Alex, kucağında Peri'yi sıkıca tutarken gergin adımlarla binaya doğru ilerliyordu. Korku ve endişe dolu gözleri, karanlık koridorları tararken, yukarıda, gecenin koyu mavisine karışmış bir figürden habersizdi. On altı yaşında görünen bu figür, birer buçuk metrelik kanatlarıyla hafifçe süzülüyor, tıpkı bir melek gibi havada asılı duruyordu.
"Acaba beni fark ettiler mi?" diye kendi kendine mırıldandı genç figür, şaşkınlığının yerini heyecan almışken. Ve sonraki an, hızla aşağıya doğru süzülmeye başladı.
Aynı anda, Alex cebinden titreyen telefonunu çıkardı. "Alo, Faruk," dedi. Sesindeki gerginlik açıkça belgindi.
"Alex, ne oldu?"
"Hemen yurda gelmen lazım," Alex hızla konuşuyordu.
"Bir sorun mu var? Çok aceleci davrandın, Peri iyi mi?" Faruk'un endişeli sesi telefondan duyuluyordu.
Peri
