วอนรักที่ไม่เคยปรารถนา

เขตแดน เขาเพียบพร้อมทุกอย่าง เขาเกลียดผู้หญิงที่เอาตัวเข้าแลกเพื่อความสุขสบาย เมื่อกลับมาเจอธนิยา เด็กในบ้านที่แม่อยากได้เป็นสะใภ้ การกระทำของเธอชวนให้คิดเช่นนั้น แต่เขาไม่มีวันให้เธอได้สมใจ เพราะเขารอเพียงนวลลออ คนรักที่กำลังอุ้มท้องลูกของเขา เขาจะสร้างครอบครัว เพื่อลูกที่กำลังจะเกิดมา ดังนั้นส่วนเกินซึ่งรบกวนจิตใจจะต้องออกไปจากชีวิตเขา เร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งดี ติดตามอ่านฉบับเต็มกันค่ะ ขอบคุณทุกการสนับสนุน ทรายสีรุ้ง ---- 1 ไม่เชื่อว่าไม่ตั้งใจ เขตแดน ดนุวิน ลูบแขนตนเองหลายต่อหลายที ระหว่างเดินไปยังโต๊ะอาหารเพื่อมื้อเช้า หนุ่มวัย28 ปี คือทายาทคนสุดท้องของแม่เลี้ยงอาทิมา เขาผิวขาว ปากแดงราวผู้หญิง ใบหน้าหล่อเซ็กซี่ ตอนนี้กลับจากเมืองนอกมาได้สามเดือน หลังจากไปร่ำเรียน และทำงานอยู่ที่นั่น ทว่าพี่ชายอย่างทิวเขา ซึ่งเป็นเสาหลักของครอบครัว พูดเสมอ “นายแค่ไปขลุกอยู่กับสาว ฉันรู้” ซึ่งทำให้สองพี่น้องต้องกัด แขวะกันอยู่เรื่อย เมื่อก่อนเขตแดนอาจจะเถียงสู้พี่ไม่ได้ แต่กลับมาคราวนี้ พี่กลับมีจุดอ่อนให้เขาพูดเถียงได้ เพราะบัดนี้พี่ตามใจเมียจนเกือบเหมือนกลัว เขาจึงไม่ยอมหงอให้พี่ชายอย่างที่ฝ่ายนั้นต้องการ แต่ถึงจะกัดกันจนแม่เบื่อจะฟัง ทั้งสองก็รักกันมาก “แขนไปโดนอะไรกัดมาล่ะเรา” แม่เลี้ยงอาทิมาซึ่งเป็นผู้หญิงแกร่งถามลูก เดินเข้ามา วันนี้ไร้เงาพ่อเลี้ยงเปรม คนรู้ใจที่ลูกชายทั้งสองต่างยอมรับ เขตแดนดึงเสื้อเชิ้ตสีขาวเพื่อปกปิดไว้เช่นเดิม “ไม่เป็นไรครับ ทายาแล้ว พวกยุงน่ะครับ” แม่เลี้ยงนั่งลง มองอาหารบนโต๊ะ “แพ้ยุงอีกล่ะสิ เป็นแบบนี้ทำให้แม่คิดถึงตอนลูกเป็นเด็กจริงๆ ลูกคงจำได้ลูกมีไม้ตียุงประจำตัว แม่ยังเก็บไว้เลยนะ หลายอันด้วย แต่ตอนนี้คงใช้ไม่ได้แล้ว แต่ไม่เป็นไร แม่ให้หนูยาไปซื้อมาใหม่ให้แล้วล่ะ” “แม่ครับผมโตแล้ว ไปทำงานเดินตียุงคงแปลกพิลึก และคงไม่คิดให้เด็กคนนั้นมาเดินกำจัดมันให้ผมใช่ไหม” ตอนเด็กก็ชอบแบบนั้นอยู่หรอก แต่ตอนนี้เขาโตแล้ว ทำแบบนั้นคงตลกน่าดู “ไม่หรอก คิดมาก ว่าแต่ไหนหนูยาล่ะหือ ไปตามเขามาหน่อยสิเขต” เขตแดนใบหน้าขรึมทันที “เขากินในครัวก็ดีแล้ว เลิกคิดจับคู่ธนิยาให้ผมเสียที แม่ก็รู้เป็นไปไม่ได้ ผมมีคนของผมนะครับ เธอเองแค่เด็กในบ้าน เห็นมาตั้งกี่ปีจะคิด เอ่อ อย่างว่าได้ยังไง” ธนิยาสำหรับเขาก็แค่เด็กในบ้านที่ซื่อๆ แต่วันนี้ดูจะอันตรายเสียแล้ว เขาต้องให้เธอ ห่างจากเขาให้มากที่สุด “อย่างแกจะรักใครจริง เจ้าชู้ไปเรื่อย และเดี๋ยวนี้เขาสวยนะ หนุ่มๆ จีบเขาเยอะ เด็กในบ้านแล้วไง” แม่เลี้ยงไม่คิดยกเลิกความตั้งใจ กวักมือให้เด็กในบ้านที่เห็นมาตั้งแต่เด็ก เพราะพ่อแม่ฝ่ายนั้นทำงานให้ตนมานาน ตอนแรกธนิยาทำงานกับทิวเขา แต่มาวันนี้หวังให้มาทำงานกับเขตแดน หวังว่าความน่ารักที่นางเห็นจะเข้าตาลูกชายคนสุดท้อง จะทำอย่างไร เมื่อไม่อยากได้สะใภ้คนอื่น แต่ดูท่าจะกล่อมยากเสียจริง ยากกว่าตอนพี่ชายเสียอีก เพราะพาไปเชียงใหม่ด้วยกันก็แล้ว แต่หนุ่มที่ใครๆ ก็ว่าแสนเจ้าชู้อย่างเขตแดนก็ไม่มองธนิยาสักนิด “ขอโทษที่มาช้าค่ะ” “คราวหน้าก็ให้ไวหน่อย จะแต่งหน้าให้ใครมองหือเธอ และเธอไม่ใช่เจ้าของบ้านนะ” เขตแดนมองใบหน้าสวยแล้วเมินหนี ธนิยาลูบใบหน้า และอธิบาย “ขอโทษอีกครั้งค่ะ แต่ฉันไม่ได้แต่งหน้านะคะ” แม่เลี้ยงจ้องมองธนิยา “ใช่เขาสวยอยู่แล้ว ทำไมต้องแต่ง อ้าวกินๆ หนูยา จะได้ไปทำงานกัน และเลิกคิดที่ลูกชายฉันว่า ฉันบอกแล้วไงที่นี่ก็เหมือนบ้านเธอ” ธนิยาจับช้อน สายตาคมโตมองแม่เลี้ยง “ยาขอกลับไปอยู่บ้านนะคะ ตอนนี้คุณเมฆมีพี่เลี้ยงแล้ว ยาเป็นห่วงแม่ค่ะ” คุณเมฆคือหลานคนแรกของแม่เลี้ยง เป็นที่รักของทุกคนในบ้าน ตอนนี้ขวบกว่า เธอนั้นรักเด็กแต่ไม่อยากอยู่เพราะมีสายตาคู่หนึ่งคอยขับไล่ตลอดเวลา เรื่องแม่ก็แค่ข้ออ้างที่คิดว่าจะได้ผล แม่เลี้ยงจ้องธนิยาลอดแว่นสายตา ก่อนจะถอดวางใกล้มือ ธนิยารอคำตอบเพราะอยากให้แม่เลี้ยงตกลง ที่นี่ไม่ใช่บ้านเธออย่างที่เขตแดนเอ่ยมา แม้เมื่อก่อนตอนเป็นเด็กเคยคิดว่าที่นี่บ้าน ทว่าพอโตขึ้นก็ได้รู้ว่านั่นคือความฝันของเด็กคนหนึ่งเท่านั้น นับตั้งแต่คนที่นั่งตาขวางกลับมา เธอต้องมาอยู่บ้านแม่เลี้ยง เหตุเพราะคุณทิวเขาและภรรยาไปฮันนีมูน เธอต้องช่วยดูแลคุณเมฆเพราะเจ้านายไว้ใจ แต่ตอนนี้อยากกลับบ้านเป็นที่สุด ที่นี่กลายเป็นสถานที่อึดอัดสำหรับเธอ มองหน้าคนที่รอคอยมาหลายปี บัดนี้สิ้นสุดการรอคอย เรื่องราวในวัยเด็กเธอจะลืม ธนิยาอยากถอนหายใจ แต่อดทนไว้ “ให้กลับเถอะครับ ไปเถอะ อนุญาต” ธนิยาจ้องหน้าเขตแดน “ฉันอยากฟังคำอนุญาตของแม่เลี้ยงเท่านั้นค่ะ” “นี่ ฉันไม่ใช่เจ้านายหรือไง ไม่ใช่หรือ” เขตแดนโมโห ผู้หญิงคนนี้ จะเอายังไงกับเขา เมินเฉย เย็นชา เรียกร้องความสนใจอยู่หรือไง ยังไงเขาก็ไม่สนใจเธอสักนิด ใช่เขาเคยบอกเธอเรื่องนี้ไปแล้ว หวังว่าจะไม่ลืม