The Billionaire's Fetish

CHAPTER FOUR

"I'll be there someday, I can go the distance I will find my way I can be strong" kanta nito habang inaayos ang damit. Naglevel up na si Torie. He's no longer just a waiter anymore may part time na siya as the new vocalist of the band sa bar na pinapasukan niya.

It's been two weeks since naging part time singer siya. He embrace it since wala siyang choice atsaka isa pa bukod sa tumaas ang sweldo niya ay nakakatanggap pa siya ng tip mula sa mga matatandang negosyanteng nais magrequest ng kanta.

Biglang bumukas ang pinto at iniluwa nito ang mag asawang Lao ang mga may-ari ng bar na pinapasukan niya. Si Mr. Herbert Lao at Angie Lao ay mag-asawang chinese na mula Beijing, China. Ang mga kamag-anak nila ay nagmigrate sa Pilipinas dahil nasa bansa ang mga negosyo nila. May edad na ang dalawa. They were both on their early fifties pero sopistikadang sopistikada pa ang mga ito.

"Maganda gabi sayo Tolie" wika ng boss niyang babae na si Angie Lao. Ang pangalan niyang Torie ay naging Tolie dahil sa bulol ito sa pagsasalita ng wikang Filipino.

"Good evening din po sa inyo" magalang na bati nito.

"I am vely impless on youl singing skills, youl making a big shot sa negosyo namin" nakangiting sambit ni Mr. Lao.

"Hè bó tè gàosù tā, wèishéme Torie zhīdào wǒmen de xiāoxī hòu, wǒmen yīdìng huì hěn gāoxìng de" {"Herbert sabihin mo na sa kanya kung bakit tayo nandito tiyak masisiyahan si Torie kapag nalaman niya ang balita natin"} bulong ni Mrs. Lao sa kaniyang esposo. Nagsalita siya ng intsik kaya kahit malakas ang bulong nito ay hindi maintindihan ni Torie ang sinasabi ng ginang.

"Děng děng! Děng yīxià! Wǒmen yě huì gàosù tā bùyào zhāojí" {"Teka lang! maghintay ka nga! Sasabihin din natin sa kanya huwag kang magmadali"} turan naman ni Mr. Lao sa asawa niya. Habang si Torie ay patuloy lang ang pagtitig sa dalawa dahil hindi naman niya maintindihan ang mga tinuturan ng mag-asawa.

"Tolie bukod ikaw taas sweldo aming negosyo, may gusto ding kuha iyo kanta sa hotel" sambit ni Mr. Lao. Wala namang pagsisidlan ang kaligayahang nararamdaman ni Torie sa balitang narinig niya ngunit may bahid din iyon ng pag-alinlangan.

"Talaga Mr. Lao! Naku maraming salamat po" nakangiting sambit nito.

"Salamat din iyo Tolie dahil ikaw dala swerte aming negosyo" nakangiting sambit ni Mrs. Lao.

.

.

.

"Hello everyone! I hope that everyone is doing okay, hope you like the song I'm going to sing" sambit nito at nagsimula ng iorkyestra ng banda ang kanta niya.

Go the Distance

I have often dreamed of a far off place

Where a hero's welcome would be waiting for me

Where the crowds would cheer, when they see my face

And a voice keeps saying this is where I'm meant to be

I'll be there someday, I can go the distance

I will find my way if I can be strong

I know every mile would be worth my while

When I go the distance, I'll be right where I belong

Down an unknown road to embrace my fate

Though that road may wander, it will lead me to you

And a thousand years would be worth the wait

It might take a lifetime but somehow I'll see it through

And I won't look back, I can go the distance

And I'll stay on track, no I won't accept defeat

It's an uphill slope

But I won't loose hope, 'till I go the distance

And my journey is complete, oh yeah

But to look beyond the glory is the hardest part

For a hero's strength is measured by his heart, oh

Like a shooting star, I will go the distance

I will search the world, I will face its harms

I don't care how far, I can go the distance

'Till I find my hero's welcome waiting in your arms

I will search the world, I will face its harms

'Till I find my hero's welcome waiting in your arms

Natapos ang kanta niya ng maganda. Napakarami ng mga nagrequest ng kanta and most of them were old at ang mga kantang nirerequest nila ay sa sixties to eighties.

Pasado alas dyes na ng matapos ang kaniyang pagkanta sa entablado. He went down dahil masakit talaga ang pakiramdam niya. Parang may dysmenorreah siya but hell no! He's a boy after all kanina pa sumusumpong ang tiyan niya but still endurable naman ang pain.

