Araf'ın gelişiyle birlikte melankolik ruh halim beni terk etmiş sayılırdı. Annemden gelen kutunun içindekileri o gösterecekti bana, yazılanları o okuyacaktı. Annemin kelimelerinin açtığı yaraya, sesiyle merhem olacaktı. Dün gece çarşafa sardığım kutuyu olduğu gibi aldım ve aşağı indim.
"Ben Araf ile buluşacağım abi." Bir kaç saniye yüzüme baktı.
"O... sana iyi geliyor, değil mi?" Usulca gülümsedim.
"Hemde çok." Dudaklarının ucu kıvrıldı.
"İyi... Git bakalım." Yanağına ufak bir öpücük kondurdum, "Bırakayım istersen?"
"Yürüyeyim biraz... Sağol yine de." Saçlarımı okşadı.
Elimde çarşafa sarılı kutumla dışarı çıktım. Derin bir nefes aldım. Güzel bir gündü. Güneş fazla yakmadan salınıyordu gökyüzünde, çimenler tazecikti, martılar ve kırlangıçlar geri dönmüştü. İçimdeki bu yaşama huzuru
