A SCENERY OF TOMORROW

CHAPTER 15

Chapter 15

Nakakabaliw ang mga salitang lumalabas sa bibig niya.

Nababaliw ang puso ko!Sobrang lakas ng t***k nito yung tipong nahihirapan na akong huminga sa lakas nun.Ito ata ang tinatawag nilang breath taking!

Gusto ko sanang sabihin sa kaniya ang napanaginipan ko pero ayaw ko namang masira ang moment na ito.Siguro sa susunod nalang!Susulitin ko muna ang oras na ito.

"Promise 'yan ahh!"nakangiting sabi ko sa kaniya.

Umiling-iling siya.Nawala ang ngiti sa aking labi,bigla ay kinabahan ako.

Ayaw niya ba?

"Wesley!"gulat na sigaw ko sa kaniya.Mahihimigan ng kaba ang boses ko.

"I won't promise because promise are meant to be broken...I will do it...I'd already plan all of it...I planned to finish my study so that I can give you a better future...I'll work hard so that I can give you everything you need...well build your dream house...I'll marry you...and we will have kids...I'll grow old with you...Everything is planned with you"seryosong seryoso na saad niya.

Nakaawang ang labi ko sa gulat...Gulat at the same time nasurpresa ako sa mga sinabi niya...

Ang mga mata niya ay kumikislap sa saya.Para siyang naeexcite kaya hindi ko maiwasang mapangiti.Pero agad ding napalis ang ngiti ko dahil hinawakan niya ang kamay ko at bahagya pa iyong pinisil nawala rin ang masayang kislap ng mga mata niya napalitan ito ng pagkaseryoso.Mariin siyang tumitig sa aking mga mata.

"So, now. Cara Melandrie Mercadejas.I'll ask you..."seryo niyang sabi.

Napalunok ako dahil sa biglaan niyang pagseseryoso at tinawag pa ako gamit ang buo kong pangalan.

"Do you have plan on leaving me?"seryosong aniya.

Nanlaki ang mata ko sa tanong niya.Ano bang pinagsasabi ng lalaking ito?Bakit ba naiisip niya iyan?Ano bang nakain nito?Ni hindi nga pumasok sa isip ko ang hiwalayan siya,iwan pa kaya!Overthink malala ang lalaking ito!

"Bakit mo naman natanong iyan?"balik tanong ko.

"For assurance"maikling aniya.

Na panganga ako sa sinagot niya.Assurance?

Anong assurance?Para saan?

Kailangan pa ba nun?!

Hindi pa ba halata na hindi ko siya iiwan!Hindi ko siya kayang iwan!

Sa kaniya pa talaga nanggaling ang paghingi ng assurance diba dapat sa akin manggaling iyon!Para namang tatakbuhan ko siya!

"Ano bang nakain mo?"

"Just answer it"sa halip ay sabi niya.

"Ni hindi nga pumasok sa isipan ko ang hiwalayan ka, ang planuhin pa kaya!"

"Good"sabi niya at yumakap sa akin

"Don't you ever plan on leaving me...Please stay for the rest of our lives"

"I will stay"mahinang sabi ko,parang bulong lang pero sapat na para marinig niya.Mas lalong humigpit ang yakap niya sa akin.

Naitula ko siya sa gulat dahil biglang may kumatok.Kunot noong tumingin sa akin si Wesley.Naiinis.Sa halip na pansinin siya ay nilingon ko ang pinto.

"Wesley?"ani ng boses na pamilyar. Malambing ang pagakakatawag niya pero nagdulot iyon ng matinding kaba sa akin.Namutla ako.

May ideya na ako sa kung sino ang nasa labas pero pilit kong iniisip na sana hindi tama ang ideyang iyon.Sana ibang tao siya!.Sa mga oras na ito parang gusto kong bumuka ang sahig at kainin ako.I'm so doomed!

Ng walang sumagot sa amin ay muling kumatok ang tao sa labas.

"Wesley,are you there?"mas malambing na sabi nito.

Ngunit kahit gaano pa kalambing ang boses niya nagdulot iyon sa akin ng matinding pangamba.Kinain ang buong pagkatao ko ng takot ngayong nakumpirma ko na king sino talaga ang nasa labas ng pinto.

Senyora!

Muli na namang sumagip sa isipan ko ang aking naging panaginip.Hindi ko na ata iyon makakalimutan.

Nanginginig na humawak ako kay Wesley.Nag-aalalang tumingin siya sa akin.Yung mukha niya hindi makikitaan ng takot,yung usual na ekspresyon niya lang.

Hindi ba siya kinakabahan na baka malaman ng mommy niya?

Muling kumatok ang tao sa pinto sa pagkakataong iyon ay sunod-sunod na.

"Wes-

Naputol ang sasabihin ko ng biglang dumampi ang labi niya sa labi ko.Nanlaki ang mata ko.Sandali akong natulala.

"Don't worry"malambing na sabi niya,pagkatapos ay tumayo na siya at naglakad palapit sa pinto.

Bago pa man niya mapihit ang door knob ay naglakad na ako palapit sa kaniya.Akmang pipigilan ko siya ng bigla niya akong hinigit at sinandal sa likod ng pinto.Nanlaki ang mata ko.Gulat.Binigyan niya lang ako ng isang ngisi kasabay nun ang pagpihit niya ng door knob.Nahigit ko ang aking hininga.

"Hi.Mom"paos na sabi niya.Dumungaw lang siya sa maliit na bukas sa pinto.

"Ohh!did I disturb your sleep?Sorry dear"

Sleep?Nyek! Kung alam mo lang po!

"Its okay mom.What's the matter?"

Hindi ko alam pero nagingiti ako dahil sa pagkukunwari niya.

"Ohh! I just came here to tell you to be ready we're having a dinner with Althea's family"

Who is Althea?Kaibigan niya ba o family friend?

Bakit hindi ko kilala?

Kadalasan kasi sa mga kaibigan niya o family friends nila kilala ko dahil kinukwento niya sa akin.Nakapagtataka lang na hindi ko kilala yung binanggit na pangalan.

"Okay.Is that all"tila naiinis siya.

"Yes.You can continue your sleep now.Sorry again.I'll go na"

"Okay mom.Bye!"pagkasabi niya nun kaagad na sinara niya ang pinto.Narinig ko naman ang mga yapak na papalayo.

Humarap siya sa akin.Amusement was visible in his eyes.Ano namang nakakatuwa?Inilagay niya ang mga kamay niya sa magkabilang gilid ko.He cornered me!

"You can breathe"pinantayan niya ang mukha ko.

"Huh?"hindi ko nakuha ang sinabi niya.

"Seems like your not breathing"sabi niya at hinapit ang bewang ko.

"E,kasi naman!Kinakabahan ako"

"Yeah.You look paled"

"Malamang! Ikaw kaya dito sa kalagayan ko"

Tinawana lang ako ng loko.Tinulak ko siya para paalisin sa harap ko pero di siya natinig,sa halip ay inilagay niya ang kaniyang ulo sa aking balikat.

"Wesley teka nga may itatanong ako sayo"sabi ko sabay pilit na inaalis ang ulo niya sa pagkakasandal sa akin.

Hinuli niya ang mga kamay ako at ipinaikot iyon sa kaniyang bewang.Hinayaan ko nalang siya na gawin ang gusto niya.

"Hmm...what is it?"malambing na tanong niya.

"Sino...S-sino si Althea?"Naiilang na tanong ko.Medyo nauutal pa.

"Althea?Who is she?"patanong na sabi niya.Mukhang wala siyang alam.

"Althea yung sinasabi ng mommy mo kanina"

"Ahh...wala"

"Anong wala?"usisa ko.

"Kabit mo 'no!"pang-aasar ko sa kaniya.

"What the hell!No!"Mabilis pa sa alas kwatro ang pagharap niya sa akin.Nakakunot ang noo.

Nanunudyo ang tingin ko sa kaniya.May mapaglarong ngiti din sa labi ko.

"Where did you go that idea?huh!"naiinis na tanong niya.

"Ano...wala,'di mo kasi sinasagot ng maayos ang tanong ko"nakanguso kong sabi.

"Well.Honestly I don't know her...she's a family friend but she doesn't matter to me so I don't have the interest to know her"seryoso niyang sabi.

Napatango-tango ako.Parang may kung ano ang nawala sa aking dibdib.Nakahinga ako ng maluwag.

"Wait.Are you jealous?"Amused na sabi niya.Ginagalaw galaw pa ang makakapal niyang kilay.

"Hindi ah!"depensa ko.

"Really?"tudyo niya pa.

"Ewan ko sayo!Alis ka na nga diyan"tinulak ko siya paalis sa harap ko pero kagaya lang nung kanina ay hindi siya natinag.