"Saan ka pupunta?" anang Ms. Jen ang manager nila.

"Ms. Jen sa likod" sagot nito.

"Kung wala ka ng gagawin pakitulungan sina Eric at iba pang service crew. Don't worry your time will get paid" wika ng manager niya.

Wala siyang nagawa kundi pumunta ng crew room upang magpalit ng damit. He immediately went there and change quickly. As soon as he finished changing ay agad itong lumabas at nagsimula ng magserve.

Nasa tapat siya ng bar ng biglang haltakin diya ni Ms. Jen.

"Torie pakidaluhan ang lalaki dun sa table eight" utos nito. Napansin naman ni Torie na parang lango na sa alak ang lalaki dahil nakasukob na ito sa mesa.

Lumapit ito sa table eight at pilit na ginigiding ang.lalaki.

"Sir? Sir?" tawag pansin nia rito.

"Sir?" pag-uulit niya.

"Hmmm" ungol nito.

"Sir okay.lang po ba kayo?" Torie asked but instead of getting a response he heard the man's sobbing. He got curious.

"Sir okay lang po ba kayo?" pag-uulit nito. The noise was not that loud kaya Torie can speak as soft as cotton.

Nagulat di Torie ng biglang umangat ang ulo ng lalaki. Hindi niya inaasahang na siya ang makikita niya. It was Harold, Harold Nickolas Sandejas.

"Harold?" tawag nito sa pangalan niya. Harild eyes went wide ng makita kung sino ang nasa harapan niya.

"Mr. Sandejas okay ka lang ba?" tanong nito.

"What are you doing here?" unang tanong nito. Nang mapansin niyang naka-uniporme si Torie ay pumirme siya ng upo "Fo you work here?" dagdag na tanong nito.

"Oo, dito ako nagtatrabaho" sagot ni Torie sa kanya "Wait Mr. Sandejas, by the way what happend to you? Bakit ka umiiyak? May problema ba?" napatingin si Hatild.sa kanya sa dami ng tanong niya.

"Nothing" sagot nito. Naguluhan si Torie dahil sa sinagot nito. He cries pero wala naman pala itong problema. Is Mr. Sandejas taking drugs? tanong nito sa sarili niya but instead na patulan ito he tried to understand the man.

"Iiyak ka ba kung walang problema, alam mo Mr. Sandejas crying doesn't mean your weak to face the hurdles in your life, sometimes we cry because it's the one of the easiest way to released the pun we hve inside. Crying is normal hindi lang naman bata ang may karapatang umiyak abnormal ka kapag hindi ka umiiyak" makahulugang sambit ni Torie while observing the man's face he knew that realization just hit Harold.

"Now, pwede mong sabihin sa akin ang problema mo Mr. Sandejas I will listen but I won't judge you" sambit nito. Mukhang nagdadalawang isip pa ang lalaki kaya kailangang tatagan ni Torie ang kaniyang convincing power. Umupo ito sa tabi niya pero bago ito umupo ay sumipat sipat muna siya upang tignan kung ang terror nilang manager ay nasa malapit but thanks God Ms. Jen wasn't around "They say na mas mainam ng sabihin mo sa mga estranghero ang mga dala mong problema kaysa sa mga taong nakakakilala sayo because strangers won't judge you" sambit ni Torie.

Sa gitna ng pagtitig ni Torie sa lalaki ay biglang tumakas ang mga luha sa mga mata nito. Pain was really on him. Torie stood up and got near to Harold. He embraced him tightly na para bang sinasabi niyang he will just be at his side no matter what. In a small duration of time ay napalapit na ito kay Harold.

"Hindi ko na itatanong kung ano yang mabigat na bitbit mo na ayaw mong bitawan but I just want you to know that I'm just here at your side and I will listen" nakangiting turan nito habang yakap yakap niya ang lalaki.

"Thanks Torie, gumaan na ang pakiramdam ko. Your just like a mistletoe, binibigyan mo ng pag-asa ang isang taong mabuhay" sambit ni Harold.

"Naku, Mr. Sandejas you know how much I want to join your company here but I can't andyan na ang manager namin. I need to work. Thank you! Stop crying and have fun!" sambit nito at biglang umalis.

"Wait-" usal ni Harold but Torie went away at hindi na niya nasabi ang nais nitong sabihin.

.

.

.

