รักบังเอิญ

บทนำ "น้ำค้าง หัวหน้าเรียกที่ห้องน่ะ" เสียงของใครบางคนดังแว่วมาแต่ไกล ฉันที่ถูกเรียกชื่อจึงเงยหน้าจากกองเอกสารบนโต๊ะทำงาน ที่แท้ก็เป็นเชอรีนนี่เองเพื่อนสาวคนสนิทตั้งแต่มหาลัยจวบจนออกมาหางานทำ ก็ยังได้ทำงานที่บริษัทเดียวกัน ไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้ายกันนะ ที่หนีกันไม่พ้นสักที "อืม เดี๋ยวฉันไป ขอบใจจ้ะ" ฉันรวบกองเอกสารที่ระเกะระกะจัดให้เป็นระเบียบ ลุกปัดเนื้อตัวมองการแต่งกายในกระจกบานเล็กบนโต๊ะว่าเรียบร้อยดีแล้ว ก็สาวเท้าไปที่ห้องของหัวหน้าที่อยู่ถัดออกไป เมื่อเดินมาถึงหน้าห้อง ใจของฉันเริ่มเต้นระรัวว่าจะถูกหัวหน้าตำหนิอะไรหรือเปล่า ถึงได้ถูกเรียกมาในเวลานี้ ก๊อก ก๊อก "ขออนุญาตนะคะ" "เชิญ" เสียงทุ้มอนุญาตดังมาจากด้านใน ฉันจึงเอื้อมมือบิดกลอนประตูหน้าห้องเปิดเข้าไปข้างในช้าๆ ปรากฏภาพของชายหนุ่มวัยสามสิบปีต้นๆ ใบหน้าประดับด้วยกรอบแว่นสีดำหนา มือเท้าคางอ่านเอกสาร มันไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มลดความหล่อเหลาภายใต้กรอบแว่นไปได้เลย ยิ่งขลับให้ดูดีสมเป็นผู้ชายอบอุ่น "หัวหน้ามีอะไรหรือเปล่าคะ" ฉันนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามกับเขา ถามถึงเหตุผลที่เรียกมาในเวลานี้ "การเจรจาธุรกิจในไต้หวัน ฉันจะให้เธอรับงานนี้ไป" "เดี๋ยวนะคะ งานใหญ่แบบนี้..." จะบอกว่าไงดี ทุกทีการเจรจาธุรกิจ ฉันจะเป็นเพียงแค่ผู้ติดตามหัวหน้าเท่านั้น ถึงจะเคยเจรจาบ้างก็เป็นเพียงงานเล็กๆ น้อยๆ ไม่ถึงกับเป็นบริษัทใหญ่โตในต่างประเทศ "ฉันให้เธอพาใครก็ได้ไปด้วยหนึ่งคน แต่การเจรจากับบริษัท หยาง คอร์ปอเรชั่น ต้องเรียบร้อยดี นี่เป็นเอกสารทั้งหมดเกี่ยวกับชายคนนั้น และของบริษัท" เอกสารทั้งหมดถูกดันมาตรงหน้าของฉัน แล้วหัวหน้าก็เอ่ยอีกประโยคที่ดูคล้ายไม่สบายใจถัดมา "แล้วก็... อย่าไปถูกชายคนนั้นหลอกเอาได้ละ ไปได้" ฉันได้แต่อ้าปากค้างแทบไม่ได้พูดอะไรออกมาอีกเลย หัวหน้าเองสีหน้า ก็ดูเคร่งเครียดไม่น้อยไปกว่าที่เห็น ก็ยัดเยียดงานและหน้าที่ให้ฉันเสร็จสรรพ ฉันหยิบเอกสารออกมาจากห้องด้วยใจห่อเหี่ยว นี่มันมัดมือชกกันชัดๆ แต่ฉันจะทำอะไรได้ เป็นแค่ลูกน้องก็ต้องทำตามคำสั่งเจ้านายน่ะสิ "หัวหน้าเรียกไปทำอะไร" เชอรีนเข้ามากระซิบกระซาบเมื่อเห็นฉันเดินกลับมานั่งที่โต๊ะ การพูดคุยกันในเวลางานคงดูไม่ดีนัก แต่โต๊ะทำงานของเราสองคนที่ห่างจากคนอื่นๆ ก็ทำให้เราแหกกฎกันอยู่บ่อยครั้ง "งานที่ไต้หวัน" ฉันตอบ เชอรีนมองฉันตาโต "โห ฉันก็อยากไปบ้าง ต่างประเทศเชียวนะ" "ไปด้วยกันไหมล่ะ" "เอ๋ ได้เหรอ" ประโยคเอ่ยชวนถัดมา เชอรีนมองฉันอย่างแปลกใจ "ได้สิ หัวหน้าบอกว่าพาใครไปด้วยก็ได้หนึ่งคน" "ฉันไปๆ เธอห้ามเปลี่ยนใจละ" เชอรีนดูตื่นเต้นที่จะได้ออกเดินทางในครั้งนี้ มีเพียงฉันที่ในใจเริ่มรู้สึกลางสังหรณ์ไม่ดีเอาเสียเลย ว่ามันอาจจะไม่จบแค่การเจรจางาน "อืม" ฉันจบบทสนทนาด้วยการเลื่อนเก้าอี้มาที่หน้าโต๊ะทำงานของตัวเอง แล้วเปิดซองเอกสารในมือเพื่อศึกษาดูข้อมูลของบริษัท บริษัท หยาง คอร์ปอเรชั่น เป็นบริษัทที่เพิ่งก่อตั้งมาไม่ถึงสิบปี แต่กลับประสบความสำเร็จอย่างรวดเร็วภายในระยะเวลาเพียงห้าปีหลัง ผู้บริหารคนปัจจุบันชื่อ ฮั้ว หยาง เป็นชายหนุ่มที่มีอายุเพียงเข้าเลขสามต้นๆ เท่านั้น ฉันไล่สายตาอ่านประวัติของบริษัทและชายคนนี้อย่างละเอียดตั้งแต่บรรทัดแรกลงไป ยิ่งอ่านก็ยิ่งขมวดคิ้วเข้าหากันยุ่ง และเมื่ออ่านไปจนถึงบรรทัดสุดท้ายของหน้ากระดาษ ฉันก็เริ่มเข้าใจ นี่อาจจะเป็นเหตุผล เหตุผลหนึ่งก็ได้ที่ฉันได้รับหน้าที่เป็นตัวแทนในการเจรจางานในครั้งนี้แทน รายละเอียดในหมายเหตุระบุไว้ว่า การที่ผู้บริหารจะตกลงรับพิจารณานั้น ขึ้นอยู่กับความพึงพอใจ - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -