***2 Hafta Sonra***
Kollarını belime doladı ve beni kendine çekti.
"Ağlama ama." dedi usulca. Yanağıma, yeni çıkmaya başlayan sakalları batıyordu. Bu bile bir sebepti ağlamaya!
"Seni şimdiden özledim." Yanağımı yanağına sürttüm.
"Ah, bir de bana sor." dedi manidar bir şekilde. Başımı biraz geri çektim ve alnımı alnına yasladım, "Çok uzun değil..." Cümlesini yarıda kestim.
"Tamı tamına, bir hafta." Derin bir nefes aldı.
"Tamam, çok uzunmuş." Saçlarımı okşadı, "Ama... Anlaştığımız gibi, her gece görüntülü konuşacağız."
"Saat farkı?" dedim usulca.
"Bir saat geriden takip edeceğim seni." Gülümsedi, "Önemsiz bir fark yani."
Uçağın kalkış anonsuna kadar orada öylece durup birbirimize sarıldık. Bu en uzun ayrılığımızdı.
"Gitmem gerekiyor." Dudağıma bir öpücük kondurdu.
"Tekrarlamama
