Atilla,
6 ay olmuştu onu görmeyeli. Tam altı ay.
Her Allah’ın günü aklımdaydı, her gece rüyama giriyordu. Gitmiyordu gözümün önünden o an; o teslim olmayan, o dik kafalı kızın beni öptüğü o son gece zihnime mühürlenmiş gibiydi. Bu kız bana ne yapmıştı, nasıl bir büyü bozmuştu içimde bilmiyordum ama kafayı sıyırmak üzereydim. Koca bir kış, koca bir bahar geçti, ben Çanakkale’de kendimi dağlara taşlara vurdum da bir gece bile uykumu bölmeden uyuyamadım.
Çareyi onu kendimden uzak tutmakta buldum. Sandım ki uzak tutarsam, gözüm görmezse geçer, unuturum. Kolay olur sandım. Onu bilerek time almadım, ona kendimi bir duvar gibi gösterdim. O beni katı bildi, acımasız bildi, çaylak olduğunu düşündüğüm için onu elediğimi sandı.
Ama öyle bir şey yoktu. Almila kendisi bilmiyordu ama onu bu operasyo
