เล่ห์รักเล่ห์ร้าย

บ้านไกรสรอนันต์ "ไม่เอาค่ะพี่วิน มินยังไม่อยากทำงาน ขอเวลาให้มินได้ใช้ชีวิตอิสระอีกสักปีเถอะนะคะ มินสัญญาว่าปีหน้ามินจะไปช่วยงานที่โรงแรมของพี่วศินตามที่พี่วินต้องการเลยนะคะ..นะคะพี่วินขา" มินตราพยายามออดอ้อน ขอร้องให้พี่ชายคนเดียวของเธอให้ยอมใจอ่อน เพื่อที่เธอจะได้ใช้ชีวิตอย่างอิสระ และ ท่องเที่ยวไปในสถานที่ต่างๆ อย่างที่เธอชอบ และตั้งใจเอาไว้ ว่าหลังจากที่เธอเรียนจบ เธอจะเที่ยวให้สมใจ ให้สมกับที่เธอตั้งใจเรียนอย่างหนัก จนจบปริญญาโท และ คว้าเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง มาได้อย่างที่เธอมุ่งมั่น และ ตั้งใจเอาไว้จนสำเร็จ ซึ่งปริญญาใบนี้มันก็เป็นความภาคภูมิใจของพนาวินพี่ชายของเธอ ที่เขาพร่ำสอน และ เลี้ยงดูน้องสาวเพียงคนเดียวมาเป็นอย่างดี หลังจากที่ต้องสูญเสียทั้งพ่อ และ แม่ไปด้วยอุบัติเหตุเมื่อหลายปีก่อน "เป็นอะไรไปวะ ไอ้วิน ทำไมมึงถึงนั่งเหม่ออยู่แบบนั้น" วศินมองเพื่อนรักที่เอาแต่นั่งเหม่อมาตลอดทั้งวันด้วยความสงสัย "ตุ๊บ!!! ไอ้วิน..นี่กูกำลังคุยกับมึงอยู่นะโว้ย ช่วยสนใจกูด้วยครับเพื่อน" วศินวางแฟ้มเอกสารบนโต๊ะทำงานของพนาวินจนเสียงดังลั่น "เฮ้อ! อะไรของมึงวะไอ้วศิน กูตกใจหมด" พนาวินสะดุ้งสุดตัว ก่อนจะตั้งสติ และ หันไปมองหน้า วศินด้วยความตกใจ "มึงจะเสียงดังทำไมวะ แล้วนี่มึงเข้ามาในห้องทำงานกูได้ไง ทำไมมึงถึงไม่เคาะประตูก่อน มึงนี่มันไม่มีมารยาทเอาเสียเลย" "กูนี่นะไม่มีมารยาท? ไอ้เพื่อนเวรมึงเอาอะไรมาพูด กูทั้งเคาะทั้งเรียกมึงตั้งหลายครั้ง แต่มึงเอาแต่นั่งเหม่อตาลอยใจลอยไปถึงไหนต่อไหนครับ มึงไม่ฟังที่กูพูดเลยด้วยซ้ำ มึงเครียดเรื่องอะไรไหนมึงบอกกูมา" "เฮ้อ!..กูบอกไปมึงก็ช่วยอะไรกูไม่ได้" พนาวินถอนหายใจออกมา พร้อมกับทิ้งน้ำหนักพิงพนักเก้าอี้ทำงานอย่างหมดแรง หลังจากที่เขาเอาแต่วนคิดถึงคำพูดของมินตราน้องสาวสุดที่รักวนไปวนมาซ้ำๆ ตลอดหลายวันที่ผ่านมา "ที่ผ่านมามีอะไรที่กูช่วยมึงไม่ได้บ้าง กูเป็นเพื่อนรักกับมึงมาตั้งแต่สมัยมัธยม จนตอนนี้มึงกับกูอายุย่างเข้า 34ปี เข้าไปแล้ว มีอะไรที่กูช่วยมึงไม่ได้บ้าง ไหนมึงบอกกูมาซิ" "ก็เรื่องยัยมินไงที่มึงช่วยกูไม่ได้" "ทำไม..