ดวงใจอธิศ

“ผมต้องการให้ครูใหญ่หาครูพิเศษมาสอนลูกชายผม” น้ำเสียงหนักแน่นของบุรุษหนุ่มรูปงามดังก้องมาจากห้องพักครูที่ตั้งอยู่สุดมุมทางเดินจนสนั่นไปทั่วอาคาร ป้ายชื่อและตำแหน่งที่ติดอยู่ด้านบนวงกบของประตูนั้น ไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มวัยสี่สิบนึกเกรงใจผู้เป็นเจ้าของห้องเลยสักนิด! ตรงกันข้าม...กลับฟังดูดุดันและเอาแต่ใจจนน่ากลัวมากกว่า “ต้องเสียเงินจ้างพิเศษเท่าไหร่ผมไม่เกี่ยง ขอแค่เป็นครูที่ดี มีจิตสำนึกของความเป็นครูเต็มร้อย และรับมือกับอินทัชได้ก็พอ” รับมือกับอินทัชได้งั้นเหรอ... ดูเหมือนจะเป็นโจทย์ยาก ที่ครูในโรงเรียนต่างก็รู้ดีว่าไม่มีใครสามารถรับมือกับเด็กเจ้าอารมณ์ซ้ำยังนิสัยเสียคนนั้นได้ ไม่ใช่เพราะเหตุผลนี้หรืออย่างไร ทายาทเพียงคนเดียวของไร่ ‘อังควรา’ ถึงได้ถูกเชิญให้ออกจากโรงเรียนเอกชนชั้นนำหลายแห่ง จนต้องย้ายมาเรียนที่โรงเรียนเล็กๆ ที่มีเด็กเพียงไม่กี่คนเช่นนี้ หากไม่ใช่เพราะเกรงใจและเกรงในบารมีของ ‘พ่อเลี้ยงอธิศ’ แล้วล่ะก็... จ้างให้ท่านก็คงไม่รับเด็กชายเข้ามาเรียนเด็ดขาด! “ผมยังไม่รับปากได้ไหมครับพ่อเลี้ยง” “ทำไมล่ะครับ ติดปัญหาอะไรงั้นเหรอ?” แม้เขาจะถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ ใบหน้าเรียบเฉย แต่ครูใหญ่ทวีที่รู้จักมักจี่กับคนในครอบครัวนี้มานาน ก็สัมผัสถึงเค้าลางความไม่พอใจของอีกฝ่ายได้ แต่จะให้ท่านทำอย่างไร... เมื่อตลอดเทอมที่ผ่านมา ไม่มีครูคนไหนทนฤทธิ์เดชและความเอาแต่ใจของนายน้อยอินทัชได้เลยสักคน ไม่มีใครเห็นแก่เงินจำนวนมากที่อธิศเสนอ ไม่มีใครนึกอยากไปสอนพิเศษให้เจ้าเด็กจอมเกเร ที่ไม่เคยเกรงกลัวใครหน้าไหนนอกจากบิดาของตนเท่านั้น “คือ...คุณครูหลายคนเขาติดธุระช่วงปิดเทอมน่ะครับ” “ในโรงเรียนนี้มีครูตั้งเกือบยี่สิบคน ติดธุระกันหมดเลยเหรอครับครูใหญ่?” อธิศไม่ลังเลที่จะถามให้ตรงเป้า ใช่ว่าเขาอยากบังคับอีกฝ่ายรู้สึกไม่ดีเสียที่ไหน แต่เขาเองก็ไม่มีทางเลือกอื่นให้เลือกนอกจากใช้วิธีที่แสนคุ้นเคยของตน “ถ้าจะให้ผมเรียนตามตรงล่ะก็...” “ผมรู้ว่าเจ้าทัชดื้อด้านจนเกินเยียวยา และรู้ครับ...