แม่เลี้ยงมองคนทั้งสอง เหมือนธนิยาจะกลัวลูกชายนาง หรือกำลังคิดอะไร แน่นอนที่ผ่านมาหญิงสาวคนนี้ไม่ค่อยกลัวใครทั้งนั้น แม่เลี้ยงเลยปฏิเสธเรื่องที่ธนิยาขอ “กินกันก่อนเถอะ เรื่องนั้นไม่ได้ อยู่จนกว่าทิวเขากับเมียเขาจะกลับมานะ ถือว่าช่วยฉัน ใครไม่อยากให้อยู่แต่จำไว้ฉันเป็นเจ้าของบ้าน” ธนิยาไม่กล้าเอ่ยซ้ำ แม้ไม่อยากอยู่ต่อ เขตแดนมองอย่างรำคาญ แต่ไม่กล้าพูดกับแม่ การโดนดุต่อหน้าใครๆ เขาไม่ชอบเรื่องนี้ โดยเฉพาะกับคนนอกครอบครัว ธนิยากำลังเดินไปหยิบของที่รถยนต์คันเก่าของตนเองแต่โดนดึงมือไปที่รถยุโรปคันหรูของเขตแดน เธอสะบัดมือ “ปล่อยนะคุณ จะพาไปไหน” “ฉันไม่พิศวาสเธอ เราต่างก็รู้นี่ ไม่ต้องกลัว แค่อยากจะคุยด้วยเท่านั้น” ใจเจ็บแปลบ แต่ใบหน้าไม่สะทกสะท้านให้เขาได้เห็น มีอะไรต้องคุยกับผู้ชายเห็นแก่ตัวคนนี้ เธอไม่มี ธนิยาสะบัดมือสุดแรง “ไม่คุย ไม่มีอะไรต้องคุยกันอีกแล้ว ปล่อย” ร่างใหญ่กักหญิงสาวร่างเพรียว ผิวสีแทน ผมสีดำซึ่งบัดนี้ตัดสั้นประไหล่ เธออยู่ในเสื้อยืดตัวใหญ่สีดำกับกางเกงยีนต์ และเมื่อเขาไม่ปล่อย เธอย่อตัวมุดหนี เขากอดหมับที่เอว ทำให้เธอตัวแข็ง “จะไปหรือไม่ไป ไม่อย่างนั้นโดนดีนะจ๊ะ” ธนิยาอยากข่วนใบหน้านั้น อยากร้องไห้ แต่ที่ทำคือยื่นปากไปใกล้ปลายคางของเขา “เอาสิคะ อยากให้แม่เลี้ยงมาเห็นแบบนี้ก็ฉุดฉัน กักฉันไว้อย่างนี้ก็ได้ ฉันคิดว่าเป็นคุณนะที่ต้องเสียเปรียบ” สายตาเบื่อหน่ายมองรอบๆ กัดกรามแน่น และเมื่อไม่เห็นมีใครเขาจัดการเปิดประตูยัดร่างบางเข้าในรถ “เข้าไป พูดไม่กี่คำหรอก อย่ามาเล่นตัวเลยน่า” “ว้าย!” ปล่อย ไม่ไป” ธนิยากรีดร้อง คนอะไรปากร้ายเหลือเกิน แต่ต้องหยุดกึกเพราะเมื่ออยู่ในรถ ใบหน้ากวนใจก็ยื่นมาใกล้ ใกล้จนหัวใจเธอเต้นโครมครามเลยทีเดียว เขตแดนหัวเราะหยัน “หึ เก่งไม่ตลอดนี่น่า แน่จริงก็เก่งอีกสิ” ธนิยาถอยห่าง ใจที่พยายามเข้มแข็งกำลังร้องไห้ เขาจะเอายังไงกับเธออีก ที่เป็นอยู่ตอนนี้ มีแต่ความอึดอัด เสียเปรียบ เขาไม่พอใจหรือไง “เลิกทำตัวแข็ง ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอก คืนนั้นแค่เมา แค่เมาได้ยินไหม เผื่อเธอจะยังคิดหวังอะไรอยู่” ธนิยาจ้องนัยน์ตาหยันนั้น กดเสียงต่ำลึก “ฉันทำแบบนั้นเมื่อไหร่ ฉันไม่เคยทำ” ปากเธอปิดเงียบ ร้องไห้คนเดียว จนอกแทบแตกเพราะความเครียด เขายังมายัดเยียดเรื่องพวกนี้ เขาคนไม่มีหัวใจ คิดถึงแต่ตนเอง “เธอชอบแสดงว่าไม่ต้องการโน่นนี่ นั่นมันเรียกร้องความสนใจจากแม่ฉันชัดๆ ใจจริงคงอยากเป็นสะใภ้แม่เลี้ยงอาทิมาล่ะสิ ถามจริงวางแผนไว้นานหรือยัง แล้วทำไมต้องเป็นฉันด้วย” เขาเปลี่ยนไปมาก ไม่อ่อนโยนเหมือนเมื่อตอนเธอยังเป็นเด็กสักนิด หลงตัวเองระดับสิบ ธนิยาเม้มปาก จับจ้องเขา เธอพยายามทำใจให้เย็น แบบนี้เธอควรตัดใจให้ได้ “คุณถามจริง มโนแบบนั้นไม่ปวดหัวหรือไง ใคร ใครอยากเป็นสะใภ้แม่เลี้ยง ยิ่งเป็น เป็นเมียคุณยิ่งไม่เคยคิด และฉันไม่เคย อยากเรียกร้องความสนใจอะไรทั้งนั้น” เขตแดนเริ่มเหยียบคันเร่ง ขับด้วยความเร็ว คืนนั้นไม่ใช่สินะ ก็ดีถ้าคิดแบบนั้นจริง “ถ้าอย่างนั้น ไปทำสัญญาตกลงกัน ถ้าขืนเธอยังมาวอแวใกล้แม่ ฉันไม่ไว้ใจ” “สัญญาอะไรของคุณ” ธนิยาสงสัย นี่เธอต้องทำอะไรอีก ทั้งๆ เรื่องทุกอย่างเธอไม่ได้ผิดอะไรเลย “สัญญาว่าจะไปจากที่นี่โดยเร็วที่สุด คุณแม่ไม่ยอมก็ต้องไป ถ้าไม่ไป แม่เธอนั่นแหละจะลำบาก” “ฉันไม่เข้าใจ” ธนิยารู้สึกแน่นหน้าอก หวาดกลัว ถ้าเป็นตนเองก็ไม่เท่าไหร่ แต่นี่เขาเอาแม่เข้ามาเกี่ยวข้องด้วย เธอมองเขาอย่างระแวง เขตแดนเห็นเช่นนั้นก็ดีใจที่รู้จุดอ่อนของคนข้างๆ เขามาถูกทางแล้ว “ฟังดีๆ นะ ถ้าเธอไปตามที่ฉันต้องการ ฉันจะให้เงินก้อนใหญ่ไปด้วย เธอสามารถไปเริ่มต้นที่ไหนก็ได้กับแม่เธอ แต่ถ้าละเลย ไม่ทำตามสัญญา ต้องออกไปจากที่นี่แต่ตัวแน่ ลองคิดดูสิ ถ้าแบบนั้นแม่เธอที่แก่แล้วจะมีชีวิตอย่างไรในบั้นปลายน่ะ” แม่คือรักที่เหลือ คือรักแท้โดยไม่เคยมีเงื่อนไขกับเธอ แค่คิดว่าแม่ต้องออกจากไร่แห่งนี้ ไปลำบากกันที่ไหนสักแห่งเธอก็อดสูใจ เครียด ธนิยาจึงพยักหน้า โดยที่ไม่มองหน้าคนที่ทำให้ชีวิตเธอที่มีความสุขเปลี่ยนไปตลอดกาล เรื่องนี้เธอไม่ต้องคิดนาน “ตกลงร่างสัญญาของคุณมาได้ ขออย่างเดียว อย่าทำให้แม่ฉันต้องคิดมาก” คนที่เอาแต่ใจตนเองยิ้มออกมา เลี้ยวรถเข้ารีสอร์ตใกล้ๆ เรื่องสัญญา เขาเตรียมมาเรียบร้อยตั้งแต่เมื่อคืน หวังเพียงทุกอย่างจะเป็นไปอย่างที่ต้องการ ใครๆ อาจมองว่าผู้หญิงข้างๆ แค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ ไม่มีพิษภัย ทว่าเขตแดนรู้ดี นี่คือภัยในใจเขาซึ่งตัวใหญ่มาก เพราะมีแม่คอยหนุนหลัง รวมทั้งพี่ชาย เขาไม่ทางทิ้งรักที่มีมาหลายปี เพียงเพราะผู้หญิงในบ้านที่แม่เก็บไว้ เขาเจอผู้หญิงมามากมาย จะมาจนมุมที่บ้าน มันเป็นไปไม่ได้ คนแบบนี้คงเห็นแก่เงินแน่นอน ใช้ความสวย เล่ห์เหลี่ยมแลกกับสิ่งที่ต้องการมา ใช่เขายอมรับเธอสวย แต่ก็นะ ไม่ใช่สเปก