ยังเก็บดวงใจไว้ให้เธอNC25+++

ค่ำคืนที่เงียบสงัด หมอกหนาปกคลุมต้นไม้ใหญ่หลายร้อยต้น หญิงสาวเดินตามทางเล็ก ๆ เพราะไม่มีทางเลือกที่จะไปทางไหน ท่ามกลางอากาศที่หนาวเย็น หญิงสาวเกิดความกลัวทำไมเธอต้องมาอยู่ในที่แห่งนี้คนเดียว ความหนาวเริ่มทวีคูณ หญิงสาวทรุดลงนั่งอย่างไร้เรี่ยวแรงกอดเข่าตัวเองก้มหน้าลงด้วยความท้อ ทันใดก็ได้ยินเสียงหัวเราะอันน่ากลัวมันสร้างความหวาดกลัวให้กับเธอ ด้วยความตกใจเธอจึงวิ่งหนีอย่างสุดชีวิต "ช่วยด้วย ๆๆ !!!!! ช่วยเฌอด้วย!!!!!" เธอสะดุดก้อนหินล้มลงร้องไห้ด้วยความหวาดกลัวกับสิ่งที่เกิดขึ้น เธอสะดุ้งตื่นด้วยความตกใจ หัวใจยังเต้นแรงกับฝันร้ายที่เกิดขึ้น ช่วงนี้เธอคงเครียดกับหลายสิ่งหลายอย่างที่เกิดขึ้นในชีวิต ก่อนหน้าเธอใช้ชีวิตในการเรียนอย่างมีความสุขกับกลุ่มเพื่อนแก๊งเด็กเหนือ และมีแฟนหนุ่มที่รักเธอมาก เป็นสุภาพบุรุษที่เพียบพร้อมทุกอย่างทั้งหน้าที่การงานและฐานะทางบ้านที่เลี้ยงดูเธอได้อย่างสุขสบาย ซึ่งฝ่ายชายได้พาเธอเข้าบ้านเพื่อทำความรู้จักกับครอบครัว และหญิงสาวก็เข้ากับที่บ้านแฟนหนุ่มได้เป็นอย่างดี แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่อแฟนหนุ่มที่เธอไว้ใจและเพื่อนรักในแก๊งแอบคบกันเป็นเวลาหลายเดือน ซึ่งเรื่องราวที่เกิดขึ้นทำให้เธอเสียใจ พร้อมกับความเครียดที่เธอยังตกงานหลังเรียนจบ จนทำให้เธอคิดมากฟุ้งซ่าน ทำให้เหล่าเพื่อน ๆ ในแก๊งแวะเวียนมาที่ห้องเธอไม่ขาด ช่วงเวลาที่เสียใจเธอไม่ได้ปล่อยทิ้งให้เปล่าประโยชน์เสียทีเดียว เธอยังคงใช้เวลาหางานและสัมภาษณ์งานอยู่ตลอด เพียงแต่เธอยังไม่ได้งาน เธออยากได้งานอยากทำงานเพื่อลืมสิ่งที่เกิดขึ้นไปได้บ้างจะได้ไม่คิดฟุ้งซ่าน ~ก๊อกๆๆๆ~ เสียงเคาะประตูดังขึ้น นันท์เฌอหญิงสาวผู้อาภัพในรัก และอยู่ในสภาพที่ตกงาน เดินทำหน้าเซ็งไปเปิดประตูให้เพื่อนรัก พิมพ์ดาวเพื่อนสนิทผู้ที่เป็นที่พึ่งได้ทุกเรื่อง สีหน้าแสดงความเป็นห่วงเธออย่างเห็นได้ชัด นันท์เฌออาศัยอยู่คอนโดพิมพ์ดาวตลอดช่วงเวลาสี่ปีนับจากวันที่ก้าวเข้ารั้วมหาลัยเดียวกัน ซึ่งทั้งสองก็สนิทกันมาตั้งแต่เด็กเพราะโตมาด้วยกันทั้งสองคนรักกันและรู้เรื่องราวของกันและกัน แบบไม่มีเรื่องไหนที่ปิดบังกันได้และรู้ทันกันตลอดทุกเรื่อง "ยัยเฌอ แกไม่ได้ไปสัมภาษณ์งานที่ไหนแกก็ลุกกินข้าวมั่งได้ป่ะ ฉันเป็นห่วงแกนะเว้ย" พิมพ์ดาวคือเพื่อนที่ไม่อยากห่างไกลจากนันท์เฌอในช่วงเวลานี้ เธอยังไม่ได้กลับไปทำธุรกิจต่อที่บ้านตามที่สัญญากับพี่ชาย เธอวางแผนไว้ว่าถ้านันท์เฌอได้งานแล้วเธอถึงจะกลับเชียงราย เพราะเธอคิดว่าหากเพื่อนได้งานคงไม่มีเวลาเศร้าและคิดฟุ้งซ่านเพราะเพื่อนเป็นคนที่บ้างาน และเป็นคนที่มีความรับผิดชอบสูงมากๆ แยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวได้แน่นอน เพียงแต่ว่าตอนนี้นันท์เฌอยังไม่ได้งานเธอเลยเป็นห่วง สิ้นเสียงคำพูดของผู้เป็นเพื่อน เสียงโทรศัพท์ของนันท์เฌอก็ดังขึ้น "ฮัลโหล สวัสดีค่ะ นันท์เฌอค่ะ" ทันใดที่นันท์เฌอรับสายพิมพ์ดาวก็เงียบและมองหน้าเพื่อนพร้อมลุ้นไปกับเพื่อนด้วยความตื่นเต้น Iข่าวดี มันต้องเป็นข่าวดี มันต้องใช่แน่ ๆ ฉันรู้สึกได้I พิมพ์ดาวพึมพำในใจและจ้องมองใบหน้าเพื่อนด้วยอาการที่ลุ้นว่าจะเป็นข่าวดีหรือเพื่อนต้องกินแห้วเหมือนที่ผ่านมา "แก ฉันได้งานแล้วอ่ะ บริษัทฉัตรนราพิทักษ์ไพรศาล กรุ๊ป ฉันดีใจอ่ะวันจันทร์เขาให้ฉันไปเริ่มงาน ไม่ตกงานแล้วโว้ยมีงานทำแล้วโว้ย" หญิงสาวดีใจกระโดดกอดกันเหมือนเด็กน้อยกำลังดีใจได้ของเล่นใหม่ "ฉันดีใจด้วยนะยัยเฌอ บทจะไม่ได้งานก็หาแทบตาย พอบทจะได้ก็ได้บริษัทที่ใหญ่โตเชียวนะ สวัสดีค่ะคุณเลขาของบอสใหญ่แห่งฉัตรนราพิทักษ์ไพรศาล กรุ๊ป" พิมพ์ดาวทั้งดีใจและยินดีกับเพื่อนที่ได้งานในช่วงนี้ ซึ่งมันจะทำให้เพื่อนหายเหงาและลืมเรื่องเศร้า ๆ ลงได้บ้าง "จริงสิยัยพิมพ์ เมื่อกี้ฉันสะดุ้งตื่นจากฝันร้ายโคตรน่ากลัวอ่ะ" นันท์เฌอเล่าเรื่องราวความฝันให้เพื่อนรักฟัง ฝันร้ายแต่กลับกลายเป็นว่าเธอได้รับสิ่งที่ดี หลังจากตื่นจากความฝัน "เอาน่าอย่าคิดมาก ฝันร้ายกลายเป็นดีแล้วเห็นมั้ย แบบนี้มันต้องฉลอง ฉันขอโทรนัดยัยจากับยัยเพกาเลยนะ งั้นฉันไปเตรียมชุดก่อนบ๊ายบาย" ว่าแล้วพิมพ์ดาวก็ลุกขึ้นเดินออกจากห้องนอนของเพื่อนเพื่อเคียร์นัดกับกลุ่มเพื่อน ซึ่งสังเกตได้จากกลุ่มแชท ที่ดังขึ้นไม่หยุด Iเม้าส์มอยกันยาว ๆ ไปเถอะนะ ฉันขอนอนเอาแรงก่อน เสียแรงไปกับฝันร้ายโคตรจะเหนื่อยเลยอ่ะ