Gördüğüm saçma rüyanın arasına giren ses, cenneti dünyada yaşadığımı bir kez daha hatırlatmıştı bana.
Gözlerimi araladım. Oda hala karanlıktı ve pencereden ışık falanda süzülmüyordu.
Esila duymamış olabilirdi çünkü ağlama sesi hala kesilmemişti.
Yataktan kalktım ve diğer taraftaki beşiğe yöneldim. Bir kaç adım sonra üzerimdeki uykuyu silkmiş olacağım ki, Esila'nın tarafının ve bebeğimin beşiğinin boş olduğunu fark ettim.
Derin bir nefes aldım ve odadan çıktım. Bebeğimizin odasının kapısı hafifçe aralıktı ve içeriden sızan loş ışık koridoru hatrı sayılır biçimde aydınlatıyordu.
"Güzelim?" dedim fısıltıyla, odanın kapısını açtım. Ancak bebeğimize o kadar çok dalmıştı ki, beni duymamıştı bile.
Güzel bir tabloydu karşımdaki... Esila beşiğin hemen yanındaki sallanan sandalyeye oturmuş
