itinatago ang excitement sa kanyang boses.

"Someone special to me," sagot ni Ris habang tinititigan siya, at ramdam niya ang bigat ng bawat salita.

Nagising si Diyosa sa kanyang sariling damdamin, tila hindi na kayang itago ang kilig na nararamdaman. Ngunit, bigla siyang nakonsensya. Alam niyang isang bawal na pag-ibig ito-paano na lamang kung malaman ng kanyang mga magulang? Ano ang sasabihin nila kapag nalaman nila na ang tagapagmana ng pamilyang Maligaya ay may damdamin para sa isang simpleng hardinero?

Subalit, bago pa siya makapag-isip ng mas malalim, tumayo si Ris at nag-alok ng kamay. "Walk with me, Señorita?"

Agad niyang tinanggap ang kamay ni Ris, at naramdaman ang mainit nitong haplos. Habang naglalakad silang dalawa sa paligid ng hardin, bawat hakbang ay tila nagbibigay sa kanya ng lakas ng loob na sundin ang kanyang puso.

Sa kalagitnaan ng kanilang paglalakad, muling nagsalita si Ris. "You know, Diyosa... I don't usually say this, but... every time I'm with you, I feel like I'm not just a gardener. I feel like I'm someone worth knowing."

Natigilan si Diyosa, napalunok, at muling tinitigan ang binata. "You are, Ris. You're worth everything."

Napalalim ang kanilang pagtingin sa isa't isa. Ilang saglit lang, ngunit sa kanyang puso, tila buong buhay na niya itong inantay. Wala siyang ibang nais kundi ang maipahayag ang tunay niyang damdamin kay Ris.

Ngunit bago pa siya makapagsalita, biglang may tumawag sa kanya mula sa malayo. "Señorita Diyosa!" sigaw ng isa sa mga kasambahay, si Lita. "Kailangan po kayo ni Señor Edgardo sa loob!"

Parang nabasag ang bula ng kasiyahan at kilig sa kanilang paligid. Muling bumalik ang bigat ng

ang bula ng kasiyahan at kilig sa kanilang paligid. Muling bumalik ang bigat ng reyalidad kay Diyosa. Binitiwan niya ang kamay ni Ris, ngunit ang titig nila sa isa't isa ay hindi nagbabago.

Nagpakawala ng mahinang buntong-hininga si Diyosa at nagsalita, "I guess... I have to go."

Tumango si Ris, at marahang ngumiti, ngunit bakas sa kanyang mga mata ang panghihinayang. "I'll be here, Señorita. Just... come back anytime."

Tumango si Diyosa, at naglakad na pabalik sa mansion, ngunit habang naglalakad siya ay ramdam niya ang pag-pintig ng kanyang puso. Alam niyang ang mga susunod na araw ay magiging mas kumplikado, ngunit hindi niya kayang itanggi ang kanyang damdamin kay Ris.

Pagbalik niya sa mansion, naghintay na ang kanyang mga magulang. Sa kanilang mga mukha ay naroon ang seryosong ekspresyon na nagpapahiwatig ng isa na namang mahirap na pag-uusap.

"Diyosa," ani Señorito Edgardo, "we have made a decision. Whether you like it or not, you will have to marry the person we chose."

Sa kanyang isipan, naaalala niya ang pag-uusap nila ni Ris, ang mga tingin at mga simpleng kilos na nagbigay sa kanya ng kakaibang saya at pag-asa. Ngunit sa harap ng kanyang mga magulang, kailangan niyang maging matatag.