เล่ห์รักเล่ห์ร้าย

2. กำราบเด็กดื้อ

มินตราหยิบโทรศัพท์มือถือของเธอขึ้นมาดู ก่อนจะตัดสายทิ้ง เมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์โทรของวศิน เพื่อนรักของพี่ชายเป็นคนโทรเข้ามา

"ใครโทรมาเหรอมิน"

"พี่วศิน"

"คุณวศิน พนาสุทธิใช่มั้ยแก..”

“ใช่..เฮ้อ!” มินตราตอบพร้อมกับถอนหายใจเซ็งๆ ออกม่

“อร๊ายกรี๊ด นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงสุดหล่อ พ่อรวยขวัญใจของฉัน ทำไมแกถึงไม่รับสายของเขาล่ะยัยมิน" แป้งร่ำเพื่อนสนิทของมินตราร้องกรี๊ดออกมาเสียงดังลั่นด้วยความตื่นเต้น ที่รู้ว่าคนที่โทรมาหามินตรา คือ นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงที่เธอกำลังแอบปลื้มอยู่

"ฉันขี้เกียจตอบคำถาม พี่วศินคงโทรมาถามว่าฉันอยู่ที่ไหน ทำอะไร อยู่กับใคร แล้วเมื่อไหร่จะกลับ วันนี้พี่วินคงบินไปทำงานที่ฮ่องกงแล้ว และคงฝากพี่วศินให้มาช่วยดูแลฉันแทนอีกตามเคย"

"แล้วไง มีคนหล่อๆ แบบพี่วศินมาคอยตามดูแลแกไม่ชอบหรือไง"

"ไม่ชอบ!" มินตราตอบออกมา ทั้งที่รู้สึกหน่วงในใจชอบกล

"แกนี่มันบ้าไปแล้ว พี่วศินเขาทั้งหล่อ ทั้งเก่ง ทั้งเสน่ห์แรง แถมรวยมากอีกต่างหาก สาวๆ คนไหนก็อยากอยู่ใกล้ อยากได้พี่เขาเป็นผัวกันทั้งนั้น จะมีก็แต่แกนี่แหละที่ ไม่ชอบ"

"นี่อย่าบอกนะ ว่าแกชอบ และ อยากได้พี่วศินเป็นผัวจริงๆ" มินตราหันไปมองแป้งร่ำ ด้วยสายตาจ้องจับผิด

"ฉันก็แค่แอบปลื้มไม่ได้จริงจังซะหน่อย แต่ถ้าเป็นไปได้ ครั้งหนึ่งในชีวิต ฉันก็อยากนอนพลีกายอยู่ใต้ร่างของพี่วศินเขาดูสักครั้ง คงดีไม่น้อย"

"ยัยบ้านี่..เป็นเอามากนะแก พูดอะไรออกมารู้ตัวบ้างมั้ย แกไปเอาความคิดแบบนี้มาจากที่ไหนฮ่ะ ใครสั่งใครสอนให้แกคิดแบบนั้น" มินตราเหวใส่เพื่อนเธอออกมาทันที

"ทำเป็นรังเกียจไปได้ยัยมิน นี่แกอายุยี่สิบเจ็ดแล้วนะ แกไม่ใช่เด็กๆ แล้ว ที่ฉันพูดนี่มัน คือ เรื่องธรรมชาติไม่ใช่เรื่องลามกอะไรซะหน่อย ผู้หญิงกับผู้ชาย พระเจ้าสร้างมาให้เป็นของคู่กัน แกอย่ามาทำเป็นรังเกียจหน่อยเลย เดี๋ยวแกเองก็ต้องมีผัวเหมือนกันนั่นแหละ"

"ไม่! ฉันไม่อยากมี ฉันอยากอยู่คนเดียวแบบนี้ไปตลอดชีวิต ฉันไม่อยากมีภาระ ไม่อยากเอาตัวเองไปผูกมัดกับใคร บอกตามตรงว่าฉันไม่ชอบให้ใครมาตามจิก มันน่ารำคาน"

"ฉันจะคอยดู ว่าแกจะอยู่คนเดียวไปตลอดชีวิตได้อย่างที่แกพูดไว้หรือเปล่า"

"ฉันทำได้แน่"

