Kita kita

"sure ka bang ibebenta mo 'tong bahay? Sayang e."sabit ng aking kaibigan na si nico habang inaayos ang mga gamit at inilalay sa mga kahon. "Oo eh, para limutin muna ang kalungkutan."sagot ko at bumihat ang kahon para ipatong sa itaas ng isa pang kahon. "sabagay, pero 'di naman siguro ibig-sabihin na kaka- limutan mo na sya 'no?"napangit ako ng mapait, 'himdi, hinding-hindi.' "syempre nangako ako, sya lang. baka multulin ako non pag kinalimutan ko sya"sambit ko dahilan ng pagtawa naming dalawa. "Lika buha- tin nanatin to'ng mga kahon dalhin natin sa truck, para ipadala na sa maralita sa provinsya"dali-dali namin dinala sa truck yung mga kahon yung isa ay pinabuhat nalang sa mga tauhan dahil masyadong mabigat at malalaki. Pansamantala sa maralita muna ako mananatili, minumulto ako ng mga alala dito sa bahay na lilisanin ko ngayon, hindi ko sana ibebenta pero wala naman na mag aalaga nitong bahay malu- Juma at masisira lang. Pinundar namin dalawa 'to ni mara, alam kong hindi nya gustong ipaben- ta ito ngunit mukang kailangan ko'ng umabante sa buhay, napapagiwanan na ako dahil sa pag- dadalamhati. Mara passed away 3 years ago dahil sa sakit na hindi matukoy-tukoy ng mga doctor lahat ginawa namin dinala namin sya sa ibang bansa pero walang nangyari then inuwi nalang namin sya dito sa pilipinas, hiling sya din iyon na kung mawawala ay dito nalang sa pilipinas. Naalala ko yung sinabi nyang susuko na sya ay parang hinati-hati ang katawan ko dahil sasakit, ayoko sya nakikitang nahihirapan, lalo't simula pag ka bata ay dala nya ang sakit na iyon. 's-sio.. p-patawad kung hindi ko na kaya, gusto ko pa. gustong-gusto p-pero mahirap kalaban k-kung yung katawan ko na y-yung mismong sumusuko. "ma 'pa matutulog na po ako. hindi na kaya ng anak nyo eh.. nahihirapan na po ako.' mga huling salita na lumabas sa bibig nya bago sya lumisan, i remember na iyak lang kami ng iyak non kahit gusto namin na ipakita na malakas kami sa harap ni mara noon pero hindi namin kaya yung kalakasan namin lahat ay nawala na. "Sio tulala ka dyan, nasa truck na lahat"tumalikod ako para punasan ang mga kumawalang luha sa mata ko "umiiyak ka'ba?"tanong nito at humarap saakin. "h-hindi, may naalala lang niyakap ako nito at sinabing "masaya si mara sayo dahil ngayon pipiliin mo na yung sarili mo"timatak sa isip yung sinabi ni nico Kinabukasan..... "mag iingat ka don 'no"sambit ni nico hindi sya makakasama sakin dahil nandito sa manila ang buhay nya. "ikaw din nico."nilagay na sya sa sasakyan yung mga gamit kong isasabay paputan sa Maralita sa provinsya. ""oh pano na? paalam na?"lumungkot naman ang muka nya "ma-mimiss kita bro"sabi nito at nag punas ng luha, mula pag kabata ay mag kaibigan na kami kaya ganito nalang kami ngayon dahil mag kakahiwalay na kami "ito naman parang hindi lalaki, kainis ka"hinatak ko ito papalapit saakin at niyakap "sige na bye!"pag katapos ng paalam ay sumakay na ako sa sasakyan. "Manong sa sitio maralita po"