A SCENERY OF TOMORROW

CHAPTER 1

"Caramel! , what are you doing?!" tawag sa akin ng pamilyar na boses

Kinkabahan akong humarap kasabay ng pagtago ko sa aking kamay sa aking likod na may hawak na bulaklak.

Isang gwapong mukha ang bumungad sa akin.May makapal na kilay,matangos na ilong, ang kaniyang mapupulang labi at ang kulay itim niyang mga mata na seryosong nakatingin sa akin.

"Señorito kayo pala"kinakabahang saad ko

Hindi ito nagasalita bagkus ay nakatingin ito sa aking mga kamay na nakatago pa rin sa aking likuran, kinakabahan man ay pilit kong tinatago ang mga bulaklak,umatras ako ng dumukwang siya para tignan ang aking likuran. Ng hindi niya makita ay bumalik ang kaniyang tingin sa akin.

"Don't hide it , I already saw it"malamig niyang saad

Huh? Nakita na Niya?....paktay...

Kinagat ko ang ibabang labi ko bago dahan dahang inilabas ang mga bulaklak.Bahagya pang nanginginig ang mga kamay ko.

"Ahmmm...s-señorito huwag niyo sana akong isusumbong sa mommy mo"pakiusap ko

"And why wouldn't I tell mom?"nakataas kilay na tanong niya.

"Auhmm...k-kasi po dadalawin ko ang inay ngayon sa sementeryo dahil kaarawan niya, wala naman ho kasi akong pambili ng bulaklak kaya nanguha nalang po ako dito sa mga halaman ng mommy mo " mahabang paliwanag ko medyo nauutal pa dahil sa kaba.

"Kaya sana ho ay huwag niyo akong isumbong sa mommy "muli kung pakiusap sa kaniya.

"I wouldn't tell mom in one condition"seryosong sabi

Ayy sus mariyosip may condition pa!

"Condition?...anong condition?"tanong ko

Yumuko siya upang mapantayan niya ang aking mukha saka seryosong tumungin sa aking mga mata.Napalunok ako dahil subrang lapit niya sa akin kaya pigil ang aking paghinga.

"I will come with you"seryosong sabi niya

"Ano?!!"gulat kong sigaw. Napangiwi siya sa aking sigaw.

Gulat akong tumitig sa kaniyang mga mata dahil sa sinabi

No...Hindi siya maaaring sumama

"Señorito hindi kayo maaaring sumama"saad ko

"At bakit hindi?"nakataas kilay niyang tanong kasabay ng pagtayo niya ng maayos.

"Auhmmm...kasi po malayo iyon mula rito...at isa pa po baka hanapin ka ng mommy mo"paliwanag ko

Hindi naman malayo ng sobra ang sementeryo dito kaso ayoko lang talaga na sumama siya.Kasi pagkasama ko siya sa labas nanliliit ako sa aking sarili dahil sa tingin ng bawat taong nakakakita sa amin.

Kahit pa sabihing mag kaibigan kaming dalawa e ayaw ko pari siyang makasama sa labas dahil amo ko siya at katulong lamang ako.

"I don't care if its far from here ,I just want to accompany you"saad niya

"Pero señorito hindi pwede"

"I will come with you"

"Hindi nga!"

"I will come with you"

"Hindi nga sabi e ba't ang kulit mo!"malakas na boses kong saad

"Okay fine...I won't come with you"seryoso niyang sabi at may halong inis pa

"But I will tell mom about the flowers"dugtong niya at isang mabilis na hakbang ang ginawa niya palayo sa akin

Nataranta ako sa huli niyang sinabi kaya hinabol ko siya at hinawakan ang kamay niya

"Señorito sandali!"pigil ko sa muli niyang paghakbang

Tumigil siya ngnuit nanatiling nakatalikod sakin

"Auhmmm...pumapayag na po akong sumama kayo"pagpayag ko

"Huwag niyo lang ako isusumbong sa mommy mo"pakiusap ko

Napaatras ako ng bigla siyang lumingon sa akin may ngiti sa kaniyang mukha

"Okay wait me here I'll just show my self to mom and I'll change my clothes"mahabang sabi niya

Sasagot na sana ako ng bigla siyang tumalikod at humakbang papalayo sa akin

Napabuntong hininga na lamang ako wala na akong magagawa sasama talaga siya sa akin.

Kahit pa kasi kaibigan ko siya ay ayokong makasama siya lalo nat maraming tao ang makakita sa amin,ano nalang kasi ang sasabihin ng mga tao.Hindi magandang tignan na ang isang katulong ay kasama ang amo niya.Isa lamang akong katulong kaya wala akong karapatan na sumama sa aking amo.

"Let's go" sabi niya sabay kalabit wa akin

"Ayyy kabayo ka!"gulat kong sabi .

Agad akong napatakip sa aking bibig ng marealize kong sino ang taong yun. Sinamaan niya ako ng tingin

"Señorito ba't ka ba kasi ng gugulat?" Sabi ko nakahawak nangayon ang aking kamay sa aking dibdib

"I didn't mean to startle you"walang emosyon niyang saad

Napatango tango nalang ako sa sinabi niya.