"จ้า แม่คนเก่ง แล้วฉันจะคอยดู แต่ฉันว่าตอนนี้แกควรรับสายพี่วศินก่อนนะ ฉันเห็นเขาโทรเข้ามาหาแกจะยี่สิบสายแล้วเนี้ยะ เผื่อว่าพี่เขามีธุระอะไรสำคัญนะแก"

"เฮ้อ! รับก็ได้" มินตราถอนหายใจออกมา พร้อมกับคว้าโทรศัพท์มือถือของเธอมากดรับสายของวศินทันที

"สวัสดีค่ะ"

"กว่าจะรับสายพี่ได้นะมิน มัวแต่ทำอะไรอยู่"

"อาบแดดค่ะ"

"ที่ไหน"

"ภูเก็ตค่ะ"

"พี่รู้แล้วว่าเราอยู่ภูเก็ต ไอ้วินมันบอกพี่แล้ว แต่ที่พี่ถามคือ ตอนนี้เรานอนอาบแดดอยู่ที่ไหนต่างหากล่ะ" วศินถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่หงุดหงิดเต็มทน

"อย่าบอกนะคะว่าตอนนี้พี่วศินอยู่ภูเก็ต"

"ใช่ เมื่อเช้าพี่เพิ่งบินมาถึง เพราะพี่ต้องมาดูงานที่ภูเก็ต และ พี่ก็มีเรื่องสำคัญจะคุยกับเราด้วย"

"เรื่องอะไรคะ"

"ตอนนี้อยู่ที่ไหน พี่จะไปหาเดี๋ยวนี้"

"ป่าตองค่ะ"

"ตรงส่วนไหนของป่าตองล่ะครับ คุณหนูมินตรา"

"ตู๊ด..ตู๊ดดดด" วศินพลิกมือถือของตนขึ้นมาดู พร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด ที่โดนมินตรากดตัดสายเขาทิ้งไปก่อนแล้ว ทั้งที่เขายังคุยกับเธอไม่จบเลยด้วยซ้ำ

"ยัยเด็กดื้อเอ้ย! มึงเลี้ยงน้องยังไงวะไอ้วิน กูว่าน้องมึงนี่หนักเอาเรื่องเลยนะโว้ย..อย่าให้เจอตัวนะแม่ตัวดี จะจับฟาดก้นให้เข็ดเลยคอยดู" วศินบ่นพึมพรำออกมาเมื่อรู้ว่าตัวเองกำลังจะเจอกับศึกหนักในชีวิต เมื่อเขาเป็นคนขันอาสาที่จะปราบพยศน้องสาวของเพื่อนรักด้วยตนเอง

@Patong Beach

วศินพยายามเดินตามหา มินตราไปทั่วทั้งชายหาดป่าตอง เพราะเมื่อเขามาถึง และ โทรไปหาน้องสาวตัวดีของเพื่อนอีกครั้ง แต่เธอดันไม่ยอมรับสาย จนเขาต้องลงทุน จอดรถสปอร์ตคันหรู และ เดินลงมาตามหาเธอด้วยตัวเอง ก่อนที่สายตาของวศินจะเหลือบไปเห็น หญิงสาวที่นอนอาบแดดอยู่ริมชายหาด อวดหุ่นเซ็กซี่ ด้วยชุดบิกินนี่สีดำท่ามกลางผู้คนทั้งนักท่องเที่ยวชาวไทย และ ชาวต่างชาติ ที่มานอนแอบแดด และ ไหนจะมีกลุ่มวัยรุ่นที่นั่งดื่มกินกับอยู่ใกล้ๆ กับบริเวณที่เธอนอนอาบแดดอยู่ด้วย

และ ตอนนี้ดูเหมือนว่าเธอจะกำลังตกเป็นเป้าสายตาให้เด็กหนุ่มกลุ่มนั้นมองเล่น อย่างที่เธอไม่ได้รู้สึกเขินอายต่อสายตาคนรอบข้างเลยสักหิด และ ก็เป็นเขาเองที่จู่ๆ ก็รู้สึกหงุดหงิดน้องสาวของเพื่อนรักขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ

วศินรีบเดินตรงเข้าไปหามินตรา ก่อนจะถอนเสื้อสูทของตัวเองออก และ โยนลงไปคลุมร่างบางที่อยู่ในชุดบิกินนี่สีดำของมินตราทันที

