Akşam üstü eve döndüm.
"Abiciğim, ben geldim." dedim ayakkabılarımı çıkarırken.
"Hoş geldin güzellik." Belinde mutfak önlüğüyle çıktı. Ona bakıp gülümsedim.
"Hoş buldum. Ne yemek yapıyorsun bana?"
"Fırında patates. Sen çok severdin ya."
"Yaşasın." dedim zıplarken. Peşine takılıp mutfağa gittim.
"Neredeydin bakalım sen?" dedi.
"Araf'ın yanındaydım. Biraz hasta olmuşta doktora gittik birlikte, sonra da çorba yaptım ona."
"Siz bu Araf'la çok yakınsınız sanırım?" dedi bana yandan bakarken.
"Yani... Çevremde senden başka olan tek insan. Bana değer verdiğini hissediyorum."
"Ayrıca sevdiğini..." dedi bana gülümseyerek bakıp.
"Sen nereden biliyorsun?" dedim utanarak.
"Hastanedeyken anladım. Bir an bile olsa ayrılmadı başından. Etrafta birileri varken ağlayamıyordu ama yokken hıçkıra