"So now are we going or not?"masungit na sabi niya sinamaan ko siya ng tingin

Di makapaghintay? Duh! Atat na atat umaslis!

"Tara na kamahalan este señorito"saad ko at nauna ng naglakad palabas ng gate.

Saktong paglabas namin ay may nakita akong tricyle kaya agad ko itong tinawag.

Nauna na akong sumakay at sumunod naman siya... napangiti ako ng makitang pilit niyang kinakasiya ang sarili sa sasakyan, masyado kasi siyang matangkad kaya abot sa bubong nga tricycle ang ulo niya.

Pfffttt...ang cute niya habang nakayuko

"Ayy sir okay lang ho ba kayo diyan?"tanong ni manong driver

"Yeah I'm okay here"sagot ni senorito

"Pwede naman ho kayong lumipat sa aking likod mukha po kasing nahihirapan kayo diyan"mahabang sabi ni manong driver

"Ang haba po kasi ng leeg niyo sir"dadagdag pa ni manong

Napakagat ako sa ibaba kong labi upang pigilan ang aking tawa.

"Ayyy tama ho yung naalala ko para ho siyang hayop yun bang mahaba ang leeg"wika ulit ni manong

At kinumpara panga sa giraffe

Giraffe pa nga!

This time tinakpan ko na ang bibig ko upang pigilan ang aking tawa ang katabi ko naman ay hindi na maipinta ang mukha.

"Are you finish with your words?...Can we go now? Your wasting our time"masungit na sabi niya kaya siniko ko siya at sinamaan ng tingin

"Auhhh cge ho larga na tayo"sabi ni manong driver at sinimulan ng paandarin ang motor

"Señorito ayos lang ho ba kayo talaga diyan?"nag aalala kong tanong .

Hindi na kasi maipinta yung mukha niya.

"malayo pa ba?"tanong niya imbes na sagutin ang aking tanong.

"Malayo layo pa"sabi ko

"f**k, my head is aching"reklamo niya

"Sabi ko naman kasi sayo na wag kanang sumama..e mapilit ka rin"saad ko

"I thought you will ride a jeepney"

"Bakit pa mag jejeepney e hindi naman gaanong malayo"

"Hindi malayo?"tanong niya tumango naman ako bilang sagot

"We're riding in this f*****g tricycle for 15 minutes, and you will say that its not far"masungit na sabi niya

"And then you say malayo layo pa and now you'll say na hindi malayo ang gulo mo"nakakunot noo niyang sabi.

"Señorito wag na mag reklamo malapit na po"sabi ko

He just gave me a glare. Then we became silent again.

Buong biyahe namin ay naging tahimik na

Minsan natatawa ako kasi nauuntog siya sa bubong ng tricycle.Napapangiwi siya habang hawak ang ulo niya.

Bakit kahit mauntog siya gwapo pa din.

Ang cute niya tuwing sinasabi niyang 'awww' dahil sa nauntog ang ulo niya.

Hahaha ansama ko nasasaktan na nga yung tao natatawa pa ako.

"Nadito na ho tayo ma'am at sir"sabi ni manong driver

"Magkano ho ba manong?"tanong ko at kumuha ng wallet at akmang huhugutin ko ang singkwenta ng may pumugil sa akin

"Here, just use this to pay"saad señorito

Nanlaki ang mata ko sa hawak niya,credit card niya....

Jusko po hindi siya tumatanggap ng credit card!

"Hindi na,ito nalang"sabi ko

"Why?"tanong niya

"Basta ito nalang"sabi ko at binayad kaya manong

Pagkababa namin ng tricycle ay panay reklamo na siya. Kesyo daw ang liit ng tricycle ng matandang hukluban yun ang tawag niya sa driver.Hindi nalang ako nakinig sa kaniya at hinanap nalang ang puntod ni inay.

"Aramina Verona Mercadejas" basa ko sa nakasulat sa puntod.Inilagay ko na ang bulaklak at sinindihan ang kandila

"Inay happy birthday po"bati ko

"Pasensya na po kung wala akong dalang handa"pagkausap ko

"Hayaan niyo po sa susunod na pagpunta namin dito dadalhan namin kayo ng cake"sabat naman ni Señorito

Pinanlakihan ko siya ng mata

"Naku inay huwag po kayong maniwala kay señorito"

"Maniwala po kayo,pangako ko po iyan sa inyo"

"Bahala ka nga!pag iyan di mo natupad bahala ka mumultuhin ka ni inay"pananakot ko

"Hindi ako nangangako kung hindi ko naman kayang tuparin"seryosong sabi niya

Ngumiti nalamang ako sa kaniya

"Auhmmm inay pasensiya na po hindi daw pupunta si mama dahil madami po siyang gagawin sa po maintindihan niyo"sabi ko

"Miss kana po namin...sana gabayan niyo po kami"

"I'm sure she's watching you from above"sabi ni señorito sabay akbay sa akin.

Ilang minuto pa ang itinagal namin bago pa ako nag paalam kay inay.

