เกลียวมาร

บรรยากาศภายในบ้านรัตนบัญชาอึมครึมสิ้นดี ทั้งที่วันนี้นับได้ว่าเป็นวันมงคล นั่นเพราะฝ่ายเจ้าบ่าวไม่ได้ยินดีปรีดากับการต้อนรับสะใภ้สายฟ้าแลบเลยสักนิด เดือนอ้ายช้อนตาขึ้นมองชายหนุ่มรูปหล่อที่นั่งเคียงข้างกัน อยากเห็นแววตาที่มองมาอย่างให้กำลังใจจากเขาสักนิด แต่สิ่งนั้นไม่เคยเกิดขึ้นกับผู้ชายที่ชื่อ พาทิศ เพราะเขาไม่ยินดีต้อนรับหล่อน ไม่ว่าจะในฐานะภรรยาหรือว่าแม่ของลูก... หญิงสาวกล้ำกลืนความเจ็บปวด แล้วจรดปลายปากกาลงบนใบสำคัญการสมรส หลังจากนั้นนายทะเบียนจึงนำหลักฐานที่เป็นต้นขั้วกลับออกไป เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้นเรียบร้อย หญิงสาวก็ได้ยินเสียงถอนหายใจของคนข้างกายตน คุณปาลินผู้เป็นมารดาของพาทิศปรายตามองสะใภ้ที่ได้มาโดยไม่ตั้งใจด้วยความรู้สึกขุ่นเคืองปนหงุดหงิด ก่อนจะมองเลยไปยังร่างสูงใหญ่ของลูกชายที่ลุกจากโซฟาตัวยาว “จะไปไหนตาพริก” พาทิศสบตามารดาแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปมองคนที่นั่งข้างๆ ตนมาเกือบครึ่งชั่วโมงด้วยสายตาว่างเปล่าแกมเย็นชา “จะออกไปข้างนอกครับ นัดกับเพื่อนเอาไว้” เขาตอบกลับเสียงเรียบ ทำให้หญิงสาวตัวบางที่เวลานี้มีอายุครรภ์สามเดือนผุดลุก “คุณพริกจะกลับดึกไหมคะ” คำถามของหญิงสาวทำให้ทั้งแม่และลูกชายตวัดตามองคนตัวบางด้วยสายตาไม่พอใจวูบหนึ่ง เดือนอ้ายหลุบตาลงอย่างนึกน้อยใจครามครัน “ไม่รู้สิ คุยกันมันก็ต้องติดพัน บอกเวลากลับแน่นอนไม่ได้หรอก” เขาบอกกับหญิงสาวเสียงขรึมแล้วหันไปสบตากับมารดา “ผมฝากทางนี้ด้วยนะครับ” พูดจบ ร่างสูงใหญ่ของพาทิศก็เดินออกไปจากห้องรับแขก ทิ้งภรรยาหมาดๆ ให้ยืนเคว้งคว้างท่ามกลางสายตาหมิ่นแคลนของคุณปาลินและสาวใช้ที่พากันมองอย่างนึกสงสารระคนสมเพช คุณปาลินหันไปมองสาวใช้ด้วยสายตาปรามๆ ก่อนหันกลับมายังลูกสะใภ้ใหม่เอี่ยมพลางบอก “อร...พาคุณอ้ายขึ้นไปดูห้องนอนเสียสิ ส่วนคนอื่นๆ ช่วยกันยกกระเป๋าข้าวของของคุณอ้ายขึ้นไปเก็บด้วย” เดือนอ้ายที่ยืนมองตามหลังสามีจนลับสายตาหันมามองคุณปาลินด้วยสีหน้าค่อนข้างหมอง แม้อีกฝ่ายจะไม่ได้ดุด่าว่ากล่าว หรือแสดงอาการรังเกียจออกมาอย่างชัดเจน ทว่าหล่อนก็รู้ดีว่าอีกฝ่ายคิดเช่นไร “ขอบคุณค่ะคุณแม่” คนถูกเรียก ‘คุณแม่’ เม้มปาก ท่านมีคนที่คิดจะมอบตำแหน่งลูกสะใภ้ให้อยู่แล้ว แต่เพราะเห็นแก่เด็กที่กำลังจะเกิดมาลืมตาดูโลก ทำให้ท่านจำต้องรับเดือนอ้ายเข้ามาเป็นสะใภ้ของบ้านอย่างไม่เต็มใจสักนิด “ขึ้นไปพักผ่อนเสียก่อน ถ้าหิวก็บอกแม่พวกนี้ก็แล้วกัน” หญิงสาวเอ่ยขอบคุณเบาๆ แล้วเดินตามสาวใช้ขึ้นไปยังชั้นบนของบ้าน จากนั้นไม่นานเสียงรถยนต์ก็ดังขึ้น บอกให้รู้ว่าคุณปาลินคงออกไปข้างนอกอีกคนแล้ว เมื่อเข้ามาภายในห้องนอน หญิงสาวก็นึกแปลกใจ เพราะห้องนี้ไม่ใช่ห้องใหญ่โตอะไร ดูแล้วไม่น่าจะใช่ห้องของพาทิศ จึงคิดจะหันไปถามสาวใช้ที่กำลังลำเลียงข้าวของของหล่อนเข้าที่ แต่เมื่อมองไปยังตู้เสื้อผ้า ทุกอย่างก็เฉลยออกมาได้อย่างชัดเจน ห้องนี้ไม่ใช่ห้องของคุณพริก... หญิงสาวบอกกับตนเองอยู่เงียบๆ เกิดความรู้สึกยอกแสยงใจขึ้นมาอย่างท่วมท้น พวกเขารังเกียจหล่อนถึงเพียงนี้เชียวหรือ จึงไม่ยอมให้นอนร่วมห้องเดียวกันกับพาทิศ ทั้งที่เพิ่งจดทะเบียนสมรสกัน และในท้องของหล่อนก็มีลูกของเขานอนขดอยู่ทั้งคน หญิงสาวน้ำตาคลอ ยกมือขึ้นลูบแผ่วเบาที่หน้าท้อง ครั้นจะก้าวไปยังเตียงก็รู้สึกหน้ามืดจนล้มวูบลง “ว้าย!” อรที่เมียงมองอย่างนึกเห็นใจถลาเข้าไปรับร่างของหญิงสาวท่าทางบอบบางเหมือนว่าวที่พร้อมจะขาดลอยอย่างรวดเร็ว ทำให้หน่อยและไก่รีบวิ่งเข้าไปรับร่างของหญิงสาวด้วยความตกใจเช่นกัน “คุณอ้าย เป็นไงบ้างคะ” ไก่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง กวาดสายตามองดวงหน้าซีดเซียวก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเพื่อน “หน่อย แกไปละลายยาหอมมาให้คุณอ้ายที” “ได้ๆ” หน่อยผละมือจากหญิงสาวร่างบาง แล้วรีบเดินแกมวิ่งลงไปด้านล่าง เดือนอ้ายรู้สึกหน้ามืดและพะอืดพะอมเต็มที ยิ่งคิดมาก ก็ยิ่งรู้สึกอ่อนแอจนยากจะทานทน “ต้องขอโทษพี่ๆ ด้วยนะคะ อ้ายรู้สึกเวียนหัวแล้วก็หน้ามืดค่ะ” หญิงสาวเอ่ยเสียงแผ่วขณะที่ถูกพยุงให้ลุกขึ้นจากพื้นห้อง เพื่อตรงไปยังเตียงนอน “ขอบคุณค่ะ” คนท้องเอ่ยขึ้นเมื่อทั้งสองประคองร่างของหล่อนลงบนเตียงนุ่ม “ไม่เป็นไรค่ะคุณอ้าย ถ้ารู้สึกไม่สบายรีบบอกพวกเราได้เลยนะคะ” อรกล่าวกับหญิงสาวที่ก้าวเข้ามาในฐานะสะใภ้ของบ้าน แม้จะไม่เป็นที่ต้อนรับของใครๆ ทว่าอรรู้สึกได้ว่าหญิงสาวตรงหน้าไม่ได้เลวร้ายเลยสักนิด ตรงกันข้าม ท่าทางเจียมเนื้อเจียมตัวทำให้หล่อนและเพื่อนอดที่จะสงสารเสียไม่ได้ เดือนอ้ายส่งยิ้มซีดเซียวให้กับอร จากนั้นก็พักสายตาลงช้าๆ ลมหายใจค่อนข้างแผ่วเสียจนน่าเป็นห่วง ไม่นานนัก หน่อยก็เดินกลับมาพร้อมกับยาหอมพร้อมดื่ม ใช้เวลาไม่นานหญิงสาวจึงผ่อนลมหายใจสม่ำเสมอ สาวใช้ทั้งสามที่ช่วยกันจัดข้าวของเข้าที่ก็ซุบซิบ “น่าสงสารนะ ไม่มีใครสนใจเลย คุณพริกก็ออกไปทันที ส่วนคุณผู้หญิงก็ตามออกไปติดๆ ท่าทางหงุดหงิดมากด้วย” ไก่เปรยขณะพับผ้า เรียกสายตาของอรและหน่อยให้มองไปยังคนที่นอนตะแคงอยู่กลางเตียงนอน “คุณพริกเคยรักใครที่ไหน เกิดมาเพียบพร้อมแต่ใจดำยิ่งกว่าอีกา แล้วที่ผ่านมาก็มีแต่คู่ควง ไม่เคยเห็นพาแฟนมาแนะนำให้คุณผู้หญิงรู้จัก ส่วนคุณผู้หญิงของเราก็มีผู้หญิงในใจที่เตรียมเอาไว้ให้คุณพริกแล้ว แต่จู่ๆ คุณอ้ายดันโผล่มาบอกว่าท้องกับคุณพริกแบบนี้ ฝันก็เลยสลายไงล่ะ ที่ตั้งใจเอาไว้ก็ผิดแผนไปหมด เห็นว่าผู้หญิงที่ไปถูกตาถูกใจเป็นถึงลูกสาวรัฐมนตรีกระทรวงการคลังเชียวนะแก ไอ้ครั้นจะไม่ยอมรับก็สงสารหลาน แต่พอรับเข้ามาก็ไม่เต็มใจรับ ส่วนคุณพริกน่ะเหรอชิ่งหนีตั้งแต่วินาทีแรกอย่างที่เห็น แถมยังให้มานอนห้องรับแขกอีก เฮ้อ...” เสียงซุบซิบแม้แผ่วเบาก็จริง ทว่าคนที่เพียงพักสายตากลับได้ยินชัดทุกถ้อยคำ น้ำตาหยดหนึ่งหลั่งรินเป็นสาย ริมฝีปากเม้มแน่น เช่นเดียวกับมือเรียวที่ขยุ้มผ้าห่มเอาไว้ เมื่อสาวใช้เก็บของเสร็จและก้าวออกจากห้องไปหมดแล้ว หญิงสาวจึงพลิกตัวนอนหงายพร้อมกับปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาพร้อมเสียงสะอื้น “คุณพริก ทำไมคุณถึงได้ใจร้ายกับอ้ายขนาดนี้คะ” หญิงสาวร้องไห้ออกมาเบาๆ พลางคิดถึงวันแรกที่ได้รู้จักชายหนุ่ม จนกระทั่งถึงวันที่รู้ตัวว่าตั้งท้องลูกของเขา...