ยัยมินน้องสาวมึงไปก่อเรื่องอะไรอีกล่ะ มึงถึงต้องนั่งเครียด ไม่มีกะจิตกะใจทำงานอยู่แบบนี้" วศินถอนหายใจออกมาเบาๆ เมื่อรู้ว่าเรื่องที่เพื่อนรักหนักใจอยู่ตอนน้ีคือเรื่องของมินตราน้องสาวสุดที่รักที่มักเอาแต่ใจ และ ก่อเรื่องให้พี่ชายอย่างพนาวินอยู่ร่ำไป "มึงก็รู้ว่าช่วงนี้ โครงการบ้านจัดสรรที่ฮ่องกง กำลังเร่ง กูต้องบินไปฮ่องกงทีละหลายๆวัน และ ครั้งนี้กูอาจจะต้องไปทำงานที่นั่นเป็นเดือนเลยก็ได้ กูเป็นห่วงยัยมิน ไม่อยากทิ้งให้ยัยมินอยู่บ้านคนเดียว ยิ่งตอนนี้ข่าวไม่ดีก็เยอะมากๆ แถมพอกูคุยกับยัยมิน เรื่องที่จะให้มาช่วยงานที่โรงแรม ยัยตัวแสบก็ดื้อ บอกว่ายังไม่พร้อม ตอนนี้อยากเที่ยว อยากใช้ชีวิตอิสระก่อนอีกสักปี" “หึ..หึ” วศินยิ้ม และ หัวเราะออกมาเบาๆ เมื่อได้รู้ในสิ่งที่เพื่อนรักของเขากำลังเครียด จนไม่มีสมาธิทำงานอยู่ตอนนี้ ทุกอย่างเป็นอย่าวที่วศินคิดเอาไว้ไม่มีผิด เพราะเรื่องเดียวที่ทำให้เพื่อนรักของเขาเครียดนั้น คงหนีไม่พ้นเรื่องของน้องสาวสุดที่รัก อย่างมินตรา เพราะพนาวินไม่เคยขัดใจน้องสาวสุดที่รัก และ เขาก็รู้ดีว่า พนาวินรักมินตราน้องสาวคนเดียวของเขามากแค่ไหน และ พนาวินก็ดูแลน้องสาวของตัวเองดียิ่งกว่าไข่ในหิน จนบางครั้งเขาเองก็อดไม่ได้ที่จะรำคาญพนาวิน ที่ดูแลน้องสาวที่ตอนนี้โตจนเป็นสาวสะพรั่งอย่างกะเด็กไม่รู้จักโต และ ไม่ยอมให้เธอต้องลำบาก หรือ ขัดใจเธอเลยแม้แต่ครั้งเดียว "แล้วไง..ยัยมินขอเที่ยวเล่นอีกสักปี มึงก็ยอม อีกตามเคยซินะ" "ถ้ากูไม่ยอมแล้วกูจะทำไงได้ กูเคยขัดใจยัยมินได้ซะที่ไหน" "ในเมื่อมึงขัดไม่ได้ แล้วมึงจะเครียดทำไม น้องมึงโตแล้ว เดี๋ยวก็คิดได้เอง" "ดื้อรั้นเอาแต่ใจแบบยัยมินกว่าจะคิดได้คงอีกนาน แต่ยังไงซะ น้องสาวกูคนเดียวกูเลี้ยงได้สบายอยู่แล้ว เงินที่พ่อกับแม่ทิ้งไว้ให้กูกับยัยมินก็มีอีกเยอะ ถ้าไม่ใช้จ่ายฟุ่มเฟือยชาตินี้ทั้งชาติก็คงใช้ไม่หมด" "เพราะมึงเป็นพี่ชายที่ไม่ได้เรื่องแบบนี้ไง น้องสาวมึงถึงไม่ยอมโตซะที" "มึงกำลังด่ากู?" "เออ...