"ว๊าย!!!“

”พี่วศิน ตกใจหมดเลยค่ะ นี่พี่โยนสูทของพี่มาใส่มินทำไมคะ"

"พี่ก็จะช่วยเราปิดอะไรๆ ที่มันล่อตาล่อใจหนุ่มๆ แถวนี้ให้น่ะซิ" วศินตอบออกมา พร้อมกับยกมือขึ้นเท้าสะเอว ด้วยท่าทางหงุดหงิด ก่อนจะหันไปทำหน้าดุใส่ กลุ่มนักดื่มที่ยังคงมองมาที่เธอไม่เลิก

"รีบสวมเสื้อคลุม แล้วรีบเก็บของซะ เรามีเรื่องที่จะต้องตกลง"

"พี่วศินมีอะไรจะคุยกับมิน ก็คุยมาเลยค่ะ มินยังไม่กลับที่พักตอนนี้ไม่ได้ เพราะมินต้องรอเพื่อนก่อนค่ะ"

"ไหนเพื่อนเธอคนไหน?“ วศินแสร้งมองไปที่กลุ่มคนที่นั่งดื่มกินกันอยู่บริเวณนั้นอีกครั้ง

“ไปซื้อน้ำค่ะ”

”ผู้หญิงหรือผู้ชาย ทำไมถึงปล่อยให้เธอนอน อาบแดดล่อเสือล่อตะเข้อยู่ตรงนี้คนเดียว"

"เอ่อคือ..นี่ค่ะน้ำมะพร้าวค่ะ คือ แป้งเป็นเพื่อนมินตราค่ะ แป้งไปซื้อน้ำมะพร้าวที่ร้านตรงนั้นมาค่ะ" แป้งร่ำที่บังเอิญเดินกลับมาได้ยินคำถามที่วศินกำลังถามกับมินตราเข้าพอดี เธอเธอรีบตอบออกมาด้วยท่าทางตะกุกตะกัก

"นี่ไงคะ ยัยแป้งร่ำเพื่อนของมินคนที่มินมาเที่ยวด้วย"

"มากันแค่สองคน" วศินหันไปมองสองสาวสลับกันไปมา

"ค่ะ เรามากันสองคน พี่วศินมีคำถามอะไรอีกมั้ย"

"ผู้หญิงสองคน มาเที่ยวนอนอาบแดดนุ่งเสื้อผ้าน้อยชิ้นแบบนี้ รู้มั้ยว่ามันอันตราย เพราะแบบนี้ไงไอ้วินมันถึงเป็นห่วงจนไม่เป็นอันทำงานทำการ"

"แต่เท่าที่มินจำได้ พี่วินไม่เคยบ่นสักคำ มีแต่พี่วศินนี่แหละค่ะ ที่บ่นเก่ง และ เป็นเดือดเป็นร้อนแทนพี่วินตลอด“

"ก็ที่บ่นนี่เพราะพี่เป็นห่วงไง และ ที่ไอ้วินมันไม่บ่น เพราะมันกลัวว่ามินจะเสียใจ มันเลยขอให้พี่มาบ่นแทนให้ อยู่นี่ไงล่ะ"

"แน่ใจเหรอคะ ว่าพี่วินขอให้พี่วศินมาบ่นแทนจริงๆ หรือ พี่วศินเองที่มาบ่นโดยที่พี่วินไม่รู้"

"เอ่อ..พี่ว่าเรามาคุยกันด้วยเหตุผลดีกว่านะ มินเองก็โตแล้ว ที่พี่บ่นเพราะพี่เป็นห่วง พี่เห็นว่าเราเป็นผู้หญิงมานอนอาบแดดอยู่แบบนี้ มันอันตราย มินเห็นบ้างมั้ย ผู้ชายเยอะแยะเต็มชายหาดไปหมด"

วศินรีบหลบสายตาจับผิดของมินตรา และหันไปมองรอบๆบริเวณชายหาด และ รีบหาเหตุผลที่น่าเชื่อถือมาคุยกับเธอแทน

"เห็นค่ะ แต่นี่มันสถานที่ท่องเที่ยวนะคะ และ เป็นพื้นที่สาธารณะด้วย คนอื่นเขาก็ใส่แบบนี้กันทั้งนั้น พี่วศินช่วยมองไปรอบๆ ตัวด้วยค่ะ ไม่ใช่มีแค่มิน และ ยัยแป้งที่ใส่ชุดบีกินนี่แบบนี้"