"No.Aminin mo muna"tudyo niya.

"Ano namang aaminin ko?"naiinis na sabi ko.

"That you are jealous"pangungulit niya pa.

"Hindi nga!"agarang sabi ko.

Naningkit ang mga mata niya.Hindi naniniwala.Bakas pa rin sa mukha niya ang amusement.Inirapan ko siya.Mas lalo siyang natuwa.

"Okay.Let me take ayaw that jealousy"ngising aniya.

"Hindi nga-

Naputol ang sinasabi ako ng hinalikan niya ako bigla.Nanlaki ang mata ko sa gulat.Kitang kita ko ang nakapikit niyang mga mata,ninanamnam ang senyasyong dulot ng halik.Nadala na rin ako kaya unti unti kong ipinikit ang aking mga mata pero agad ding nagmulat dahil naramdaman ko nang pinuputol niya na ang halik.

"Are you still jealous?"nakataas kilay niyang tanong.Nag-iwas ako ng tingin at umiling.

"Yeah.That's what I thought"ngising aniya

Hindi na ako makatingin sa kaniya.Nahihiya.Kita sa ko sa gilid ng aking mga mata na pinipigilan niya ang ngiting nais kumawala sa labi niya.

"Lalabas na ako.Baka hinahanap na ako"itinulak ko siya palayo sa harap ko.

"Okay"inalis niya ang pagkakayakap sa akin.

"See you later"dagdag niya pa at binuksan ang pinto.Nang nasa labas na ay kumaway ako.

Sa mga sumunod na araw ay naging maayos naman kaming dalawa.Mas naintindihan ko siya,hindi narin ako naiinis kapag nababanggit niya ba aalis na siya.Nalulungkot ako pero mas nangingibabaw yung pag-intindi at pagmamahal ko sa kaniya.

Hindi ko na ikwenento sa kaniya ang naging panaginip ko.Ayaw kong isipin niya na sinisiraan ko ang mommy niya.Ayaw kong magkasira sila ng dahil sa akin.

Umalis na siya noong isang araw at kagaya ng dati ay hindi ako nagpakita sa kaniya.Nanatili ako sa sapa at hinintay muna na makaalis bago ako bumalik dun.

Inasikaso ko rin ang mga kailangan ko sa paaralan.Sa mga nagdaang araw ay wala akong ginawa kundi gawing abala ang sarili ko sa mga trabahuhin para hindi ko siya palaging naiisip.Nakakalungkot kasi!

"Cars!"

Napalingon ako ng may sumigaw.Si Ate Patris lang pala.Ano na naman kaya ang mayroon?Palagi kasi ako nitong pinupuntahan sa tuwing wala itong trabaho.Nagkwekwento ito ng kung ano ano minsan naman pupunta lang para asarin ako.Nasanay na ako sa kaniyang paiba-ibang tawag sa akin depende sa mood na mayroon siya.

"Cars!...tulungan...na kita"hinihingal na sabi niya.

"Huwag na ate,kaya ko naman 'to"

"Huwag!Huwag ka diyan!Akin na nga iyan"ingaw niya sa akin ang damit.

Hinayaan ko nalang siya,mapapagod lang ako kung makikipagbangayan pa sa kaniya.Makulit din kasi itong si ate.Pasalamat nga ako at nangunglit siya dahil doon gumagaan ang pakiramdam ko.Para kasi siyang bata,ang laki-laki na niya pero may pagkachild dish pa rin siya.

Hindi ko nga alam kung matutuwa ba ako o maiinis dahil ilang beses na kaming nahuli ni senyora na nagkukulitan.Ang nakakapagtaka lang ay hindi siya nagagalit.

"Hoy Cars!"mahina na niya akong tinampal.

"Aray ko!"sinamaan ko siya ng tingin sinuklian niya lang isang kindat.

"Cars,buti nalang 'no hindi tayo pinapagalitan ni senyora kapag nahuhuli niya tayo"natutuwa niyang sabi.

"Malay mo iniipon niya lang ang sama ng loob niya sa'tin,kapag napuno na siya tanggal sa trabaho tayo!"madiin kong sinabi ang sa huli.

"Subukan niya lang...wala na siyang mahahanap na kasing ganda nating kasambahay!"flinip pa niya ang buhok niya.

"Hindi lang maganda,masipag pa! Duh!"dagdag pa niya sa mataray na boses.

"Ate tumigil ka nga!"saway ko sa kaniya.

