Ebru,
Bahçedeki mangal Telaşı yerini sakinliğe bırakırken, kollarımı göğsümde bağlamış, bir kenardan olan biteni izliyordum. Atilla Komutanı ilk defa böyle görüyordum. Bunca insanın önünde, Nevbahar Hanım’ın gözünün içine baka baka sevgisini haykıracak kadar gözünü karartmıştı. Kendini bildim bileli sert, nizamı elden bırakmayan o adam gitmiş; yerine aşkı için her şeyi yakmaya hazır bir aşık gelmişti. Almilayı kucaklayıp arabaya bindirişi, arkalarından yükselen kahkahalar... Bu deli cesareti bile Almilayı canından çok sevdiğinin, ona ne kadar büyük bir bağla bağlı olduğunun en büyük kanıtıydı aslında.
Onlar gittikten sonra derin bir nefes alıp çardağın arkasındaki sandalyeye iliştim. Aslında bu eve taşındığımdan beri içimde tarif edemediğim bir huzur vardı. Karargahın o gergin, havasınd