กูกำลังด่ามึง เพราะมึงกำลังทำให้ยัยมินเสียนิสัย และ กลายเป็นเด็กไม่รู้จักโตอย่างทุกวันนี้" "กูก็รู้ว่าตอนนี้น้องสาวกูโตแล้ว เรียนจบแล้ว กูก็อยากให้น้องมีงานทำ กูไม่อยากให้ยัยมินใช้ชีวิตไปวันๆแบบไร้สาระแบบนี้ อีกหน่อยต่อไปยัยมินก็ต้องมีครอบครัว กูก็ไม่อยากให้ใครมาดูถูกน้องกู ว่าทำตัวเหมือนคนไม่รู้จักโต ไม่มีความรับผิดชอบ" "กูก็นึกว่ามึงจะคิดเรื่องพวกนี้ไม่ได้ซะอีก ที่จริงกูก็อยากจะเตือนมึงเรื่องมินตรามาหลายครั้งแล้ว แต่กูรู้ว่ามึงรักน้องสาวมึงมาก มึงสงสาร และ อยากเติมเต็มความรักให้กับน้อง มึงเก่งมากนะไอ้วิน ที่มึงเป็นทั้งพี่ เป็นทั้งพ่อ และ เป็นทั้งแม่ให้กับน้องได้ มึงทำได้ดีจนกูเองก็ยังทึ้ง มึงเลี้ยงน้องได้ดีมากๆ แต่ มึงเสียอยู่ข้อเดียว มึงตามใจน้องมากเกินไป" "กูรู้..แต่มึงจะให้กูทำยังไง กูรักน้อง กูขัดใจน้องไม่ได้จริงๆ กูไม่อยากเห็นน้องเสียใจ แค่มินต้องขาดความรักจากพ่อและแม่แค่นี้กูก็สงสารน้องจะแย่อยู่แล้ว" "น้องมึงโตแล้ว และ มึงก็ดูแลเธอมาอย่างดี กูว่าน้องมึงไม่เคยขาดความรักเลยสักนิด และ ตอนนี้น้องมึงก็ควรจะต้องทำตัวให้เป็นผู้ใหญ่ได้แล้ว ไม่ใช่เอาแต่ใจ เที่ยวทำตัวไร้สาระไปวันๆ อยู่แบบนี้" "กูก็อยากให้ยัยมินเป็นแบบนั้น แต่กูบังคับน้องไม่ได้ และ กูก็ไม่อยากบังคับน้อง มึงเข้าใจกูใช่มั้ย" "มึงบังคับน้องมึงไม่ได้ แต่กูบังคับน้องมึงได้ ถ้ามึงไว้ใจกู กูจะจัดการยัยมินให้มึงเอง" "ไม่..น้องกู กูดูแลเองได้" พนาวินรีบปฎิเสธวศินทันที ที่วศินเสนอตัวจัดการกับมินตราให้ "มึงไม่ไว้ใจกู" "ไม่ใช่ไม่ไว้ใจ แต่กูเป็นห่วงน้อง" "หึ..กูไม่ได้จะฆ่าจะแกงน้องมึงซะหน่อย มึงจะห่วงทำไม" "มึงจะบังคับยัยมินยังไง" "กูก็แค่ จะทำให้ยัยมินยอมมาดูแลงานที่โรงแรมแทนมึง ช่วงที่มึงไม่อยู่ก็แค่นั้น" "มึงคิดว่า ยัยมินจะยอมทำตามมึงหรือไง" "กูคิดว่า กูมีวิธีเอาชนะเด็กดื้อ อย่างยัยมินได้สบายๆ ยัยมินต้องยอมกูแน่ๆ ขอแค่มึงไว้ใจกูแค่นั้นก็พอ" "ก็ได้ กูจะเชื่อใจมึงดูสักครั้ง แต่มึงต้องรับปากกับกูว่ามึงจะไม่ทำอะไรรุนแรงกับน้องกูเด็ดขาด" "กูไม่รุนแรงกับน้องมึงหรอก มึงก็รู้ว่ากูก็รักน้องมึงไม่ต่างจากที่มึงรักเหมือนกัน" "กูไว้ใจมึงได้ใช่มั้ยวะ ไอ้วศิน" "สรุป คือ มึงไม่ไว้ใจกูใช่มั้ย" "กูไว้ใจมึง กูรู้ว่ามึงหวังดีกับกูมาตลอด และ มึงก็เป็นเพื่อนที่กูรักมากที่สุด มึงเป็นคนเดียวที่กูไว้ใจให้ดูแลยัยมินแทนกูได้ แต่ยังไงกูก็ห่วงน้องกูอยู่ดี" "กูสัญญา ว่ากูจะดูแลน้องมึงให้ดีที่สุด ไม่ให้มีแม้แต่รอยขีดข่วน