ว่าครูใหญ่เองก็ลำบากใจที่ต้องหาครูพิเศษให้ผม แต่ผมไม่มีทางเลือกอื่น” “พ่อเลี้ยงครับ” คนสูงวัยกว่าพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ “ผมไม่อยากให้ลูกมีนิสัยเกเรแบบนี้จนกระทั่งโตเป็นผู้ใหญ่” แววตาของคนเป็นพ่อจดจ้องคู่สนทนานิ่ง ราวกับต้องการย้ำให้คนตรงหน้าเชื่อ ว่าเขาไม่ได้มีเจตนาอื่นนอกเหนือจากนี้ “ถ้าขัดเกลาได้ตั้งแต่เขาอายุยังน้อย ผมเองก็อยากทำ” “ผมคิดว่าพ่อเลี้ยงควรเริ่มจากการมีเวลาให้แกมากๆ” ช่างเป็นคำที่กล่าวออกมาได้ยากเย็น แต่ครูใหญ่ทวีก็เลือกพูดออกมาตรงๆ เพื่อให้คนตรงหน้าทราบปัญหาของตัวเองสักนิด “มีเวลาให้มากๆ งั้นเหรอ?” เขาถามราวกับคนสงสัย “ผมไม่เห็นว่ามันจะเกี่ยวอะไรกับการที่เด็กคนหนึ่งจะดื้อหรือไม่ดื้อ” “เกี่ยวสิ...ทำไมจะไม่เกี่ยว” เสียงเล็กๆ พึมพำ แต่ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่หน้าประตูห้องอยู่อย่างนั้น ข้าวของพะรุงพะรังที่หอบไว้ทำให้เธอเกิดอาการเมื่อยขบ ต้องสลับน้ำหนักไปซ้ายทีขวาทีเพราะทนแบกนานๆ ไม่ไหว และเพียงไม่นาน...บาดแผลทั้งใหม่และเก่าบนข้อมือของเธอก็เริ่มออกแรงประท้วงเบาๆ จนทำให้มีเลือดไหลซึมออกมา แต่เธอก็ไม่ได้ให้ความสนใจ ยังคงตั้งใจฟังบทสนทนาของผู้ปกครองหนุ่มที่เธอไม่เคยเห็นหน้าอยู่อย่างนั้น จึงไม่ทันระวัง...ว่าใครจะวิ่งมาหาเรื่องแกล้งตนเอง “คนนิสัยไม่ดี มาแอบฟังคนอื่นคุยกัน!” เสียงเล็กๆ ของเด็กชายวัยแปดปีทำให้อลินาต้องก้มหน้ามองอีกฝ่ายด้วยความทุลักทุเล มือข้างหนึ่งพยายามปัดป้องกำปั้นน้อยๆ ที่ทุบอยู่บริเวณต้นขาออกอย่างระมัดระวัง เจ้าเด็กที่ชื่ออินทัชนั่นเอง... สาวลูกครึ่งพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ พร้อมกับย่อตัวลงเพื่อวางเอกสารลงกับพื้น พยายามรั้งมือเด็กแสบเอาไว้ แต่อีกฝ่ายก็แรงดี ทุบเอาๆ ชนิดที่เธอเองก็ยังรั้งเอาไว้ไม่อยู่ “อินทัช อย่าทำแบบนี้กับครูสิครับ!” “คนนิสัยไม่ดี ต้องถูกลงโทษ!” เด็กชายไม่พูดเปล่า แต่ยังรัวกำปั้นใส่อลินาเป็นพัลวัน คนที่ตั้งตัวไม่ทันจึงยกแขนขึ้นมาปัดป้องใบหน้าของตัวเองเอาไว้ จนกระทั่งหมัดน้อยๆ โดนเข้าที่บาดแผลที่ข้อมือของเธอ “โอ๊ย!” เสียงร้องของคนตัวเล็กทำให้อธิศรีบปรี่มารั้งตัวลูกไว้ “เป็นอะไรหรือเปล่าครับคุณ?” “ไม่...ไม่เป็นไรค่ะ แค่เจ็บนิดหน่อยเท่านั้น” “ผมต้องขอโทษด้วยที่อินทัช...” อธิศพูดไม่ออกไปร่วมนาทีเมื่อได้สบตากับคนตรงหน้า คล้ายกับมีกระแสไฟแรงสูงแล่นผ่านก้อนเนื้อหัวใจ เพราะตอนนี้มันกำลังกระตุกวูบอย่างรุนแรงจนเขาแทบตั้งตัวไม่อยู่ นานแค่ไหนแล้ว...ที่เขาไม่ได้รู้สึกแบบนี้กับใครสักคน มันนาน...เสียจนไม่มั่นใจนัก ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้ จะเรียกว่ารักแรกพบได้หรือเปล่า?