OTUZ İKİ
Uzun zaman sonra ilk defa akşam yemeğimizin atmosferi boğucuydu: kalabalık olmamıza rağmen kimse espri yapmıyor, şakalaşmıyor, konuşmuyordu. Birkaç dakikalığına bile o ağır havanın etkisinden kaçınabilmek için su alma bahanesiyle mutfağa gittim. Abim ile ilk konuşmanın nasıl gerçekleşeceğini düşünmekten kafayı yiyecektim. Peşimden gelen Gülendam ablayı görünce elimdeki su dolu bardağı kafaya diktim, sonuçta su içene yılan bile dokunmazdı! Kaldı ki Gülendam abla yılan değildi, gördüğüm en temiz kalpli kadınlardan biriydi. Dikkatli bakışları beni incelerken ağzımdaki yudumu bitirmemi sabırla bekledi, son yudumu yutup “Abla bak…” diye onu reddetmeye kalktım. Ne söyleyeceğini duymak istemiyordum fakat o benimle aynı fikirde değildi. “Şimdi şöyle yapıyoruz…” derken ellerini çırptı. Işıl ışı
- Writer
