Almila;
Atilla tam bir hödüktü. Yani dışarıdan baksan boylu boslu, heybetli, resmen taş gibi bir adamdı yalan yok, ama karakter olarak yontulmamış bir odundan zerre farkı yoktu. Arabaya binmeden önce onu şöyle bir süzmüştüm aslında. Beyaz gömleği ve krem pantolonuyla epey karizmatik duruyordu, hakkını yemeyeyim. İçimden bir ses "Yahu bundan ne güzel çocuklar olur," diye fısıldadı o an. Ama hemen silkelendim, kendime geldim. "Almila kızım, ne saçmalıyorsun sen, kendine gel," diyerek o düşünceleri kafamdan hızla kovdum. Egosunu daha fazla şişirmeye hiç nniyetim yoktu zaten, bu haliyle bile karargahı tek başına yönetiyor gibi kasım kasım kasılıyordu.
Beni yemeğe götürüyordu ama ne yersin, ne seversin diye sorma nezaketinde bile bulunmamıştı. Ben de arabada ona ufak bir ders verdim tabii. B
