Nakatulala lang akong nakatingin sa kanya, iniisip kung magsisinungaling ako o sasabihin ko sa kanya ang totoo.
In the end, I chose the latter. But I wouldn't give him the satisfaction.
"Ano ba ang gusto mong marinig?" I played innocent. And when I saw his eyes lit up with anger, I knew it. I succeeded.
Pumasok siya sa kwarto at inilang hakbang niya lang ang distansiya namin at mahigpit na hinawakan ang braso ko.
"Just tell me the d*mn truth!" He said, his eyes was raging with anger.
"Nasasaktan ako, ano ba! Bitawan mo ko!" Pagpupumiglas ko. Masakit ang hawak niya sa akin pero wala akong pakialam.
"Bakit hindi mo sinabi sa akin agad na magkakaanak pala tayo!? Bakit hindi mo ko sinabihan!?" He said.
I stared at him blankly. Then after a few seconds, I started laughing my heart out.