"mamaya andito si senyora talagang lagot na tayong dalawa"dagdag ko.

Buti nalang hindi na ito sumagot.Natakot ata.Matapis kami sa pagsampay ay sa wakas naghiwalay na kami.Sa wakas matatahimik na rin ako.

Tumulong naman ako sa paghahanda para pananghalian nila.May mga bisita rin silang darating yung pamilya daw nung Althea ba 'yun.Ewan!Basta yun na 'yun!'

Mabilis ding natapos iyon dahil madami naman kaming nagtulungan doon sa kusina.Naglalakad na ako palabas ng mansion ng makasalubong ko si senyora.Yumuko ako bilang pagbati.

Nakahinga na ako ng maluwag ng lumagpas siya sa akin.Pero panandalian lang pala iyon dahil tinawag niya ako.

"Cara Melandrie follow me"seryosong sabi niya at nagpatuloy sa paglalakad.

Nanindig ang aking balahibo sa uri ng pagtawag niya sa akin.Kinain ako ng kaba lalo pa't buong pangalan ko ang binanggit niya.Hinihiling ko na sana bumuka ang lupa at kainin ako.Ayokong sumunod!

Labag man sa kalooban ko ay walang imik akong sumunod sa kaniya.Nanalangin na sana ibang tao nalang siya,kaso alam ko namang hindi na magbabago iyon.

Tanging mabibigat na tunog lang ng sandals niya ang maririnig.Hanggang sa makarating kami sa opisina niya.Prente siyang naupo siya sa swivel chair,nanatili akong nakatayo sa harapan niya.Nakayuko pa hindi ko kasi kayang matitigan ang mga mata niyang nag-aalab.

"Hindi na ako magpapaligoy-ligoy pa.Dederitsuhin na kita"panimula niya.

"May relasyon ba kayo ng anak ko?"taas kilay na tanong niya.

Napaangat agad ako ng tingin.Gulat.Nanlalaki ang mga mata.Alam na ba niya?!

Paano?

Kalian pa?

Hindi agad ako nakasagot dahil sa pagkabigla.Akala ko ang pag-uusapan namin ay tungkol sa pagkahuli namin ni Ate Patris hindi pala.Ito pala yun!

Hindi pa nga ako nakakabawi sa pagkabigla ng muli siyang nagsalita.

"I'm telling you this.Whatever relationship do you have with my son cut it off.Hindi ko pinangarap na ang isang katulad mo lang ang makakatuluyan ng anak ko.Hindi ka nababagay sa kaniya dahil isa kang basahan.Itatak mo 'yan sa isipan mo hindi ka bagay sa anak ko!.Huwag mo nang hintayin pa na may gawin ako!"madiin at pagalit ang pagkakasabi niya.

Gusto kong magsalita pero ayaw bumuka ng mga labi ko.Gusto kong ipaglaban ang relasyon namin! Gustong gusto ko! Pero nanghihina ako sa mga salitang binitawan niya.Para iyong mga punyal na isa isang tumatama sa dibdib ko.Gusto kong umiyak pero hindi ko ginawa.Hinding hindi ko iyon gagawin sa harap niya.

"You may leave now!"malakas na sabi niya.

Walang buhay akong lumakad paalis ng opisina pero iilang hakbang palang ang nagagawa ko ng pigilan niya ako.Hindi na ako lumingon pa at nanatili nalang nakatayo.Hinihintay ang iba pa niyang sasabihin.Pero agad ding linukob ng pagisisi ang aking pagkatao.

Sana pala hindi na ako huminto... Sana pala nagpatuloy nalang ako para hindi ko na narinig ang mga sasabihin niyang mas ikakadurog pa ng puso ko.

"Sandali! Bago ko pala makalimutang sabihin sayo ito.Bilang isang kaibigan at bilang respeto na rin sa iyo nararapat mo sigurong malaman na...ikakasal na si Wesley kay Althea kaya't sana huwag kang humadlang sa kanilang pagmamahalan...Alam kong matalino ka! kaya alam kong alam mo kung ano ang ginagawa sa mga hadlang.Huwag mo nang hintayin na ako pa mismo ang mag-alis sa hadlang.Hindi mo magugustuhan!"

"Makakaalis kana"dagdag pa nito.

Para akong tinakasan ng lakas sa aking narinig.Hindi ko alam kung paano ko pa nagagawang ihakbang ang aking mga paa papaalis sa lugar na iyon.