เรื่องนี้มึงไว้ใจกูได้เลย" "แล้วที่มึงบอกว่ามึงมีวิธีจะจัดการยัยมิน มึงจะจัดการยัยมินยังไง" "ระหว่างที่มึงไปทำงานที่ฮ่องกง กูจะให้มินตราย้ายมาพักที่บ้านกู เดี๋ยวกูจะช่วยดูแลมินตราให้ และ กูก็จะให้น้องมึงมาช่วยทำงานที่โรงแรม ให้ช่วยงานกูนี่แหละ เพราะตอนนี้ งานกูก็ล้นมือจนแทบจะทำไม่ทันอยู่แล้ว" "ยัยมินไม่มีวันยอมแน่" "กูจะทำให้น้องมึงยอมให้ได้ ส่วนมึง มึงต้องรับปากกับกูก่อน ว่าครั้งนี้มึงจะไม่ใจอ่อนเด็ดขาด" "กู..กูไม่อยากรับปาก" "ถ้ามึงอยากให้น้องมึงโตซะที มึงก็ต้องรับปากกับกู" "กูขอคิดดูก่อนได้มั้ยวะ" พนาวินชั่งใจที่จะตอบตกลง เพราะรู้ดีว่าวศินเป็นคนยังไง และ ไอ้เพื่อนรักของเขาคนนี้ เป็นคนจริงจังกับคำพูดมากแค่ไหน "กูขอเตือนมึงว่า..ถ้ามึงอยากให้น้องมึงมีคนดูแล ระหว่างที่มึงไปทำงานที่ฮ่องกง มึงต้องรับปากเรื่องนี้กับกู" วศินกดดันและยื่นคำขาดกับพนาวิน จนพนาวินรู้สึกจนมุม "เออ..กูรับปากก็ได้" "แล้วตอนนี้ น้องมึงอยู่ที่ไหน จะว่าไป ช่วงนี้กูก็ยุ่งๆ ไม่ได้เจอกับมินตรามาหลายวันแล้วเหมือนกัน" "ภูเก็ต" "ไปภูเก็ต!!! ไปตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วไปกับใคร ทำไมกูไม่รู้" วศินรีบถามออกมาด้วยความสงสัย จนพนาวินต้องรีบหันไปมองหน้าเพื่อนรักของเขาด้วยความสงสัย "แล้วทำไมมึงต้องรู้?" "ปะ...เปล่า เอ่อก็จริงของมึง ยัยมินไปไหน ไปกับใคร แล้วทำไมกูต้องรู้ด้วยนะ ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับกูซะหน่อย" วศินรีบหลบสายตาของพนาวินที่กำลังจ้องเขาตาเขม้นอยู่ทันที "มึงมีพิรุธนะไอ้วศิน" "พิรุธอะไร๊...ไม่มี๊ กูก็ถามไปปกติ เพราะสงสัยก็แค่นั้น" "หวังว่าจะไม่มีอะไรปิดบังกูอยู่นะไอ้วศิน" "กูจะปิดบังอะไรมึงได้วะ ทุกวันนี้มึงรู้เรื่องของกูทุกอย่าง จนกูแทบจะเป็นเมียมึงแล้วเนี่ย" "กูไม่เคยคิดจะเอาผู้ชายอย่างมึงมาทำเมีย รู้เอาไว้ด้วย" "เออ กูก็ไม่เคยคิดจะเอาผู้ชายแบบมึงมาทำผัวเหมือนกัน สเป็คกูต้องร่างเล็กๆ น่ารักๆ แบบ..." วศินหยุดชะงักทันที ที่เกือบเผลอหลุดพูดความลับของตัวเองออกไป "แบบใครวะ" พนาวินรีบถามวศินออกไปทันทีด้วยความสงสัย "แบบใครอะไรล่ะ กูจะพูดว่า แบบพกพาไปไหนมาไหนได้ต่างหากล่ะ" "แถเก่งนะมึง" พนาวินชี้หน้าคาดโทษวศิน ก่อนที่ทั้งสองจะเปลี่ยนเรื่องคุยกันในทันที