"Is she your grandmother?"tanong ni señorito habang naglalakad kmi palabas ng sementeryo

"Hindi"sagot ko

"Kung ganun kaano ano mo siya?"tanong niyang muli

Napabuntong hininga ako sa tanong niya.

"Naalala mo pa ba ang madalas kong e kwento sayo...yung babaeng sinasabi kong matalik kong kaibigan siya yun ang nanay ko...ang tunay kong ina"paliwanag ko

"Kung siya ang tunay mong ina..bakit may mama ka?"naguguluhan niyang tanong

"Si mama...si mama kapatid lang siya ni inay...nung nawala si inay si mama na ang tinuring kong ina"mahabang sabi ko

"Okay,now I understand"sabi niya sabay tango

"Ayun may tricycle!"turo ko sa tricycle di kalayuan sa amin

Akmang tatawagin ko ito ng pigilan ako ni señorito.

"Don't you dare call that tricycle"inis niyang sabi

Napatawa ako ng maalala ang nangyari kanina nung sumakay kami.

"Giraffe ka kasi sabi ni manong kaya di ka magkasya sa tricycle"natatawa kong saad.

"Don't you dare say that again its eww"maarteng sabi niya

"Sounds gay"komento ko

"What the hell I'm not!"he depend his self

Tumango tango ako habang nakangiti inaasar ko siyang hindi ako naniniwala sa kaniya.

"Nga pala paano tayo uuwi maglalakad?"tanong ko

"No,nagpasundo ako kay manong Edward

"Nagpasundo ka!"gulat kong saad

"Lower your voice"

"Yes nagpasundo ako"sabi niya

"Bakit?"tanong ko

"I don't want to ride on the tricycle"inis na sabi niya

"Okay...pero paano kung malaman ni senyora na kasama mo ako baka makagalitan ako"nag aalala kong sabi

"She won't get angry besides you are my best.friend. so its okay"may diing sabi niya.

Tumango ako sa sinabi niya pero sa loob loob ko kinakabahan ako dahil alam ko kung ano ang mommy niya.Sa harap ng anak niya mabait ito ngunit sa harap naming mga katulong ay tila isa itong reyna.

"Matagal pa ba si manong?"naiinip kong sabi.

Kanina pa kami naghihintay rito at wala paring dumadating na sundo.Mga ilang minuto na rin kaming nakatayo rito.

"Malapit na daw siya"sagot nito

Manong asan kana?

Paki bilis bilisan po dahil matutunaw na ako sa kakatitig niya

Kanina pa talaga ako naiilang,kanina pa kasi siya nakatitig sa akin.

"Auhmm señorito may dumi ba ako sa mukha?"curious kong tanong di na kasi ako makatiis

Agad naman siyang umiwas ng tingin

"No...wala naman....your just beautiful"sabi niya

Hindi ko narinig ang huli niyang sinabi ibinulong niya kasi

Ipinagsawalang bahala ko na lang iyon dahil dumating naman na si manong.

Tahimik lamang ang naging biyahe namin.At dahil naka kotse kami mabilis lang din kaming nakarating sa mansiyon.

"Manong huwag mo itong sabihin kay mommy"seryosong sabi ni señorito sabay tingin ng seryoso kay manong.

"Opo señorito"magalang na sagot ni manong

Mukha atang natakot si manong kay señorito kaya pumayag.

Tumango lang si señorito at naunang lumabas ng sasakyan.

Tinignan ako ni manong kaya nginitian ko siya bago lumabas ng sasakyan.

Tumungo agad ako sa aking bahay sa likod ng mansiyon nila Señorito.

Nadatnan kong namamalantsa ng damit si mama.

"Ma!,nandito na ako"sabi ko pagkapasok ng bahay.

"Ohhh, kamusta ang lakad?"nakangiti niyang tanong

"Ayos naman po"sagot ko

"Ma akin na po ako na gagawa niyan"sabi ko at kinuha ang plantsa

" diba po sabi ko ako gagawa niyan pagkadating ko"dagdag ko pa

"Ehh sa wala na akong ibang ginagawa at isa pa antagal mo kaya"paliwang niya

"Sorry po ma kung natagalan nagpasundo po kasi kami kay manong medyo natagalan sa paghihintay"mahabang sabi ko

"Kami?"tanong niya

"Ahh kasi ma kasama ko nga pala si Señorito"sagot ko

Napabuntong hininga ito kaya naguguluhan ko siyang tinignan.

"Okay...ohsiya! Bilisan mo diyan at makapagpahinga ka gagawa ka pa ng project mo, pupunta muna ako ng mansiyon maghahanda ako ng meryinda nila senyora"mahabang sabi niya

"Opo ma"

"Ayy ma teka lang!"

"Bakit nak?"

"Wala ma mamimiss lang kita"nakangiti kong sabi

"Naku ikaw talagang bata ka!"nakangiting sa ni mama

"Sige na't bilisan mo diyan...aalis muna ako"sabi niya at tuluyan ng lumakad.

Binilisan ko ang pamamalantsa ko para matapos na at makapagpahinga ako saglit tiyaka naman na ako gagawa.

Pagmahirap ka bawal ang mapagod...bawal tumigil kasi nga mahirap lang tayo.