Ibinaba ng waiter ang dala niyang isang tray ng cocktails, may halong prutas at kaunting mint, hindi masyadong matapang. Inilapag nito sa harap ko.
“Try this,” sabi ni Brixton. “Promise, hindi iyan kasingtapang ng problema mo.”
Medyo natawa ako nang mahina, hindi ko inaasahan iyon. “Ikaw, ha, marunong ka ring magpatawa?”
“Occasionally,” sabi niya, sabay taas ng baso. “To surviving another day.”
Itinaas ko rin ang akin. “To… not crying in front of my senior surgeon,” biro ko, pero halatang may pait.
Nag-toast kami, at dahan-dahan kong tinikman ang inumin. Matamis, may halong citrus, pero may kaunting pait sa dulo… parang paalala na kahit gaano kaganda ang buhay hindi maiiwasang makaranas ng pait.
Habang lumilipas ang oras, nagkuwentuhan kami. Tungkol sa trabaho, pamilya, kung gaano ka
