CHAPTER 173

1782 Words

VIZENCIO Sa paglipas ng mga araw ay nagiging maingay na ang munti naming tahanan. At dahil ito sa anak naming ubod ng cute at sobrang bait na may kaunting kulit. Manang-mana talaga siya sa mommy niya. Siya ang batang maligalig pero mahinhin rin magsalita. Mahirap man i-explain basta siya ang source of joy naming mag-asawa. Hindi ko na talaga talaga halos namalayan ang mga araw na lumipas. Naging buwan hanggang sa naging taon na. Parang kailan lang noong karga karga ko pa ang anak namin ngayon naman ay naghahabulan na kaming dalawa. Masasabi ko rin na hindi sa lahat ng mga oras ay masaya kami. Tulad ng mga normal na mag-asawa ay nagkakatampuhan rin kaming dalawa. Pero ayaw kong lumipas ang gabi na hindi namin ito naaayos dahil alam ko na ako ang mas matanda sa aming dalawa kaya dapat lan

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD