Prologue
Kumikinang ang korona sa ilalim ng matitingkad na ilaw ng dressing room mirror, at parang sinasalamin nito 'yung mukhang pilit kong pinapakalma. Ilang minuto na lang, haharap na naman ako sa pinakamalaking pageant ng buhay ko. Tahimik lang ako. Nakaupo, magkadikit ang mga palad sa lap, naka-lipstick ng kulay pulang pangarap. Abala ang mga tao sa paligid ko—may nag-aayos ng kulot kong buhok, may nagse-steam ng gown ko, at ang mama ko, naka-heels at paikot-ikot habang paulit-ulit ang mga paalala niya: "Posture, anak. Smile. Grace."
“Smile like you mean it, anak,” sabi niya, hindi man lang ako tiningnan.
Tumango lang ako.
Sanay na ako. Sa kinang. Sa pressure. Sa katahimikang parang humihigop ng lahat—kaba, pangarap, at pagdududa—at pinapalitan ng performance.
Pero habang abala silang lahat, ang isip ko, napapadpad sa ibang lugar.
Isang linggo lang ang nakalipas, nakatayo ako, nakapaa, sa isang bangin sa Palawan. Magulo ang buhok ko sa hangin, at ang tawa ko'y umuugong sa paligid. Hinamon ako ni Kyle Navarro na tumalon—literal—papunta sa isang secret lagoon. Siyempre, sabi ko, “No way.” Pero si Kyle? Tumalon pa rin. Ganun siya. Buong puso, walang takot. Para bang sa kanya ang mundo, at walang makakapigil sa kanya sa paghahanap ng moment.
Nung araw na 'yon, parang may nabasag sa loob ko.
Siguro dahil sa katahimikan nung moment na wala akong pretensyon. Siguro dahil sa thrill ng pagiging totoo, ng pagiging hindi planado. Siguro dahil sa paraan ng pagtingin ni Kyle sa akin—hindi bilang reina, kundi bilang simpleng babae na kayang umakyat ng bundok nang nakaapak, pero masaya pa rin sa dulo.
Pero ngayon, bumalik na ako. Sa gowns. Sa spotlight. Sa korona.
“Ten minutes!” sigaw ng stage manager.
Huminga ako nang malalim at pumikit. Sa isang hininga, bumalik lahat—yung medals, yung rehearsals, yung mga sakripisyo, pati na yung luha na tinatago ng waterproof mascara. Pero kasabay nun, nakita ko rin ang ngiti ni Kyle. Yung tipong ngiti na nagsasabing: Tara na. Iwan na natin ang mga rules.
Pwede kayang mahalin ang dalawang version ng sarili mo? Pwede kayang magdala ng korona at sabay sundan ang compass?
Dumilat ako.
“Let’s do this,” mahinang bulong ko.
Walang nakarinig. Pero ako, narinig ko. At baka sapat na 'yon.
Sabi nila, kapag nasa rurok ka na ng tagumpay, wala ka nang hahanapin. Pero bakit parang mas lalo akong nauuhaw sa isang bagay na hindi ko maipaliwanag?
Flashback tayo sandali. Bago pa man si Kyle, bago ang tan lines at adventure scars, ako muna si Arianne—reyna ng high expectations at anak ng isang beauty queen din. Palaging naka-plano ang buhay ko. From how I walk, how I wave, how I smile. Lahat may script. Lahat may rehearsal.
Minsan iniisip ko, paano kaya kung hindi ako sumunod sa plano? Kung hindi ako sumali sa unang pageant na 'yon nung ten years old ako? Kung hindi ko pinili ang daan ng palakpakan, ng kamera, ng korona?
Pero siguro hindi ko rin makikilala si Kyle kung ganun.
Si Kyle, na parang kabaliktaran ko. Hindi niya iniisip ang next step. Parang kahit saan siya dalhin ng hangin, okay lang sa kanya. Hindi niya kailangan ng mapa. Adventure ang buhay niya. Surfing. Hiking. Cliff diving. Lahat ng bagay na tinuro sa'kin na 'wag kong gawin para “hindi masira ang legs.” Pero kay Kyle, hindi 'yon delikado—liberating 'yon.
Kilala ko siya sa isang outreach program. Required 'yun sa school, pero dahil sa hectic schedule ko, halos hindi ko mapuntahan. Pero one Saturday, pinilit ko pa rin. Doon ko siya unang nakita—naka-sando, may putik sa mukha, pero masaya. Hindi lang siya masaya... buhay na buhay siya.
“Hi,” sabi niya, habang inabot ang isang kahon ng tsinelas para sa mga bata. “Ikaw ba 'yung beauty queen?”
Ngumiti ako. “Oo. Bakit?”
“Wala lang. Akala ko hindi ka totoo.”
Natawa ako. “Excuse me?”
“Parang Barbie sa TV. Pero buti na lang, may pawis ka rin pala.”
Mula noon, hindi na niya ako tinigilan.
Tinext niya ako ng mga memes. Inaya ako sa mga lakad. Pinilit niya akong sumama sa hike, kahit ayokong masira ang pedicure ko. Tinuruan niya akong umupo sa bubong at tumitig lang sa buwan. Walang kailangan patunayan. Walang kailangang suotin. Walang contest. Walang korona.
Pero alam kong hindi ko basta puwedeng iwan ang mundo ko. Hindi ganoon kadali. Kahit pa kinakalampag ng puso ko ang rib cage ko tuwing kasama ko siya.
Nandito ako ngayon, naka-gown na champagne ang kulay, at may swarovski crystals na parang bituin. Ang bigat niya. Hindi lang physically. Emosyonal din. Kasi sa bawat tapak ko mamaya, dala ko ang expectations ng lahat ng nanood sa pag-akyat ko. Ang pamilya ko. Ang mga coach ko. Ang buong bayan.
Pero dala ko rin ang memorya ng halakhak namin ni Kyle habang binabagtas ang trail, habang nagtatakbuhan sa ulan, habang tinuturuan niya akong hawakan ang sarili kong kamay kapag natatakot ako.
Pwede bang pagsabayin ang dalawa? Pwede bang sa dulo ng pageant na ito, ako pa rin si Arianne—pero mas totoo, mas buo?
Isang malalim na hinga pa.
“Contestant number eight, ready na po kayo?” tanong ng assistant.
Tumango ako.
“Game na,” bulong ko sa salamin. “Hindi lang dahil gusto nila. Kundi dahil gusto ko na ring malaman kung sino talaga ako.”