"Whooooo!" asik ni Torie he was really tired. It's already twelve in the evening. Kanina pa dapat tapos ang duty niya but mayroong party na kailangan nilang asikasuhin. Kanina pa rin kumikirot ang parte sa tiyan niya. He don't know pero may oras na sumasakit ito.

"Torie! Andyan ka lang pala!" tawag pansin sa kaniya ni Ms. Jen "Sige na pwede ka ng umuwi sina Eric na ang bahala sa mga nagpaparty may pasok ka pa bukas" sambit ng manager nila na siyang ikinatuwa niya pero sa paggalaw niya ibayong sakit ang nararamdaman niya. The pain was endurable. Minsan kung sa isang buwan siya atakihin ng sakit niyang ito. He don't know what to do. Tinatapalan niya lagi ito ng hot compressed para mawala ang sakit. Mabuti na lamang at pinauwi na siya kung hindi ay baka mahimatay siya hanggang mamaya dahil sa sakit.

He immediately went to crew room para doon makapagpalit. Matapos magbihis ay agad itong pumunta sa exit sa likod at doon nag out sa kaniyang DTR na ipinasok sa machine. Agad itong lumabas dahil sa ganitong mga oras madalang na lang ang mga jeepney. Paniguradong kung hindi angkas ay uuber na lang siya pero pinapanalangin niya na sana 0 makita na agad siyang sasakyan sa labas.

Pagkalabas niya sa bar ay may nakita agad itong taxi pero kamalasan niya ay may sakay ito sa likod.

00

"s**t!" bulong nito. Sumabay pa ang pagpintig ng tiyan niya. Napahawak ito sa kaniyang tiyan na pamimilipit nito.

"Arghhh-aww-ou-chhh" daing nito. Kanina hindi naman ganito kasakit ang tiyan niya. "Pisteng yawa" anito sa loob loob niya.

It looks like his stomach was contracting. He felt like he was being stabbed couple of times. He managed to stand still. Naglakad siya hanggang makarating sa may gilid to his surprise he saw Harold. Agad na napabalikwas si Harold ng makita si Torie na nakahawak sa parte ng tiyan niya. Malapit na malapit na si Harold ng mapaupo si Torie sa flooring dahil sa sakit.

"Argghh" daing nito.

"Torie? Torie! Are you okay" tanong nito habang hawak hawak siya sa balikat.

"M-Mr. Sandejas? Arghh tulong ang sakit" daing nito.

Bakit kasi napasakto pang gabi ang pag-ataje ng sakit niyang 'to. He's never been into hospital because he was afraid. Kapag nakikita niya ang ospital ay ibayong kaba at takot ang hatid nito sa kanya.

"Wait, I'll carry you dadalhin kita sa ospital" aligagang sambit nito. Bago pa iangat ni Harold si Torie ay nakapalag ito.

"H-Huwag, ayoko sa ospital, sa bahay may pain killers ako 'don" sambit nito. Hindi na nagdalawang isip si Harold at inakay ito papunta sa dalang sasakyan.

.

.

.

Ilang sandali lamang ay nakarating na sila sa tinutuluyan ni Torie. Mabuti na lamang at tulog na ang mga ibang tenant kaya walang nakakakita sa kanila.

Pagkabukas na pagkabukas ng pinto ay tumakbo ito papunta sa kwarto. Dumiretso siya sa kaniyang kabinet at doon may binuksang bote ng mga tableta at agad itong ininom. Mabuti na lamang at chewable ang mga pain killers niya. Dinampot niya ang hot compress at pumunta ng kusina. Nilagyan niya ng tubig ang instant kettle na isinasaksak sa kuryente. Ilang minuto lamang ay kumulo na ito at isinalin sa hot compressed.

"Aww" daing nito dahil sa pagkapaso.

Si Harold n naktingin lamang sa kanya ay aligaga rin. Kanina ay lasing ito ngayon parang nawala dahil sa kaba at takot na naramdaman.

Humiga si Torie sa kaniyang kama sa loob at doon itinaas ang kaniyang damit upang ilagay ang hot compressed. Sinundan naman siya ni Harold at sinindihan ang aircon para mawala ang init ng kwarto.

"H-Harold" sambit nito. Lumapit naman si Harold sa kanya.

"Ano? Torie? Hey! Are you okay?" bulong nito.

"H-Harold" sambit nito at hinawakan ito sa kamay. Grabe ang kapit ni Torie sa kamay ni Harold. Pain was really on his face. Namimilipit siya sa sakit.

Before Hatold could matter a word everything went black for Torie and the next thing happen Harold was being hysterical.