VIZENCIO
“Mahal, kinakabahan ako.” sabi sa akin ng asawa ko.
“Hindi mo kailangan na kabahan. Kayang-kaya mo ito at kung iniisip mo ang baby natin ay ‘wag kang mag-alala dahil okay lang siya. Ako ang bahala sa kanya, mag-aral ka lang at ako ang bahala sa ibang bagay,” nakangiti na sabi ko sa kanya dahil ito ang first day niya niya sa college.
“Tama ka, kaya ko ito. Thank you so much, mahal. Pangako, no boys.” nakangiti na sabi niya sa akin.
“Dapat lang, pero malaki ang tiwala ko sa ‘yo. I love you,” nakangiti na sabi ko.
“I love you so much, mahal.” malambing na sabi niya at hinalikan niya ako sa labi.
“Sige na, baba ka na. Baka ma-late ka pa,” sabi ko sa kanya.
“Kiss mo si baby Viel para sa akin, pag-uwi mo. Sabihin mo rin sa kanya na mawawala lang si mommy ng ilang oras,” sabi niya
