Jiyan Dilşad
Dakikalardır bir sağa bir sola hareket ediyor, bir şeyler hatırlamak için üstün bir çaba sarf ediyordum ama sonuç sıfırdı. Hiçbir şey aklıma gelmiyordu.
Hiçbir şey tanıdık değildi. Nasıl unutmuştum ki? Nasıl hatırlamazdım? Bunlar bana hep uçuk ihtimaller olarak gelirdi. Bilirsiniz... Filmlerde ya da kitaplarda öyledir. Üstelik ben çok kitap okumayı severdim ve okuduğum kitabın başrolleri hep Aslan ve ben olurdum.
Belki de ben o kitaplarda ki hayali seviyorum, bilmiyorum. Ama yine kitap okuyup o kitabın içinde ikimizi hayal ettiğim zamanlara dönmeyi çok isterdim.
“Anlaşılan hala aptal gibi etrafa bakındığına göre hiçbir şey hatırlamadın.” diyerek alay eti benimle, samanlığın bir köşesinde ellerin cebine koymuş bir şekilde boş gözlerle beni izliyordu.
Gözleri kısa bir an
