Chapter 11
Celestine's POV
"1:30 pm na. 30 minutes na lang dismissal na natin." rinig 'kong sabi ni Glenzyl, habang nakasandal sa isang puno ng kahoy, habang ako naman ay nakahiga lang sa damuhan.
Hindi na kami umattend sa last class namin ngayon hapon, dahil ayoko.
Alam 'kong namamaga ang mga mata ko dahil sa kakaiyak, kaya naman ayokong makita iyon ng mga kaklase ko. Our professors will think that we ditched his class since we forgot to bring our bags with us, but it's okay. Bahala na lang siguro akong magpaliwanag dito sa lunes.
I took a deep breath, as I plan to closed my eyes for a nap, when a certain voice stopped ne from doing that. "Celestine!" It was Christina, so I quickly get up, just to find her meters away from us.
Nang magtama ang mata naming dalawa, nakita ko ang p