"นั่นมันนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติไง แต่มินเป็นคนไทย"

"พี่วศินคิดว่าคนไทยไม่มีสิทธิ์ใส่ชุดบีกินนี่ และ นอนอาบแดดแบบนี้เหรอคะ หัวโบราณชะมัด นี่เหรอยัยแป้ง ผู้ชายที่แกบอกว่าชอบนักชอบหนา อย่าบอกนะว่าแกชอบคนหัวโบราณแบบนี้"

แป้งร่ำอ้าปากหว๋อทันที พร้อมกับรีบหันไปมองหน้าวศิน ที่ตอนนี้เขากำลังมองจ้องมาที่เธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม

"เอ่อ..คือ..คือไม่ใช่แบบนั้นซะหน่อยนะคะคุณวศิน ยัยมินก็พูดไปเรื่อย คือ แป้งแค่แอบปลื้ม และ ชอบคนที่เก่ง และ หน้าตาหล่อแบบคุณวศินก็เท่านั้นเองค่ะ ไม่ใช่ว่าแป้งชอบคุณวศินจริงๆ ซะหน่อยนะคะ"

"ไหนแกบอกว่าอยากนอนอยู่ใต้ระ.." แป้งร่ำรีบเอามือไปตะครุบปิดปากของมินตราทันที ก่อนที่เธอจะหลุดพูดอะไรออกมามากกว่านี้

"พอเลย ยัยเพื่อนบ้า แกพูดอะไรออกมาเนี่ย"

"ก็เพราะแกไง ที่ใช้ให้ฉันรับโทรศัพท์ของพีาวศิน เห็นมั้ย เสียบรรยากาศหมดเลย เป็นไงล่ะ คุณวศินสุดหล่อของแก"

"ก็ฉันไม่รู้นี่ ว่าพี่วศินของแกจะหัวโบราณแบบนี้"

"นี่เธอสองคนกำลังนินทาฉันซึ่งหน้าอยู่รู้ตัวหรือเปล่า"

"แบบนี้เขาไม่ได้เรียกนินทาค่ะ เขาเรียกว่า พูดต่อหน้าเลยต่างหาก"

"เฮ้อ..เอาเถอะ อยากจะพูดอะไรก็ตามใจ พี่จะไม่ถือโทษโกรธเราสองคนก็แล้วกัน แต่ตอนนี้เราต้องกลับไปที่พักกับพี่ก่อน"

"ทำไมคะ มินขอเหตุผลด้วยค่ะ ว่าทำไมมินต้องกลับไปกับพี่วศินด้วย"

"เพราะเป็นคำสั่งของไอ้วินไง"

"แต่พี่วินเป็นคนอนุญาตให้มินมาเที่ยวที่นี่ด้วยตัวเองนะคะ"

"ตอนนั้นมันอนุญาต แต่ตอนนี้มันเปลี่ยนใจแล้ว และมันก็ให้พี่เป็นคนดูแลมิน ตอนที่มันบินไปทำงานที่ฮ่องกงด้วย เพราะฉะนั้นตอนนี้มินอยู่ในความดูแลของพี่ มินต้องเชื่อฟัง และ ทำตามคำสั่งของพี่เท่านั้น"

"แล้วถ้ามินไม่ทำตามพี่วศินล่ะคะ"

"พี่ก็จะสั่งอายัติเงิน และ บัตรเครดิตของมินทุกใบ ยังไงล่ะครับ"

"พี่วศินไม่มีสิทธิ์ทำแบบนั้นกับมินนะคะ"

"จะลองขัดคำสั่งพี่ดูมั้ยล่ะ เราจะได้รู้ว่าพี่มีสิทธิ์ หรือเปล่า"

"อึ๋ย..กลับก็ได้ค่ะ แป้งร่ำกลับ" มินตรามองจ้องตาวศินอย่างเอาเรื่อง เมื่อถูกขัดใจ แต่เธอก็ไม่สามารถขัดคำสั่งของเขาได้ เธอจึงตัดใจ และ ตัดปัญหาด้วยการหันกลับไปคว้ามือของแป้งร่ำให้เดินตามเธอกลับไปที่โรงแรมที่เธอ และ เพื่อนพักอยู่ทันที โดยมีวศินเดินตามทั้งสองสาวกลับไปด้วยกัน