Sabahın ilk ışıkları konağın taş avlusuna düştüğünde kahvaltı henüz bitmemişti. Sessizliği, kapıya indirilen sert ve aceleci bir darbe böldü; bu bir vuruştan ziyade, bir imdat çağrısıydı.
Dilan yerinden fırlayıp kapıya koştu. Ben, parmaklarımın arasında hapsolan çay bardağının sıcaklığına sığınmış, önümdeki boşluğa bakıyordum. Havin Hanım sofranın başındaydı; kehribar tespihinin taneleri parmakları arasında sessiz, ritmik bir zikir gibi kayıyordu.
Kapı açıldı.
Önce Dilan’ın şaşkın nidası yankılandı, ardından yabancı ama bir o kadar tanıdık, yorgun ve kırık bir ses... Başımı çevirdim. Eşikte Züleyha duruyordu.
Mirza’nın ortanca kız kardeşi; berdel uğruna Serhat’a kurban verilen o genç kadın. Henüz yirmi iki yaşındaydı ama o sabah karşımda duran suret, on yılların yükünü sırtlanmış gib
