The moon lights the night-sky brightly as Pablo was sitting on his hospital bed. From staring out the window the whole night, he turns to the sleeping Isla crouching beside his bed. Dinama niya ang ulo nito. Mula sa posisyon niya'y kita niya ang kumikislap na luha ng anak mula sa namamagang mata nito. Kanina, matapos nilahad ni Pablo ang lahat ng alam niya sa nangyari noon... walang nagawa si Isla kundi humagulhol at humagulhol. She's not talking, she just keep crying her out loud, clenching the cloth in her chest as if trying to get rid of the intense sadness she's feeling. At hanggang sa mapagod na ang katawan nito -- ang puso nito at ang luha nitong ipahayag ang bigat ng nararamdaman, Isla slowly drifts to sleep. Pero kahit natutulog ito'y... parang nanaginip pa rin sa panaka-naka ni

