Güneşin altında bir yalan

Üç ay sonra... Sofia o düğünü çoktan unutmuştu. Alejandro ise unutmamıştı. Özellikle de göğsüne gelin buketi fırlatan kadını. Ama Alejandro'nun o gün Sofia'yı düşünmesinin asıl nedeni, güzel olması değildi. Kadın ona karşı korkmadan konuşmuştu. Valdés ailesinin çevresindeki insanların çoğu Alejandro'ya konuşurken kelimelerini dikkatle seçerdi. Sofia ise onun kim olduğunu bile bilmeden ona “Bay Takım Elbise” demişti. Bu durum Alejandro'nun aklında gereğinden fazla kalmıştı. Fakat üç ay sonra karşısına çıkacak asıl problem Sofia değildi. Büyükannesi Isabel Valdés'ti. — Alejandro! Malikanenin yemek salonunda yankılanan sesle masadaki herkes sustu. Alejandro gözlerini kapattı. — Evet, büyükanne? Isabel yetmiş yaşındaydı. Ama ailedeki herkes onun tek bir bakışıyla bile susmayı bilirdi. Masadaki gümüş çatal bıçakların arasında dimdik oturuyordu. — Otuz beş yaşındasın. — Farkındayım. — Hâlâ bekârsın. — Bunun da farkındayım. — Ve evlenmeye hiç niyetin yok. Alejandro çatalını bıraktı. — Şu anda şirkete odaklanıyorum. Isabel soğuk bir gülümsemeyle ona baktı. — Şirketin başına geçmek istiyorsun ama aile kurmaya gelince birden kariyerin aklına geliyor. Masadaki Mateo gülümsemeye başladı. Alejandro ona sertçe baktı. Mateo hemen başını eğdi. Isabel devam etti: — Bir ay içinde nişanlanmazsan yönetim kurulundaki bazı yetkilerini Mateo'ya devredeceğim. Alejandro'nun yüzündeki ifade değişti. — Bunu yapamazsın. — Yapabilirim. — Büyükanne... — Bana nişanlını getir. Alejandro sustu. Isabel gözlerini kıstı. — Yoksa nişanlın yok mu? Alejandro birkaç saniye düşündü. Hayatında ilk kez söyleyeceği yalanın bu kadar büyük olacağını o anda bilmiyordu. Sonra aklına beyaz güllerin arasında duran kadın geldi. — Var. Masadaki herkes ona döndü. Mateo'nun gülümsemesi kayboldu. Isabel'in gözleri parladı. — Kim? Alejandro'nun aklına tek bir isim geldi. — Sofia. — Soyadı? — Morales. Isabel gülümsedi. — Ne güzel. Alejandro rahat bir nefes aldı. Ta ki Isabel şu cümleyi söyleyene kadar. — O hâlde yarın akşam yemeğe getir. Alejandro'nun yüzü düştü. — Yarın mı? — Yarın. — Ama... — Üç ay sonra düğününüzü konuşuruz. Alejandro sandalyesine yaslandı. “Bu iş sandığımdan daha kötü.” Telefonunu çıkardı. — Daniel. — Efendim? — Sofia Morales'i bul. Daniel birkaç saniye sustu. — Hangi Sofia Morales? Alejandro pencereye doğru yürüdü. — Çiçekçi olan. — Onu neden arıyoruz? Alejandro derin bir nefes aldı. — Ona bir iş teklif edeceğim. — Ne tür bir iş? Alejandro gözlerini kapattı. — Üç aylık nişanlılık. --- Ertesi sabah Sofia dükkânın kepengini açtığında kapının üzerinde beyaz bir zarf gördü. Zarfın üzerinde yalnızca adı yazıyordu. Sofia Morales. Kaşlarını çattı. Zarfı aldı. İçinden kalın bir dosya çıktı. İlk sayfada tek bir isim vardı. Alejandro Valdés. Sofia'nın yüzü düştü. — Bay Takım Elbise... Dosyanın ilk sayfasını çevirdi. Sonra ikinciyi. Sonra üçüncüyü. En sonunda gözleri sayfanın ortasındaki rakama takıldı. 100.000 € Sofia birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedi. Ardından dosyayı kapattı. — Hayır. Bir saniye düşündü. Dosyayı tekrar açtı. — Kesinlikle hayır. Tam o sırada annesi Elena içeri girdi. — Kiminle konuşuyorsun? Sofia dosyayı arkasına sakladı. — Hiç kimseyle. Elena şüpheyle baktı. — Sofia... — Anne, gerçekten hiç kimseyle. Elena dosyayı fark etti. — O ne? Sofia istemeden dosyayı masanın üzerine bıraktı. Elena rakamı görünce gözlerini büyüttü. — Yüz bin avro mu? Sofia başını salladı. — Evet. — Sana mı verecek? — Evet. — Neden? Sofia derin bir nefes aldı. — Nişanlısı olmamı istiyor. Elena birkaç saniye sessiz kaldı. Sonra sakin bir şekilde sordu: — Peki sen ne dedin? Sofia dosyayı kapattı. — Hayır. Elena başını salladı. — İyi. Sofia şaşırdı. — Gerçekten mi? — Elbette. Elena dosyayı tekrar ona uzattı. — Ama önce şartlarını oku. Sofia annesine baktı. Sonra dosyaya. Bir kez daha açtı. Ama bu kez yüzünde gülümseme yoktu. Çünkü bunun bir şaka olmadığını anlamıştı. Alejandro Valdés gerçekten ona yüz bin avro teklif ediyordu. Ve Sofia henüz bilmiyordu... Bu teklifin yalnızca hayatını değil, kalbini de değiştireceğini.